Tuesday, September 19, 2017

531. පුවක් එෂැණිං 31 - ජනාදිපති තාත්තා පොත පිළිබඳව ඔබ නොදත් කතාව…

ජනාධිපති තාත්තා පොතෙහි ඡායාරූපයක්
ඉහත දැක්වේ.


"අපෙ මහත්තයා... අපෙ මහත්තයා…….." ජයන්ති නෝනා කුස්සියෙ ඉඳල ඉස්තෝප්පුවට ආවෙ එහෙම කෑගහගෙනම.

"කොහෙ යනවද මන්ද මේ මනුස්සය...." ඈ ඉණට අත්දෙකත් තියාගෙන තොල මතුරමින් වටපිට බැලුවෙ මිදුලට බැහැල මිදුල මැද සාරෙට වැවිල තියෙන උණ පඳුර යට හිටං. ජයන්ති නෝනල අවුරුදු දෙකාමාරකට කලිං මේ ගෙදර පදිංචියට එද්දි ඔය උණ පඳුර ඔතන තිබ්බෙ නෑ. ජයන්ති නෝනගෙ මහත්තය ඔය බම්බු ගැහිලි වලට බොහෝම කැමති හින්දම ඔය උණ පඳුර ඔය කොහෙන්දෝ උගුලගෙන ඇවිල්ල මිදුල මැද්දෑවෙම හිටවගත්තෙ මෙහෙට ඇවිල්ල මාසයක් යන්ටත් ඉස්සරවෙලයි.

"පත්තර කාරය එනකල් ගේට්ටුව ගාවට ගියාවත්ද? මම කොච්චර කියනවද උදේ පාන්දර මේස් බැනියම පිටිං පත්තරේ ගන්ට ගේට්ටුව ගාවට යන්ට එපාය කියල...කෝ කිව්වට අහන එකක්ය...මේ මනුස්සය හදන්ට නම් බෑ මේ කපේදි…අදත් ඇඳගෙන ඉන්නෙ අර ඒ කාලෙ ජේ.වී.පී. කාරයො වෙඩි තියන්ට එද්දි කැලේ පැන්න වෙලාවෙ එරමිනිය අත්තකට ඇමිණිල පිට මැද්දෑවෙම්ම ඉරිල තියන මේස් බැනියමද මන්ද...කොච්චර එපා කිව්වත් අහනවය? ඕකමනෙ අඳින්නෙ..ඕකමනෙ අඳින්නෙ..ඒක එළලන්ට දෙන්නෙත් නෑ..අනේ මන්ද මේ මනුස්සයගෙ වැඩනං.."

"හූ..හූ...නෝනේ මම මෙහේ…" ගරු ජනාදිපතිතුමා එහෙම කෑගැහුවෙ තාප්පෙ අයිනෙ තියෙන කෙහෙල් ගස් ගෝටෙ අස්සෙං ඔලුව එලියට දාල දත් තිස් දෙකම පෙන්නල හිනාවෙලා.

ඔය කෙහෙල්ගස් ගෝටෙ හැදුනෙ ගරු ජනාදිපතිතුමා මේ ගෙදරට එනකොට ගමෙං ගෙනාපු රතඹල මොටෙයියෙක් හිටෝල. රතඹල ගස්වල කොළ හයියයි ලොකුයි. බත් ඔතන්ට කියාපු ජාතිය. කොච්චර රජ බොජුං වළඳන්ට චෑන්ස් එක තිබ්බත් ගරු ජනාදිපතිතුමා දවල්ට කන්නෙ එදා වගේම ජයන්ති නෝන උයල කෙහෙල් කොලේ ඔතල දෙන බත් එක. ඒ වැඩේටමයි ඔය රතඹල පඳුර ඔතන හැදුවෙ. 

ගරු ජනාදිපතිතුමාගෙයි ජයන්ති නෝනගෙයි එකම පුත්තර රත්නේ වන දහම් බබා සහ ඒ බබාගෙ යාලුවො තමයි වලක් එහෙම කපල විජේරාම හන්දියට යනකල් පාර දෙපැත්තෙ තිබ්බ ගොම්බෙටි එහෙම වීල් බැරෝ එහෙකිං එකතු කරං ගෙනල්ල දාල පී.එස්.ඩී. එකේ කට්ටිය ඩිෆෙන්ඩර් එකකිං යවල පිලියන්දල පැත්තෙ කුඹුරකිං පිදුරු එහෙම හොයාගෙන ඇවිල්ල වලට දාල පුස්සල රතඹල පැලේ හිටෙව්වෙ. දහම් බබා එහෙම කීකෝරුවට හිටිය ඒ දවස්වල. ඒත් පස්සෙ පස්සෙ නරක ආස්සරේ හින්ද රෑට රෑට නයිට් කලබ් ගානෙ ගිහිල්ල ගුටි ඇණගෙන එහෙම නහත්ති උනා.

පස්සෙ දහම් බබා ආයම පුනරුත්තාපනය වුනේ තනිකරම ජයන්ති නෝනෙගෙ කීම් බහට. ගරු ජනාදිපතිතුමාට වඩා දහම් බබා බයයි ජයන්ති නෝනෙට.

 "මේ කොල්ලො උඹ කලබ් බැයිනං ඕන මල දානයක පලයං..මට කමක් නෑ. ඒත් ඒ කොහෙ ගියත් මම කෙහෙල් කොලේ බැඳල දෙන බත් මුල අරගෙන ගිහිල්ල කන්ට ඕන. ඔන්න අම්ම නරකයි කියන්ට එපා පස්සෙං පහු" ජයන්ති නෝන එහෙම සැර දැම්ම පුතන්ඩියට......

"අනේ අම්මේ නයිට් ක්ලබ් ගිහිල්ල බත් මුල් දිගඇරගෙන කතෑකිද? මටනම් බෑ.." දහම් බබා නහුකුණු ගෑවට ජයන්ති නෝනෙ එක්ක කොහෙද ඒ සෙල්ලං. අන්තිමට ඔයිං මෙයිං දහම් බබා නයිට් ක්ලබ් යන එක අතෑරලම දැම්ම.

"දෙයියම්පල්ල මේ මනුස්සයට කියන දෙයක් තේරෙන්නෙ නැති හැටියක්. තමං කවුද කියලවත් මතක නෑ වෙලාවකට. තාම හිතාගෙන ඉන්නෙ අර විසි තුනේ වසම කරන කාලෙ කියලද කොහෙද..." ජයන්ති නෝනෙ ඔහොම කියව කියව දනිපනි ගාල ගියා කෙහෙල් ගෝටෙ ගාවට.

"මොනවද අපෙ මහත්තය ඔය කෙහෙල් ගස් අස්සෙ කරන්නෙ? අන්න අර ගේට්ටුවෙ ඉන්න පී.එස්.ඩී. කට්ටියත් ආවුදත් ඇදගෙන මෙහාට එනව මේ විපිරියාසෙ දැකලද කොහෙද…"

"ආ...බයවෙන්ට එපා..එයාල ඒ එන්නෙ කෙහෙල් කොළ කපන්ට…"

"කෙහෙල් කොළ?... ඒ මොකටද?"

"නෑ නෝනෙ මම මේ කල්පනා කලේ දවල්ට ඔපිස් එකේදි ඔයා බැඳල දෙන බත් එක ලිහාගෙන තනියම කන එක මට මහ මොකද්ද වගේ"

"ඉතිං?"

"ඉතිං ඒ හින්ද මං හිතුව  මගෙ ඔය ඉන්න ලේකම්ලයි සම්බන්දීකරන නිලදාරීලයි ලිපිකරුවොයි ඔක්කෝටමත් එක්ක බත් බැඳගෙන යන්ට කියල"

"මොකක්? ඒ කියන්නෙ මට හැමදාම බත්ගෙඩි තිහ හතළිහක් වත් බඳින්ට වෙනව?"

"හරි හරි කලබල වෙන්ට එපා. නෝනෙට ඔව්ව ඉතිං නුපුරුදු දේවල් නෙවෙයිනෙ. මතකද ඒ දවස්වල කොළදිං කාලෙ එතකොට නෙලුං කාලෙ එහෙම නෝනෙ හැමදාම හතළිහකට පණහකට බත් උයනවනෙ. ඒ කාලෙ ආයම ඇවිල්ල කියල හිතාගන්ටකො. හෙහ්..හෙහ්"

ගරු ජනාදිපතිතුමා එහෙම කියල ජයන්ති නෝනෙත් එක්ක මිදුල හරහ ගිහිල්ල ඉස්තෝප්පු කෑල්ලට ගොඩවෙලා හාන්සි පුටුවෙ ඈඳිගත්ත.

"කෝ අපේ ලොකු දෝණි එහෙම පේන්ට නැත්තෙ?" 

"අන්න කාමරේට වෙලා අර පොත එලි දැක්වීමේ මංගල්ලෙ කටයුතු ලැහැත්ති කරනව... "

"මොන පොතද?"

"මොන පොතද කියල අහන්නෙ? අර අපෙ මහත්තයම කිව්වෙ තමුං ගැන පොතක් ලියන්ටෙයි කියල...අන්න ඒක ...වෙන ආය අහවල් පොතක්ද?"

මාසෙකට හමාරකට වගෙ උඩදි ගරු ජනාදිපතිතුමා ලොකු දෝණියන්දැට කතා කොරල තමං ගැන පොතක් ලියන්ට කියල කියපු වෙලාවෙ ලොකු දෝණි ඒකට එක හෙලාම විරුද්ද උනාය. 

ලොකු දෝනි කිව්වෙ "තාත්තෙ තාත්තට තව හුඟක් වැඩ කරන්ට තියනව මේ රට වෙනුවෙං. මිනිස්සුන්ට වෙච්චි පොරොන්දුම නම් කීයක්ද? ඒ හින්ද මගෙ සුදු තාත්ත වගෙ අපි ඉස්සෙල්ල එව්ව ඉස්ට කරල ඉමු. ඊට පස්සෙ බැරිය පොතක් ලියන්ට ..." කියාය. 

ගරු ජනාදිපතිතුමා ඒ කතාවට එකඟ වුනේ නැතය. "නෑ..නෑ...දෝණි මේක අහන්ටකො. මට නිතරම මම කවුද කියල අමතක වෙනව. ඇත්තම කිව්වොත් ඒකයි ඔය මගෙං කෙරෙන්ට ඕන දේවල් හුඟක්ම නොකෙරෙන්නෙ. සමහරවෙලාවට දවස් දෙක තුන මම හිතාගෙන ඉන්නෙ මම ඉන්නෙ තවම අර විසිතුන වසම කරන කාලෙය කියල. අම්ම උදේම බත් ගෙඩිය බැඳල ගෙනත් දීල අ ඔෆිස් යන්නෙ නැද්ද කියල අහනකොට තමයි මට මතක් වෙන්නෙ යකෝ සාක්කි ඒ වසම කරන කාලෙ ගෙවිල ගිහිල්ල දැං සෑහෙන්ට කල් නෙවදෙයි කියල. ඒ හින්ද මම ඔයාට ඔය පොතක් ලියන්ට කියල කියන්නෙ මම කවුද කියල නිතරම මතක් වෙන්ට. පොතේ මුල පිටුවෙ ලොකුවට දාන්ට ඕන නම ජනාදිපති තාත්තා කියල. එතකොට නිතරම ඔය පොත පේන්ට තියනකොට මට මතක් වෙනව මම කවුද කියල.තේරුණා නේද?"

"හරි හරි තාත්ත ඔච්චරම කියනවනම් බලමු. ඒත් තාත්තෙ මට ඔය දෙකයි පණහෙ වැඩ කරන්ට බෑ පරමාර්තෙ මොන තරං උතුං උනත්. ඒ හින්ද මෙහෙම කරමු මම අපේ ස්ටාෆ් එකේ ළමයෙකුට කියල පොත ලියවන්නං එහෙම හොඳයි නේද?"

"හරි කමක් නෑ. ඒත් ලිව්වෙ ඔයයි කියල පොතේ නම වැටෙන්න ඕන"

"අනේ මන්ද මම ඔය වගෙ බොරු සෝබන වලට මගෙ නම් ඒ හැටි කැමැත්තකුත් නෑ. හරි තාත්තට ඕනම නම් එහෙම කරමු"

අන්තිමට එහෙම තමයි වැඩේ සිද්ද වුනේ. ලොකු දෝනිගෙ ගෝලයෙක් පොත ලිව්ව. ඒත් කත්තුරු හැටියට ලොකු දෝනිගෙ නම දැම්ම. දැං මේ වෙනකොට පොතේ වැඩේ ඉවරයි. තව දවස් දෙකයි තියෙන්නෙ පොත දොරට සහ ජනේලෙට වැඩීමේ මංගල්ලයට. 

"කෝ කතාකරන්ට ලොකු දෝනිට මෙහාට. දොරට වැඩීමේ උස්සවේ ගැන විස්තර ටිකක් අහන්ට"

ගරු ජනාදිපතිතුමා බඩ අතගගා එහෙම කිව්වම ජයන්ති මැණිකෙ ගිහිල්ල ලොකු දෝණිට කතා කරගෙන ආව. 

"ඇයි තාත්තෙ?"

"දැං මොකද උස්සවේ වැඩ කටයුතු ඔක්කොම සූදානංද?"

"ඔව් තාත්තෙ…"

"කාටද දැං ආරාදිත දේසනේට එන්ට කියන්ට හිතාගෙන ඉන්නෙ?"

"කවුරු හරි සම්මාන දිනපු රටම පිලිගත් විද්වතෙක් හරි පොත් කත්තුරු කෙනෙක් හරි ගෙන්නන්ටයි මම හිතාගෙන ඉන්නෙ. ඇයි තාත්ත කවුරුහරි ගැන හිතාගෙන ඉන්නවද? "

"දැං දරුවො මෙහෙමයි ඕක වෙන්න ඕන...ඔය දේසනෙං පස්සෙ රටේ මිනිස්සු මා දිහා අමුතුම ඇහැකිං බලන්ට පටං ගන්ට ඕන...අම්මට උඩු මූ නෙව යකෝ පොර..අපි මෙච්චර කල් හිතාගෙන හිටියෙ සරල ගැමියෙක් ගොයි නායකයෙක් කියලනෙ..බලාගෙන යනකොට එහෙම නෙවෙයිනෙ...අන්න එහෙම මිනිස්සුන්ට හිතන්ට වෙන විදිහෙ දේසනයක් එතන කෙරෙන්ට ඕන"

"ඒත් තාත්තෙ තාත්ත මෙච්චර දවස් ප්‍රමෝට් කලේ එහෙම සරල ප්‍රතිරූපයක් නේද? සරල ජනපති, රජරටින් පැමිණි ගොවි නායකයා, නිවහල් ගැමියා අන්න එහෙම නේද? ඉතිං මොකෝ මේ එක පාරටම?"

"නෑ..නෑ..ඒ සරලාභිධාන ග්‍රාමීය ගොවි නායක ප්‍රතිරූපය එහෙම්මම තියෙන්න ඕන. මට ඕන ඒක එහෙම්ම තියෙද්දිම මිනිස්සු ලවා හිතවන්ට යකෝ සරලයි නම් තමයි ඒත් මේ මනුස්සයගෙ තියනවනෙ ඊට එහා ගිය මොකක්දෝ මහ අපිට නොතේරෙන ගැඹුරු බාවයක්...අන්න එහෙම... තේරුණාද දෝණිට? ආ..තව එකක් ඒ දෙසනේ අහල මිනිස්සු නිකං තක්කු මුක්කු වෙලා යන්ටත් ඕන..දේසනේ ඉවර උනාම නින්දෙං ඇහැරල වගෙ තමංගෙ එහා පැත්තෙ ඉන්න මනුස්සය දිහා බලල මොකක්ද බං ඒ කිව්වෙ? කියල තුස්නිම්බූත වෙලා අහන සයිස් එකේ දේසනයක් තමයි මට ඕන.."

"හරි හරි මට තේරෙනව තාත්ත කියන එක...ඔව්වට කියන්නෙ "What the fuck did I just heard" කැටගරි එකේ දේශණ කියල"

"අන්න හරි... ඉතිං දෝණි එහෙම කෙනෙක් ගැන දන්නවද?"

"දන්නව දන්නව..ඕකට නියම බුලට් එකක් මට මතක් වුනා…"

"කවුද ඒ? ඔයාගෙ යාලුවෙක්ද?"

"නෑ..නෑ..මගෙ යාලුවෙක් මිනිහව දන්නව..එයාගෙ දේසනයක් ඇහුවම බුදු හාමුදුරුවංගෙ උනත් ඔලුව නරක් වෙනව ෂුවර් ඇන්ඩ් ෂොට් කියලයි මගෙ යාලුව කිව්වෙ.."

"අන්න හරි එහෙම කෙනෙක් තමයි මම හොයන්නෙ…"

"අනික එයාගෙ දේසන පොතේ නමටත් ගැලපෙනව. දැං අපේ පොතේ නම ජනාදිපති තාත්තානෙ. මම කියන මනුස්සය නිතරම කතා කරනව සංකේතීය පියා කියල කවුදෝ කෙනෙක් ගැන. නියමෙට ගැලපෙනව. අපිට ඕනනම් පොතේ නමත් පොඩ්ඩක් වෙනස් කරතෑකි. ජනාදිපති තාත්තා නොහොත් මගේ සංකේතීය පියා…අන්න එහෙම "

"ඒ මොන විකාරයක්ද? ඒක හරියන්නෙ නෑ දෝණි. එහෙම නම දැම්මොත් මිනිස්සු කල්පනා කරයි යකෝ එතකොට මේ ඉන්නෙ සංකේතීය පියානං කවුද බොලේ ඇත්තම තාත්ත කියල. මට රෙද්දක් ඇඳගෙන පාරෙ බැහැල යන්ට නැතිවෙන පොටක් ඒක....." මෙතෙක් වෙලා නිහඬව සිටි ජයන්ති නෝනා පොතේ නම වෙනස් කරනවට තම විරෝදය පලකලේ එහෙමයි.

"ඔව් නේද? අම්මගෙ කතාවෙත් ඇත්තක් තියනව..අපි පොතේ නම එහෙම්මම තියමු…" ගරු ජනාදිපතිතුමා ඔලුව හොල්ල හොල්ල කිව්ව.

"හරි එහෙනං නම එහෙමම තියමු. එතකොට තාත්තට ඒ දේසනේදි විසේසෙං කියවෙන්ට එහෙම ඕන මොනවහරි කාරනා තියනවද?"

"නෑ එහෙමට විසේසයෙන් කියවෙන්ට ඕනයි කියල මොකවත් මේ වෙලාවෙ මතක්නම් වෙන්නෙ නෑ.... දේසනේ අවසානෙදි සබාතොමෝ අඤ්ඤකොරොස්ව සහ තුස්නිම්බූතව ආහ්ලාදජනකව විසිර ගියෝය....අන්න ඒ ජාතියෙ දේසනයක් කෙරුනොත් මට ඒ ඇති...."

"හරි හරි මනුස්සය ඒක නියමෙට කරයි. එයා ඔය පස්චාත් නූතන වාදය වගෙ එව්ව ගැන පරතෙරටම හදාරපු කෙනෙක්.."

"මොකක්? පස්චාත් මරන පරීක්සන? දෝණි ඔයා මේ මිනී කපන මනුස්සයෙක්ද කොහෙද දේසනේට ගෙන්නන්ට යන්නෙ මට පේන විදිහට.."

"නෑ..නෑ..තාත්තෙ මිනී කපන එකක් නෙවෙයි ….ඒක ඇවිදිල්ල හිට මේ සම්බාවිය වචනයක්. පෝස්ට් මොඩර්නිස්ම්...කවුරුවත් ඕකෙ තේරුමක් හරියට දන්නෙ නෑ. ඒත් හැමෝම ඔය ගැන කතා කරනව"

"අන්න නියමයි. එහෙම වචන පුලුවන් තරම් දේසනේට දාන්ට කියන්න ඔය මනුස්සයට...අර පෝස්ට් ඔෆිස් වචනෙත් අපූරුයි. මොකද මම පොඩි එකා කාලෙ අපේ ගෙදර තමයි ගමේ උප තැපැල් කන්තෝරුව තිබ්බෙ. ඒ හින්ද ගමේ හැමෝම අපේ ගෙදරට කිවෙ තැපැල් කන්තෝරු ගෙදර කියල. ඒ හින්ද පෝස්ට් ඔෆිස් තාත්තා කියන එක හොඳටම ගැලපෙනව"

"හරි මම එහෙනං ඒ මනුස්සයට කියන්නං පෝස්ට් ඔෆිස් පියා කියල එයාගෙ කතාවෙදි මතක ඇතුව කියන්ටෙයි කියල….."

ඉතිං ඔන්න ඔහොමයි ජනාදිපති තාත්තා පොත ලිවීමේ සහ එය දොරට වැඩීමේ මංගල්ලයේ පසුබිම් කතාව. ඒත් එක පොඩි මිස්ටේක් එකක් වුන. අර මම කියපු සම්බාව්ය දේසකයා තමන්ගෙ දේසනේදි පෝස්ට් ඔෆිස් පියා කියල කිව්වෙ නෑ. එයා කිව්වෙ පෝස්ට් මොඩර්න් පියා කියල.

ඒ සම්බාව්ය දේසනේ වීඩියෝ ක්ලිප් එක ඔන්න පහළ තියනව....



Thursday, September 14, 2017

530. පුවක් එෂැණිං 30 - සාහිත්තිය මාසේ හොයාගෙන කියවන්න සුදුසු පොත්...........



සැප්තැම්බර් 15 වන දිනසිට 24 වන දින දක්වා පැවැත්වෙන
කොළඹ ජාත්‍යන්තර පොත් ප්‍රදර්ශනය පිළිබඳ
දැන්වීමක් ඉහත ඡායාරූපයෙහි දැක්වේ.

අර ගාතකයගෙ කතන්දරේ ඉතුරු හරිය ලියන්ටත් තියනව. පහුගිය බ්‍රාස්පතින්දට එපිට බ්‍රාස්පතින්දයි මම ඒකෙ මුල් කොටස ලිව්වෙ. දෙවෙනි කොටස ඒ හෙනහුරාදම ලියඤ්ඤම්ය කිව්වට ඒ වැඩේ උනේ නෑ. එව්ව එහෙම තමයි. සන්සාරේ බවේ දුකා...සම්බෝලයි බතුයි කකා.... ගාතකයයෙ කතන්දරේ ඉවරකරන්ට පොරමාද වුනේ මේකයි. 

අර සිල් රෙදි හොරු දෙන්න උසාවියෙං හිරේට දැම්මනෙ. ඒ ගැන ලියන්ට වුනා. කාලීන පුවක් නෙව. ඊට පස්සෙ අපේ ගනින්නාන්සෙල රොත්තක් සැට් වුනානෙ ඒ සිල් රෙදි එකතු කරල ආපහු ගෙනුහුං බාර දෙන්ට. ඒ පාර ඒ ගැනත් ලියන්ට උනා. 

ඉතිං දැං ඔන්න හෙට පටං ගන්නව අර පොත් පෙදස්සනේ. ඒකත් ඇවිල්ල කාලීන පුවක් වලට අයිති වෙන හින්ද සහ මේ සාහිත්තිය මාසෙ හින්ද කියවන්ට සුදුසු පොත් කීපයක් රෙකමදාරු කරල මොකවත් ලිව්වනම් හොඳා නෙවද කියල මට හිතුන. ඊලඟට නොවැරදීම ගාතකයගෙ කතන්දරේ ලියනව. දෙයියම්පල්ල...

මෙන්න මෙහෙමයි මම රෙකමදාරු කරන පොත්....

1. ඩිෆෙන්ඩර් රථවල නැවත තීන්ත ආලේපකිරීමේදී සැළකිය යුතු කරුණු - කර්තෘ සිරන්ති රාජපස්ස 

2. ඩාට්මත් නාවික විද්‍යාලයේ සියලුම විභාග අසමත්වීමේ නොවරදින මඟ - කර්තෘ යෝසිත රාජපස්ස 

3. රජයේ වියදමෙන් පැරීසියේ දින තුනක් - (දේශාටන සටහන්) - සම කර්තෘවරියන් සිරන්ති රාජපස්ස සහ ඩේසි පොරස් 

4. එයා ලංකා ගුවන් සේවිකාවන් සමඟ මගේ ජීවිතය - කර්තෘ නිසාන්ත වික්කරමසිංහ 

5. නුවර වැව වටේ රේස් පැදීමේදී වැදගත්වන සුරක්ෂිතතා පූර්ව උපක්‍රම - කර්තෘ නාමෝල් රාජපස්ස

6. අභ්‍යාවකාශ පද්ධති ඉංජිනේරු විද්‍යාවේ මූල ධර්ම - කර්තෘ රෝහිත රාජපස්ස 

7. නීතිවිද්‍යාල අවසාන විභාගය ඉතා පහසුවෙන් සමත්වීමට උපදෙස් - සම කර්තෘවරුන් ඇම්. රාජපස්ස සහ ජේ. ප්‍රනාන්දුපුල්ලේ

8. භාවනා කිරීමට මැලිවන්නන් ගලග්‍රහයෙන් ගෙන හෝ භාවනා කිරීමට පෙළඹවීමේ වැදගත්කම - කර්තෘ කූජිත ජයසුන්දර

9. මුදල් සිඟා පිණ්ඩපාතයේ වැඩීමේ ආනිසංස - කර්තෘ මැදමුලන නිකායේ චෞර ආරක්ෂක පාර්ශ්වයේ මහානායක ඇම්. අබේතිස්ස හිමි

10. ක්‍රි.පූ. විසි එක්වන සියවසේ ඊජිප්තුවේ ඊශ්‍රායල්වරුන්ගේ සිට වර්තමාන ශ්‍රීලංකාවේ බයියන් දක්වා - ලෝකයේ වහල් ක්‍රමයේ විකාශය පිළිබඳ තුලනාත්මක අධ්‍යයනයක් (A Comparative Study) - අග්නිදිග ආසියානු වහල් පර්යේෂණ මධ්‍යස්ථානය

11. ලෝක ඉතිහාසයේ සදා අරණීය විශිෂ්ඨ දේශන අංක 6 - කාල්ටන් බංගලාවේ ජනේලය උඩ දේශනය - සංස්කරණය - සමස්ත ලංකා යාවජීව බයියන්ගේ සංසදය

12. උසස් තනතුරු ලබාගැනීමේ නොවරදින ක්‍රමවේදය - දේවපූජා පැවැත්වීම - කර්තෘ කූජිත් ජයසුන්දර

13. දෙවියන්ට කල අපහාසයකට වසර හතළිහකට පසු දේවසාපයෙන් සිහිවිකල විය හැකිද? - කාලෝ පොන්සේකා පිළිබඳව පූර්ණ කාරක අධ්‍යයනයක් (A Comprehensive Case Study) - දේව සාප අධ්‍යයන කේන්ද්‍රය

14. අධිකරණ වෛද්‍ය විද්‍යාවේ මූලධර්ම - පරීක්ෂණයකට වැදගත්වන අස්ථි සංරක්ෂණය කල යුත්තේ කෙසේද ? - කර්තෘ විශේෂඥ වෛද්‍ය ආනන්ද සරමසේකර.

15. හෙයාර් ජෙල්, ලෙමන් පෆ්, පාස් පෝට්, සීගිරිය හා සමඟ මහල්ලා සහ මුහුද - (මගේ ජීවන සැමරුම්) - කර්තෘ වී. මෝඩවන්ස

16. සම්පූර්ණ ගුවන් යානයක් වෙන්කොට බල්ලන් ගෙන්වීමේදී ඔබ දතයුතු කරුණු - කර්තෘ ජී. රාජපස්ස

17. යුද හමුදා භටයින්ගේ කාර්ය පටිපාටිය සංශෝධනය - (සාරි කටු ගැසීම සහ බල්ලන් නෑවීම ඇතුලත් කිරීම) - සංස්කරණය බී. රාජපස්ස

18. මගේ දියුණුවේ රහස් - (රක්ෂණ නියෝජිතයෙකුගේ සිට කෝටිපති නිවෙස් හිමියකු දක්වා) - කර්තෘ ඇම්. අලුත්ගමගේ.

19. ගුණමකු රජෙකු නිසා සිපිරිගෙයි තපිමි - නූතන සිපිරිමාලයේ කවි - කර්තෘ ඇල්. වීරතුංග

20. හෝටලයක යාබද කාමරයට පිවිසීමේ නවතම ක්‍රම පිළිබඳව අත්පොතක් - කර්තෘ කේ. රඹුක්වැල්ල

21. කිසිදු වියදමකින් තොරව මව්පිය අනුස්මරණ කෞතුකාගාරයක් ඉදිකිරීමේ ක්‍රමවේදය මුල සිට සරලව  - සම කර්තෘවරු ඇම්. රාජපස්ස සහ ජී.රාජපස්ස

22. මට මගේ නොවන මගේම මන්දිරයක් තිබුණා - ගීත සාහිත්‍ය  ග්‍රන්ථය - කර්තෘ බී. රාජපස්ස

Monday, September 11, 2017

529. පුවක් එෂැණිං 29 - ශීල වස්ත්‍ර චෞර කථා වත්ථුව ද්වීතීය භාගය නොහොත් ජාතික සංගබාවේ සංවිධානයෙන් ශීල වස්ත්‍ර ආපසු හිටපු ජනපතිතුමන්ට භාරදීමේ අසදෘශ මහා පුණ්‍ය කර්මය...


පසුගිය ජනාදිපතිවරන සමයේ හිටපු ජනාදිපතිතුමා විසින් සැදැහැවතුන්ට සිල් රෙදි පරිත්තියාග  කිරීමේ මහා පුන්නිය කරුමය සිදුකරන ආකාරය ඉහත චායාරූපයෙහි දැක්වේ. සිල් රෙද්ද බහාලූ පොලිතීං උරය තුල මෙසේ සඳහන් මුද්‍රිත පත්‍රිකාවක්ද වූ බව තතු දත්තෝ පවසති. "මේ සිල් රෙද්ද ඔබ තුමා/තුමියට පරිත්තියාග කරනුයේ 2600 බුද්ද ජයන්තිය වෙනුවෙන් බහුද්ද පුනර්ජීවනේ උදෙසාමය. කරුනාකර මේ සිල් රෙද්ද ලබාගෙන මට චන්දය ප්‍රකාස කිරීමට ඕනෑ නැත. එසේ සිල් රෙදි ලබාගෙන මට චන්දය ප්‍රකාස කරන්නන්ගේ සිල් රෙදි ආපසු ගැනීමට කටයුතු කරනු ලබන බව කරුනාවෙන් සලකන්න - මීට සාසන හිතකාමී  මහින්ද රාජපක්ස"

"අත්තම්මේ..අත්තම්මේ...කෝ මේ අත්තම්මා?..පුදුම වැඩේ කියන්නෙ මේ මනුස්සය කොයිම වෙලාවකවත් නෑනෙ උවමනාවකට..අත්තම්මේ...අත්තම්මේ…"

"බෙරිහන් දෙන්ට එපා යෝදයො මම ආය මේ වට වන්දනාවෙ ගියේ නෑ...අතන අර දෙහිගහ යට හිටියෙ හොඳට පැහිච්චි දෙහි ගෙඩියක් කඩා ගන්ට කියල ගිහිල්ල..දවල්ට ගොටුකොළ සම්බලක්වත් හදන්ටෙයි කියල. දිවට ටිකක් ඔහෙ ඇඹුල් රහක්වත් දැනෙන්ට"

"ඉතිං කෝ? කඩාගත්තද දෙහි?"

"මොන දෙහි කැඩිල්ලක්ද? උඹ මෙතන බෙරිහං දෙන විදිහට මම හිතුවෙ උඹෙ බඩවැලවත් පාත්වෙයි කියල. ඒ හින්ද මම ඒ වැඩේ අල්ලල දාල ආව. හරි එව්වයිං කමක් නෑ..දැං කියාපං මොකටද උඹ මේ බෙරිහං දුන්නෙ අච්චම්මේ අච්චම්මේ කියල?"

"කෝ අර සිල් රෙද්ද?"

"මොන?"

"අර අවුරුදු තුනකට වගෙ ඉස්සරවෙලා පන්සලෙං නොමිලේ දුන්නු සිල් රෙද්ද?"

"ආ.. අර අපේ හිටපු ජනාදිපති තුමාගෙ පිංබර මූණත්තහඩුව අලවල දුන්නු සිල් රෙද්ද ගැනද උඹ ඔය අහන්නෙ?"

"ඔව්..ඔව්..ඒක ගැන තමයි…"

"ඔය සිල් රෙද්ද මට හාමුදුරුවො බලෙම්ම වගේනෙ දුන්නෙ. මම එපාම කිව්ව. මොකෝ මේදැං අවුරුදු තිහ හතලිහක් මම සිල් ගත්තෙ මහින්ද මහත්තය දුන්නු සිල් රෙදි ඇඳගෙනය?... "

"හෙහ්..හෙහ්..ඒකනෙ........සිල් රෙද්දක් හොයාගන්ට බැරිම උනොත් මොකෝ අත්තම්මට බැරිය අපෙ නංගිගෙ ඩෙනිම්  කලිසමක්වත් ඇඳගෙන යන්ට... නැද්ද? "

"මම උඹට කීවය කියල හිතාගං හුහ්..එනව මෙතන කෝලිත්තං කරන්ට…"

"හෙහ්..හෙහ්.."

"ඒත් ලොකු හාමුදුරුවො කිව්වනෙ සිල් රෙද්ද ගන්ටමය කියල ඒ කියන්නෙ 2600 බුද්ද ජයන්තියට බවුද්ද ප්‍රබෝදයක් පුනර්ජීවනයක්ද මොකක්ද එකක් ඇතිකරන්ට ඕනය කියල ජනාදිපතිතුමාට එක පාරටම හිතිල තියනවලු. ඒ හින්ද ඒ පුනර්ජීවනේ කොරන්ටලු ඔය සිල් රෙදි බෙදල දෙන්නෙ. ඒ හින්ද ඒ සිල් රෙද්ද ගන්ටමය කියල ලොකු හාමුදුරුවො බල කලානෙව.. ඒ පාර තමයි ගත්තෙ. "

"හරි හරි ඒ ජාතක කතා දැං ඕන නෑ..කොහෙද කියන්ටකො ඒ සිල් රෙද්ද?"

"ඒක අව පාටවෙලා කහ ගැහිල මම ඒක දැං සිල් ගන්ට යනකොට අරං යන්නෙත් නෑ.....උඹ දැං මේ හදිස්සියෙ ගිනිකුන්දමේ මොකටද ඒ රෙදි කඩමාල්ල හොයන්නෙ? "

"අත්තම්මත් ඔය අහන එකට නෙවෙයිනෙ උත්තර දෙන්නෙ. කොහෙද කියන්ටකො ඒක"

"ඒක අවපාට වෙලා ගියාට පස්සෙ මම මාස හත අටක් රෑට පෙරෙව්ව හීතලට"

"ඉතිං දැං කෝ ඒක?"

"පෙරවන්ටත් බැරි තැනට ආහම මම ඒක එලල දුන්න අපේ නලහඳයට බුදියගන්ට.."

නලහඳය කියන්නෙ අපේ ගෙදර ඉන්න දුඹුරු පාට දඩෝරි බල්ල. උගේ ඇති නලයකුත් නෑ ඇති හඳකුත් නෑ. නලහඳය කියන්නෙ ඇත්තටම නම් ලංකාවට ආවේණික මිරිදිය මාලුවෙකුට. මමයි දඩෝරියට ඔය නම දැම්මෙ.

"දෙයියංටම ඔප්පුවෙච්චාවෙ..මේ අත්තම්මත් කරන වැඩ...නලහඳය ඒක ඉරල දාලද මන්ද"

"පිස්සුද බං? ඌ මොකටද එහෙම එකක් කරන්නෙ? ඌ බොහොම අපූරුවට රෑට ඒකෙ බුදියනව"

"හරි දැං කෝ ඒක?"

"බල්ල බුදියන තැන ඇති…."

මම හනිකට ගිහිල්ල බිතක්කනේ නලහඳය බුදියන තැන බැලුව. අප්පේ යන්තං ඇති සිල් රෙද්ද නං තියනව. ඒත් ගන්ට දෙයක් නෑ. මඩ පැල්ලං හැම තැනම. නලහඳයගෙ කූඩැල්ලො කාපු තැං වලින්ද කොහෙද ගලපු ලේ පැල්ලං දෙක තුනකුත් තිබ්බ. ඒ මදිවට දුඹුරු පාට බලු මයිල් ඕසෙට. මම නැමිල ඇඟිලි දෙකකිං රෙද්දත් උස්සගෙන ආව. ඔලුවත් අහකට හරවගෙන. ඒ තරමට සුගන්දෙ.

"මොකක්ද බං උඹ ඔය කරන්නෙ? උඹට මොකටද ඔය බල්ල බුදියන රෙද්ද? හෝදල රෑට පෙරවන්ට වත් ගන්ටද?"

"පිස්සුද අත්තම්මෙ..මේ රෙද්ද මට නෙවෙයි…"

"එහෙනං? "

"මේක ආපහු බාරදෙන්ට වෙලා."

"මොකක්? ආපහු බාරදෙන්ට වෙලා?"

"ඔව්……."

"කාටද? "

"මහින්ද මහත්තයටම….."

"ඈ..ඒ මොකද?"

"මේකනෙව දැං වෙලා තියෙන්නෙ..ඔය සිල් රෙදි ගන්ට සල්ලි පාස්කරපු මහත්තුරු දෙන්නා දැං ඉන්නෙ හිරේ.."

"නෑ..ඒ මොන අපරාදයක්ද? හැබෑට මොනව කලා කියලද ඔය හිරේ දාල තියෙන්නෙ?"

"එතන කියන්නෙ මෙහෙමනෙ. එහෙම ආණ්ඩුවෙ සල්ලි වලින් සිල් රෙදි අරගෙන මිනිස්සුන්ට බෙදන්ට ක්‍රමයක් නැතිලු. ඒක බරපතල වැරැද්දක්ලු.අනික චන්දයක් වෙලාවෙ එහෙම බෙදන එක මිනිස්සුන්ගෙ චන්දෙ ලබාගන්ට කරන අල්ලස් දීමක්ලු"

"මොන විකාර කතාවක්ද ඒ? මොකෝ ඔය සිල් රෙද්ද ගත්තයි කියල මම උන්දැට චන්දෙ දුන්න එකක්යැ. උඹ කිව්ව හින්ද මම හංසයටනෙ කතිරෙ ගැහැව්වෙ"

"ඒක වෙනම කතන්දරයක්නෙ අත්තම්මෙ. චන්දෙ දුන්නද නැද්ද කියන එක නෙවෙයි නෙව කාරනේ.."

"මම ඕන්නං මහින්ද මහත්තය හම්බවෙලාම කියන්නං අනේ මහත්තයො ඔය සිල් රෙද්ද ගත්තනම් තමයි...ඒත් මම ඔබතුමාට චන්දෙ දුන්නෙනම් නෑ කියල"

"අත්තම්මට පිස්සුද? එහෙම කිව්වොත් එතුමට මල පනියි...දමල අනී වෙසමුණිය වගෙ අර කොහෙද රැස්වීමකදි මනුස්සයෙකුට දමල ඇන්න වගෙ. අනික එතුමගෙ අතිං පාරක් කන එකත් ලේසි වෙන්නෙ නෑ. අත්දෙකේ ඇඟිලි දහයෙ තියනව මයෙ හිතේ මුදු එක විස්සකට වැඩිය. රත්තරං එව්ව, රිදී එව්ව, නවරත්න, ඔන්න ඔය වගෙ රටේ නැති එව්ව. අලි කෙන්දක් දාපු මුද්දකුයි හෝතඹුවෙක්ගෙ දෙපරැන්ද අස්සෙං ගලව ගත්තු මයිලක් දාපු මුද්දකුත් එතුමා දාගෙන ඉන්නවයි කියන්නෙ. ඒ අතකිං මිටිගුටියෙං පාරක් කෑහම කලා කිරිඤ්ඤෙකිං මූණ පුරා පාරක් වැදුන වගෙ තියෙයි. අත්තම්මගෙ ඔය තියන දත් දෙකත් ගලව ගන්ට වැඩක් තමයි ඒ....."

"එහෙනං මොකද දැං මම කරන්ට ඕන කියල කියපංකො...දෙයියම්ප මට වාවන්නෙ නෑ අර මහත්තුරු දෙන්න කූඩු කලාය කිව්වම. මොකෝ ඒ උත්තමයන්ට ඔව්වයෙ ඉඳල පුරුද්දක් තියද?"

"ඒක තමයි අත්තම්මෙ මේ කරන්ට යන්නෙ..ඒ මහත්තුරු දෙන්න හිරෙං එලියට ගන්ට තමයි මේ ලෑස්තිවෙන්නෙ"

"කොහොමද ඒක කරන්නෙ?"

"ඒක කරන්නෙ මෙහෙමයි. දැං ඔය ලබන සැත්තැම්බර් විසිවෙනිදද කොහෙද ඒ සිල් රෙදි ගත්තු හැමෝම සිල් රෙද්ද ඔලුව උඩ තියාගෙන ජාතික සංගබාවෙ සාදුල පෙරටු කරගෙන පෙරහරෙං යනව මහින්ද මහත්තයගෙ මාලිගාවට. පෙරහරේ ඉස්සෙල්ලම ගෙනියන්නෙ කහපාට රෙද්දක කළුපාට ලොකු අකුරෙං මෙහෙම ලියාපු මහ විසාල බැනර්රාජයෙක්....පසුගිය ජනාදිපතිවරන සමයේ සැදැහැවතුන්ට පරිත්‍යාග කල ශීල වස්ත්‍ර ආපසු හිටපු ජනපතිතුමන්ට භාරදීමේ අසදෘශ මහා පුණ්‍ය කර්මය - සංවිධානය ජාතික සංගබාව... එහෙම ගිහිල්ල ඒ මළිගාවෙ සාලෙ සිල් රෙදි ගොඩ ගහනව. ඉඩ මදිවුනොත් මාළිගාව ඇතුලෙත් ඕන වුනොත් මහින්ද මහත්තය බුදිය ගන්න ඇඳ උඩ පවා සිල් රෙදි ගොඩගහනව. ඒ යන හැමෝටම මහින්ද මහත්තය ගානෙ කුරහන් රොටියකුයි කහට කෝප්පෙකුයි හම්බ වෙනව. ඊට පස්සෙ කට්ටිය මහින්ද මහත්තය එක්ක වන්න හුන්න ටිකක් කතා කරල සතුටු සාමීචියෙ යෙදිල හේම  පෙරහැරෙම්ම ආපහු එනව"

"මොකද්ද බං ඔය ජාතික සංගබාව කියන්නෙ?"

"ඒ මේ ඔය කාල බීල කරන්ට වැඩක් නැති ෂාදුල අටවගත්ත සංවිදානයක්නෙ. මේ දවස්වල එයාල කරන්නෙ පින් පව් මොනවද කියල අලුතිං අර්තකතනය කරන එක"

" ඒ කිව්වෙ?"

"ඒ කිව්වෙ අත්තම්මෙ.. අපි මෙච්චර කල් හිතාගෙන හිටියෙ අසාධාරණ විදිහට හම්බකරපු නැත්තං ලබාගත්තු සල්ලි වලිං පිං දහම් කරන එක වැරදියි කියලනෙ නේද?"

"එහෙම නැතෙයි කියලද ඔය සංගබාවෙ කට්ටිය කියන්නෙ?"

"එහෙම නේන්නං එයාල කියන්නෙ..මහජන මුදල් උනත් හොරාකාල පිං දහං කලානං අවුලක් නැතිලු..හෙහ්..හෙහ්..ඒ සංගබාවෙ තියරිය අනුව මිනිහෙක් මරල උගෙ සාක්කුවෙ තිබ්බ සල්ලි වලිං සාදුලට දානයක් දුන්නනං ඒකත් මහත් පල මහානිසංස හම්බවෙන කුසල කර්මයක් හෙහ්...හෙහ්..."

"සංගබාව කිව්වම මතක් උනේ..උඹට මතකද සුට්ටි පුතේ මම උඹල පොඩිකාලෙ කියල දුන්නු සංගබාව ගැන තුං තේරවිල්ල…"

"මොකෝ අමතක? හාමුදුරු නැට්ට - හාමුදුරු නම් සංග...  නැට්ට නම් බාව... සංගබාව ..ගංසබාව"

"එතකොට ඔය මහින්ද මහත්තයගෙ මාලිගාවට වඩම්මපු සිල් රෙදි වලට ඊට පස්සෙ මොකද වෙන්නෙ?"

"ආ....සිල් රෙදි මහින්ද මහත්තයයි නාමෝල් බේබියි එකතුවෙලා ලොරි හත අටක පටෝගෙන අරං යනව වැලිකඩ හිර ගෙදරට. එව්ව එහෙට බාර දුන්නු හැටියෙම අර කූඩු කරල ඉන්න මහත්තුරු දෙන්න එළියට දානව. එතකොට ඉතිං ඔක්කොම ඉවරයි. කට්ටියම බෝම තංතෝසෙං ආපහු තම තමංගෙ ගෙවල් දොරවල් බලා යනව. අත්තම්මට තේරුණා නේද?"

"තේරුණා තේරුණා මොකෝ නොතේරි? කොහොම හරි කමක් නෑ ඒ තක්කඩි මහත්තුරු දෙන්න එලියට ආවනං මට ඒ ඇති…………."


ඔන්න දැක්ක නේද අපේ බුඩ්ඩ පුට්ටරයිංගෙ තරම...දර්ම සංගායනාවකට ගිහිල්ල වගෙ මහ උජාරුවෙං වැඩ ඉන්නෙ මරා ගැති පට්ට හොරු දෙන්නෙක්ව රැකගන්ට අපේ රුපියල දෙක එකතු කරගන්ට පිහිටුවපු මජර සංවිදානෙක බැනර් එකක් ඉස්සරහ..අනේ කාලේ වනේ වාසේ....බුදු හාමුදුරුවො මේ වගෙ දුස්සීල සංගයා ගැන ඒ කාලෙම කියල තිබ්බ...

Friday, September 8, 2017

528. පුවක් එෂැණිං 28 - ශීල වස්ත්‍ර චෞර කථා වත්ථුව…

ලලිත් වීරතුංග සහ අනූෂ පැල්පිට යන මහත්වරුන්
බන්ධනාගාරය වෙත රැගෙන ගිය අයුරු ඉහත
ඡායාරූපයෙන් දැක්වේ -
Image from Sunday Times On line

හිටපු ජනාධිපති ලේකම් ලලිත් වීරතුංග මහතාට සහ විදුලි සංදේශ නියාමන කොමිසමේ හිටපු සභාපති අනූෂ පැල්පිට මහතාට ඊයේ තුන් අවුරුද්ද බැගින් සිරදඬුවම් නියම කෙරිණි. පසුගිය ජනාධිපතිවරණ සමයේ රුපියල් මිලියන හයසියයක මුදලක් සාපරාධී ලෙස පරිහරණය කොට මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ මැතිවරණ ප්‍රචාරක කටයුතු උදෙසා නොමිලේ සිල් රෙදි බෙදාදෙන ලදැයි ඔවුනට විරුද්ධව චෝදනා එල්ලවී තිබිණි. 

මේ නඩු තීන්දුව සම්බන්දව අදාල පාර්ස්වයන් අපවෙත පලකල අදහස් පහත ඉදිරිපත් කරමු.

අටිඝරු හිජකුපාම මහතා

"අපෙ හාමුදුරුවනේ..මගේ කාලෙනම් ඔය වගෙ දේවල් උනේ නෑ අපෙ හාමුදුරුවනේ..රාජ්ජිය නිලදාරීන්ට හිතූ මනාපෙ හොරකං කරන්ට මම අවස්තාව දීල තිබ්බ. එහෙම නැතුව මේ වගෙ පොඩි පොඩි දේවල් වලටත් ඒ යක්කු හිරේ දාන්ට ගියාම කොහොමද මං අහන්නෙ කාරියක්සම රාජ්ජ සේවයක් පවත්වාගෙන යන්නෙ?...නෑ මං මේ අහන්නෙ බොරුද මං කියන්නෙ? යාපාලනේට චන්දෙ දුන්නු අයගෙන් මම දැං අහන්නෙ...මොකද දැං ෂැ..ප..ද..අ...අ..අ.."

අටිපූජ්ජිය බී. ලානක හිමිපානෝ - 

"සිල් රෙදි බෙදාදීම අයිතිවෙන්නෙ අට කුසල් වලට. අට කුසල් කිරීමෙන් කෙලිම්ම වන්වේ ටිකට් දිවියලෝකෙට යතෑකි. ඒ කුසල් කලේ තමංගෙ සල්ලි වලින්ද නැද්ද කියන එක කොහොමත් අදාල නෑ. මොකද බුද්ද දේසනාවෙ කොහෙවත් සඳහන් වෙන්නෙ නෑ පිංකං කරන්ට ඕන තමංගෙ සල්ලි වලිංය කියල. ඒ හින්ද මට සීයට සීයක් විස්වාසයි වැලිකඩ මහ උළුගෙදර අවුරුදු තුනක් ඉඳල මේ සැදැහැවත් උපාසක මහත්තුරු දෙන්නම ඊලඟට කෙලිම්ම යන්නෙ ටෞටිෂා දිවිය ලෝකෙට කියල. එහේ ගිහිල්ල ඉපදෙනව ලාලිත්‍ය සහ අනූෂ්‍ය නම් දිවිය රාජයින් දෙන්නෙක් වෙලා"

ගරු නාමෝල් පෙරකදෝරු මහතා - 

"ලලිට් අංකල් ඒ කාලෙ ඉඳලම අපේ මුලු පවුලටම හරිම හිතවත්. මම පොඩි කාලෙ ඉස්කෝලෙ ඇරිල ආහම ලලිට් අංකල් එක්ක තමයි චක්ගුඩු පනින්නෙ. චක්ගුඩු පැනිල්ලට ඒ කාලෙ ඉඳලම ලලිට් අංකල් හරිම සූරයා. ඇත්තටම මේ සිල් රෙදි කතාව සම්පූර්න බොරුවක්. රාජපස්සවරුංගෙං පලිගන්ට කරපු කුරුමන්තරනයක්. ලලිට් අංකල්ගෙ ලෝයර්ට ඕනනම් තිබ්බ එක ලෝ පොයින්ට් එකෙං නඩුව දිනන්ට. ඒත් අපි එහෙම නොකලෙ යම් හේතුවක් ඇතුව. ලලිට් අංකල්ට තාත්ති කිව්ව ලලිට් ඔයා ඇතුලට ගිහිල්ල අපි තුං හතර දෙනාට ඇතුලෙ හොඳ තැනක් බලල කොට්ට පැදුරු එහෙම ලේස්ති කරල තියන්ට කියල. අන්න එහෙම අපේ ටාට්ටි කිව්ව හින්දයි ලලිට් අංකල් ඇතුලට ගියේ"

නොමිලේ සිල් රෙදි ලබාගත් මහළු උපාසිකා මාතාවක් - 

"අනේ අප්පේ සංදුක්කාරේ මම අද වෙනකල් හිතාගෙන හිටියෙ ඒ කාලෙ ඔය සිල් රෙදි දුන්නෙ මහින්ද මහත්තයගෙ සල්ලි වලිංය කියලනෙ. ඇයි එතුමගෙ අර පුහුල් ගෙඩියක් වගෙ තියන මූනත්තහඩුව අලෝල තිබ්බනෙ ඔය සිල් රෙදි ඔතල තිබ්බ කවරෙ. කවුදෑ මෙහෙම එකක් දන්නෙ? කිරි බුදු අප්පේ....අනික ඒ සිල් රෙද්ද දැං හොඳටම කනපාට වෙලා කහ ගැහිල. මම මේ බලාගෙන උන්නෙ මේ පෝයටවත් ආයම සිල් රෙද්දක් හම්බ වෙයිවත් කියල. දැං ඉතිං ඒක හරියන එකකුත් නෑ වගේ පේන්නෙ. ඒ කෝක වෙතා කෙලේ ගුනේ කියල එකක් තියෙන්ට එපාය. මයෙ මද්දුම කොල්ලගෙ බාල කෙලී ඔය කොලඹ කිට්ටුව මොකක්ද පැට්ටේරියක වැඩ කරන්නෙ. ඒකිට පුලුවං වෙලාවක බත් මුල් දෙකකුත් ඔතාගෙන යන්ට කියන්ට ඕන ඔය මාත්තුරු දෙන්න බලන්ට හිරගෙදරට...සංසාරේ ...සංසාරේ..."

ලලිත් වීරතුංග මහතාට පස්වන පංතියට සිංහල ඉගැන්වූ ගුරුතුමා - 

"ඔය ලලිත් ළමය ඉන්නවනේද? ඉගෙනගන්ට හරිම සූරයි. ඒත් මට අද වාගෙ මතකයි සිංහල පාඩමට ප්‍රස්ථාව පිරුළු උගන්නපු දවසෙ ලලිත් ඉස්කෝලෙ ආවෙ නෑ. ඔය බල්ලොත් එක්ක නිදාගත්තම මැක්කොත් එක්ක නැඟිටින්ඩ වෙනව... එතකොට තල නම් තෙලට වේලේ මී බෙටි කුමට වේලේ..තමන් හිසට තම අතමය සෙවණැල්ල...විසකුරු සපුන් සහ රජුන් කිසිකලෙක විස්වාස නොකරනු ... වගෙ එව්ව මම කියල දුන්නනෙ එදා....ඒ ළමයගෙ පූරුවෙ කරුමෙටද කොහෙද මන්දා ලලිත් ළමය එදා ඇබ්සන්..."

අනූෂ පැල්පිට මහතාගේ සත්වන ශ්‍රේණියේ පන්තිභාර ගුරුතුමා - 

"හත්වෙනි පන්තියෙ ඉන්දැද්දි ඔය අනූස ලමය තමයි පංතියෙ මොනිටර්. පංතියට කොස්සක් ඉදලක් ගන්ට ලමයිංගෙං එකතු කරපු සල්ලි තිබ්බෙ අනූස ලමය ගාව. දන්නවද මේ ලමය කරපු දහදුරා වැඩේ? ඒ සල්ලි පිල්ලි ගැහුව. වැඩේ අහුවෙලා ප්‍රසිද්දියෙ ඇසෙම්බ්ලි එක ඉස්සරහ වේවැල් පාර දෙන්ට එක්කගෙන යනකොටත් මෙන්න මේ තක්කඩියගෙ මූනෙං එකයි හිනාව. හොරකමක් අහුවෙලා දඬුවම් දෙන්ට එක්ක යනව නෙවෙයි රටක් රාජ්ජයක් දිනල එනව වගෙ. ඒ පාර අපෙ ප්‍රින්සිපල්ට තද වෙලා කෑගැහුව. හොර වංචා කලා මදිවට තව හිනාවෙන්ටත් එනව. වහගං ඔය දත් වහල්ල අලුගුත්තේරුව කියල"

ලලිත් වීරතුංග සහ අනූෂ පැල්පිට යන මහත්වරුන් වෙනුවෙන් පෙනීසිටි නීතිඥ මහතා - 

"අපි මේ තීන්දුවට විරුද්දව අබියාචනයක් ඉදිරිපත් කරනව. මේ සිල් රෙදි බෙදා දුන්නු බව ඇත්ත. එව්වට වියදම් කලේ ටෙලිකොම් එකේ සල්ලි බවත් ඇත්ත. ඒ වුනාට මම කියන්නෙ ඒ සුදු රෙදි බෙදා දුන්නෙ ඇත්තටම ටෙලිකොම් සමාගමෙන් ලබාදීල තියෙන ටෙලිෆෝන් පිහදාන්ට ගන්ට.  අනික ඔන්න වැස්ස වෙලාවක ටෙලිපෝං විසන්දි උනාය කියමුකො. වයර් කඩා වැටිලද මොකද කේස් එක කියල බලන්ට එලියට බහින්ට පුලුවනෑ වැස්සෙ. එතකොට කරන්ට තියෙන්නෙ ඔය දුන්නු සුදු රෙද්ද ඔලුවෙ ඉඳං පොරවගෙන එලියට බහින එක. අන්න ඒ වගෙ එව්වටයි ටෙලිකොං එකෙං ඔය සුදු රෙදි බෙදා හැරියෙ. සමහර උපාසක උපාසිකාවො එව්ව සිල් රෙදි වසයෙනුත් බාවිතා කරල තියනව. ඉතිං එහෙම උනාය කියල ඒක කොහොමද මගේ සේවා දායකයිංගෙ වැරැද්දක් වෙන්නෙ? යූ ගෙට් වට් අයි මීන්?. ඇත්තටම ටෙලිකොම් එකෙන් එහෙම කලේ සමාජ සත්කාර්යයක් විදිහට. අන්තිමට ඒක අර්ත කතනය කලේ සම්පූර්න වැරදි විදිහට. මට සහතිකයි මේ අබියාචනයෙන් අපි ජයගන්නව"

Wednesday, September 6, 2017

527. සන්ක්සිප්ත කයි ලිවීමට උපදෙස් ...Becoming a poet was never so easy …Anyone can be a poet in just two minutes flat…


යෝවන් මස්ක් පර්ෆියුම් එකේ ඡායාරූපයක්
ඉහත දැක්වේ.

ඊයෙ හවස හයට වගෙ කුස්සියට ගියා රෑට මක්කවත් තම්බ ගන්ට කියල හිතල. ගෑස් ලිප ඔන් කලම මෙන්න බොලේ ලිප පත්තු වෙන්නෙ නෑ. බලනකොට ගෑස් ඉවරයි. මොකද දන්නවයි මම කලේ? කෝල් එකක් දීල හන්දියෙ සුපර් මාකට් එකට කිව්වනං උං පැය බාගයක් ඇතුලත ගෑස් සිලින්ඩරයක් එවනව. මම කල්පනා කලා මෙහෙම . අවුට් ඔෆ් බොක්ස් තිංකිං ඒකට කියන්නෙ. ගෑස් එක ගෙන්න ගන්ට කොයි වෙලාවෙ බැරිද? ලියමු නවීන පන්නයේ කයියක්..එව්වට කියන්නෙ සංක්සිප්ත කයි....

ඒ වගේ සංක්සිප්ත කයියක් පිලිබඳව විශ්මිත අයිඩියාස් ආපු වෙලාවෙම සෙනිකව ලියල තියාගන්ට ඕමනයි. නැත්තං අමතක වෙනව. මයෙ හොඳ වෙලාවටද කොහෙද සතියකට සැරයක් එපාට්මන්ට් එක සුද්ද බුද්ද කරන්ට එන නේපාල් බුවාට ෆ්‍රිජ් එකේ දූවිලි පිහදාන්ට අමතක වෙලා. ඕකා සාමාන්‍යයෙන් එහෙම කරන්නෙ නම් නෑ. වෙරි එෆිෂන්ට් බුවා. හරි කොහොම හරි ඒකත් ජයසිරි මංගලම් කියල දකුණු අතේ දබරැඟිල්ලෙන් ලිව්ව ෆ්‍රිජ් එකේ දොරේ දූවිල්ලෙ කයියක්.



ඉවරවී ඇත ගෑස්,
උයනු නොහැක මට, 
එබැවින් සාගින්දරේ ඉන්නෙම්ද? 
ඊටින් ද රෙස්ටොරන්ට් කරමිද?

දැම්මේ නවීන පන්නයේ කෙටි කවිවල යටිපෙල තේරුමක් තියෙන්නෙ ඕනයි කියනවනෙ. අන්ඩර් වෙයාර් මීනිං නොහොත් අන්ඩර් වර්ල්ඩ් මීනිං නොහොත් අන්ඩර් හෑන්ඩ් මීනිං ..සිංහලෙං කිව්වොත් නම් යටි පෙළ අරුත… දුහුණන් දැනුම් උදෙසා මේ කයියෙ යටි පෙල මෙහෙමයි.

ජීවිතේ අපි බොහෝ දුර ගෙවනව. සමහරවෙලාවට අපිට ජීවිතේ ගෙනියන්ට ගැම්මක් නැත්තං හයියක් නැතිවෙනව. අර මයෙ කයියෙ ගෑස් ඉවරවෙනව කිව්වෙ ඒකට. එතකොට අපිට කරන්ට විකල්ප දෙකක් තියනව. එකක් ඔක්කොම අතෑරල දිවි නහගන්න එක. අර මම සාගින්දරේ ඉන්නව කිව්වෙ ඒකට. එහෙම නැත්තං වෙන කොහෙන්හරි ජීවිතේට ගැම්මක් අරගෙන ඉස්සරහට යන එක. කඩේකට ගිහිල්ල මොනවහරි කන එක නොහොත් ඊටිං ද රෙස්ටොරන්ට් කිව්වෙ ආන්න ඒකට. කොහොමද ඒක? හෙණ සිරානේ? මම ඕන ඔට්ටුවක් අල්ලනව මේ වගෙ සිරා කෙටි කයියක් ලියන්ට බෑ ඔබ තමුන්නාන්සේලා කාටවත්...හෙහ්..හෙහ්...වොන්න බෙට්?

ඉතිං මම තීරණය කලා රෑට ඔය රෙස්ටොරන්ට් එහෙකිං මොනවහරි කනව කියල. ඒ කරල කාමරේට ගියා මගේ සුපුරුදු දුඹුරු පාට ටී ෂර්ට් එක ඇඳ ගන්ට. අම්මට උඩු...ටී එක අතට ගත්ත විතරයි දාඩිය ගඳ ආව නහය කඩල යන්ට. මොකද මේ දවස්වල මෙහෙ ලේ උනුවෙන්ට තරමට රස්නෙ හින්ද මර දාඩිය. කොටිම්ම ෂවර් එක යට නාන කොටත් දාඩිය දානව. 

ඒත් මේ ටී එක ඇවිල්ල හිට මගෙ ෆේවරිට් ටී එක. ඒ හින්ද හුස්ම නාල්ලා ටී එක ඔලුවෙන් දාල ඇඳගෙන මයෙ තියනව සිරා පර්ෆියුම් එකක් නම ඇවිල්ල හිටං යෝවන් මස්ක්. ඒක ගහ ගත්ත ටිකක් වැඩිවෙන්ට අර බෝංචි කොටුවකට ග්‍රමොක්සෝන් ගහන්නැහෙ. එතනම තිබ්බ මගෙ ලියන මේසෙ. ඒකෙ ඉඳගෙන ගත්ත ඒ ලඟම තිබ්බ ඊයෙ බඩු ගෙනාපු තුණ්ඩුව. තුණ්ඩුවෙ පිටිපස්සෙ ලිව්ව කවියක්. 

බැරිය ගඳ ඉවසනු,
මගෙම දහදිය වුනත්,
මටම ඉවසනු නොහැකිනම්,
කෙසේ ඉවසන්නෙම්ද අනෙකෙකු?

දැං මේ කයියෙ අන්ඩර්වෙයාර් මීනිං එක මෙහමයි. ඔය සමහර අපි කරන දේවල් ඇත්තටම අපිටම අප්පරසන්නයි.. එහෙම උනහම වටපිට මිනිස්සුන්ට කොහොම ඇද්ද? 

ටී එකත් දාගෙන මයෙ කෝකටත් තයිලය වගෙ තියන ඩෙනිමත් ජොක්ලස් ඇඳගෙන නොහොත් සිවිල් පිට මම එලියට බැස්ස. ජොක්ලස් අන්සය ගැන ලියපු සන්ක්සිප්ත කයිය මෙහෙමයි. 

ඩෙනිමක් ඇඳ ඇත යටිකයට, 
එහෙත් යටටනම් නැත ඇඳ, 
හුළං සර වැදේ නිතියෙන, 
ආතල් ද බොහොමයි කිරිපල්ලට. 

දැං ඔය කවියෙ තියන හතර පදේ ඔන්නම් දෙකට බෙදල සන්ක්සිප්ත කවි දෙහෙකට ලියන්ටත් ඇහැකි මෙන්න මෙහෙම කිසිම ගේමක් නැතුව……

ඩෙනිමේ ඇරුනු කකුල් අතරින් 
ගලා එන සුලඟ අහා සනීපය..
අහා..අහා..අහා…

දෙවෙනි කයිය මෙහෙමයි…

කිරිපලු තෙමේ සුවවිඳී... 
සුළඟේ ආතලය විඳගෙන....

ඉස්සරහ දොර ඇරගෙන ඔන්න දොට්ට බැස්සයි කියමුකො. මම ඉන්නෙ හතරවෙනි තට්ටුවක. මලා ජෝන්...ලිෆ්ට් එක ගාව බිත්තියෙ පොඩි නෝටිස් එකක්. "Lift out of order... Sorry for the inconvenience …"

ඉතිං මොකේදැයි දං වළඳන්නෙ කියල ඇහුවලු ලොකු හාන්දුරුවො පොඩි හාන්දුරුවංගෙන්...එහෙම්මම නෙවෙයි ඒ ප්‍රස්නෙ ඇහුවය කියන්නෙ...තාලෙට කවියෙන් ගායනා කර කර..අපි අද කතා කරන්නෙ කවිගැන හින්ද මම ඒ කතාවත් ලියන්නම්කො එහෙනං..ඔන්න මෙහෙමලු..

ඔය පොඩි හාංදුරුවොයි ලොකු හාංදුරුවොයි දෙන්නම කවි කාරයොලු. නිකම් මේ සාමාන්‍ය කතාබහක් උනත් කරනවයි කියන්නෙ තාලෙට ගායනා කරකර ඒ මදිවට නට නට. ඉතිං දවසක් ලිඳ ලඟ පොඩිනම ලොකු හාංදුරුවංගෙ පාත්තරේ සෝදද්දි ඇති වීරියෙං අතුල්ලලද කොහෙද පතුලෙ හිලක් හැදුනලු. පොඩි නම ඒ පාර පාත්තරෙත් ඔලුවෙ තියාගෙන මෙහෙම තාලෙට කිය කිය නට නට පන්සලට ආවලු . 

ලොකු හාමුදුරුවනේ..
හරි වැඩක් උනානේ….
පාත්තරෙ හිලක් උනානේ…. 

මේක අහල ලොක්කට මල පැන්නලු. ඒත් උන්දැ තරහ නොපෙන්නා මෙහෙම තාලෙට කිය කිය නට නට මිදුලට බැස්සලු.

පොඩිනම XXX තියෙන්නේ,
අම්මගෙ XXXX දං වලඳන්නේ?

ඉතිං ඔය ලිෆ්ට් එක නොහොත් උත්තෝලකය කැඩිල තිබ්බ එක ගැනත් මම ලිව්ව ඔන් ද සපෝට් කයියක්. මොකේද ලිව්වෙ ඇහුව? හෙහ්.....මම ඔය එලියට බහිනවනම් බහින්නෙ අනිවා කලසං සාක්කුවෙ පොඩි නෝට් පොතකි කමිස සාක්කුවෙ පෑනකි සහිතව. ඔය දකුණෙ පෙලක් ඈයො කතා කරන්නෙ එහෙම. උදේට බතකි සම්බලකි හරි ගැස්සුවම ඇත? ඒ අහන්නෙ උදේ කෑමට බතකුයි පොල් සම්බලේකුයි හැදුවම ඇති නේද? කියල.

ඉතිං මෙන්න උත්තෝලකේ ඉස්සරහ ඉඳගෙන (ඉඳගෙන නෙවෙයි ඇත්තටමනම් හිටගෙන) මම ලියපු කයිය. 

උත්තෝලකය නොසැලෙයි,
එහෙත් මම සැලෙමි, 
තරප්පුවෙන් බසිමි,
උත්තෝලකය පරදමි.

ඒ කියන්නෙ සරලව නොහොත් සිම්ප්ලි කිව්වොත් ලිෆ්ට් එක කැඩිල හින්ද මම පඩි පෙළෙන් බැස්ස කියල. ඒත් ඔය සමහර අයට එහෙම සරළ තේරුං හරියන්නෙ නෑ. යටි පෙළක් නොහොත් අන්ඩර්වෙයාර් එකක් ඕනමයි. ඒ අන්ඩවෙයාර් බවතුන්ට සහ බවතියන්ට ඕනම නම් මෙන්න යටි පෙළක්. උත්තෝලකය කැඩිල කියන්නෙ මගෙ ගමනට දෛවය විසින් කරන බාදාවක්. ඒත් මම පසුබට වෙනවද? වට් නොන්සන්ස්..මම අදිස්ටාන පූර්වකව පඩිපෙලෙන් බැහැල මගෙ අරමුන ඉස්ට සිද්ද කරගන්නව. That's the Underwear...You underskirt guys & gals?

දැං ඔන්න පඩි පෙලෙන් පහලට බැහැල පාරට ගියාය කියමුකො. පාරෙං එහා පැත්තෙ තියෙන්නෙ හද්ද පරණ ගෙදරක්. ඒකෙ තාප්පෙ සිදුරක හැදිල තියන බෝ ගහක්. අඩි හත අටක් වගෙ උසයි. ඕකෙ බෝ කොළ වේලිල තිබ්බට මම කිසිම දවසක දැකල නෑ පාරෙ එහෙම වැටිල තියනව. 

සතියකට වගෙ ඉස්සර දවසක් ඒත් මම ඔතනිං යනකොට වේලිච්ච කොළයක් ගහෙං වැටිල හුළඟෙ පාවෙලා ඇවිල්ල මගෙ ඉස්සරහම වැටිල ඒක මට පෑගුනා. අපි ඇවිල්ල බක්තිමක් බවුද්දයො නෙව. ලංකාවෙදි නම් මැරූකොට බෝ කොලයක් පාගන්නෙ නෑ. මෙහෙදිත් එහමම තමයි. ඒත් වැඩේ වුනේ මේ බෝ කොලේ පෑගෙන එක මට වලක්ව ගන්ට බැරිවුනා. පුදුම වැඩේ කියන්නෙ ඊයෙත් ඒ වැඩේ එහෙම්මම උනා කියමුකො. අර කලින් දවසෙ වගේම වේලිච්ච බෝ කොළයක් හුළඟෙ පාවෙලා ඇවිල්ල මගෙ කකුලට කකුලට කිව්වට ඇත්තටම නම් සෙරෙප්පුවට පෑගුනා.

ඔන් ද ස්පොට් එතනම නැවතුනා. නෑ..නෑ..බෝ කොලේ උඩම නෙවෙයි. එතනින් අඩියක් ඉස්සරහට ගිහිල්ල නැමිල බෝ කොලේ අතට අරගෙන බෝ ගහෙන් සමාව ඉල්ලල බෝ කොලේ ඒ ගහේම දෙබලක රැඳෙව්ව. මම බක්තිමත් බවුද්දයෙක් හින්ද අවුලක් නෑ. ඒත් අන්නියාගමිකයින්ට බෝකොල පාගන්ට දෙන්ට ඇහැක? නැද්ද? ඊට පස්සෙ බෝගහට පිට දීල හිටගත්ත. මයෙ කලසං සාක්කුවෙං නෝට් පොත ගත්ත. කමිස සාක්කුවෙං පෑනගත්ත. ඔන් ද ස්පොට් ලිව්ව සන්ක්සිප්ත කයියක්.

බෝ රදුන් වැලිකතරේ.. 
හෙලන්නට වියළි බෝ පත්...
බලාහිඳී එනතෙක්...
බැතිමත් බොදුනුවෙක්.

මේ ඊමම තියනව ලංකාවෙ මනුස්සයෙක් කරන රෙස්ටෝරන්ට් එකක්. මම ගියෙ ඒකට. මම රෑට කන්ට අරං එන්ට ගියේ බීෆ් රයිස් එකක්. ඒත් බීෆ් ඉවරයි කියල කියාපි රෙස්ටොරන්ට් එකේ මල්ලි. ඒ පාර සී පුඩ් රයිස් එකක් අරගෙන ආව. යද්දි සහ සී පුඩ් රයිස් එක අරගෙන එද්දි සිද්ද වෙච්චි සිද්දීන් ගැන මම ලියපු සන්ක්සිප්ත කවි ආය දවසක දාන්නම්කො. 

ආ...මේ පල්ලෙහායිං තියෙන්න්නෙ මම කලින් දවසක ලියපු සන්ක්සිප්ත කවි කීපයක් සහ සම්බාව්ය කවි ලිවීමට උපදෙස් මාලාවක්..

හැපී පොයං රයිටිං ඕල් ඔෆ් යූ ...ඉටීස් වෙරි වෙරි ඊසි..ලයික් ඊටිං කජු....


Sunday, September 3, 2017

139. ඇය ලඟින් හිඳින්නට ඔබට හැකි නම් - එය එතරම් ම වේදනාකාරී තීන්දුවකි.

ඒ 2009 වසරේ ජනවාරියේ මැද දවසක්. දුව ලැබෙන්න ඇවිත් සති 5ක් පමණ වූ තැන ඇති වූ තත්ත්වයක් හේතුවෙන් අපි වෛද්‍ය උපදෙස් මත රෝහල් ගතවන්නට තීරණය කළෙමු. රාගම රෝහලේ පූර්ව ප්‍රසව වාට්ටුවකට මා ඇතුළත් කෙරිණ. එවැනි අවස්ථාවන් වලට මුහුණ දුන් කාන්තාවන් විසි ගණනක් පමණ ඒ වාට්ටුවේ නේවාසිකව සිටි අතර මුළු වාට්ටුවම පුදුමාකාර අඳුරු ගුප්ත ස්වභාවයක් ඉසිලුවේයැයි දැන් වුවද ඒ ගැන සිතද්දි මට සිහි වේ. සමහර කෙනෙකු හත් අට වතාව ගබ්සාවන් වලට ලක් වූවන්ය. සමහර කෙනෙකු මළ දරු උපත් කිහිපයකට මුහුණ දුන් අයය. රෝහල් ගත කළ විගස මට අදාළ එන්නත ලබා දුන්නත්, එය ලබා දුන් හෙද නිලධාරිනිය පැවසූයේ ඇමරිකාවේ ඒ වනවිටත් ස්වභාවික ගබ්සාවක් වන්නට මෙන් රුධිරය වහනය වන්නේ නම් එම එන්නත නොදෙන බවය. එයට හේතුව වශයෙන් ඔවුන් පවසන්නේ යන කෙනා යායුතු බවත් බලෙන් නවතා ගැනීමෙන් රෝගී දරුවෙකු මේ ලොවට බිහි වන බවත්ය. රැඳෙන කෙනා කෙසේ හෝ රැඳෙන බවත්ය. නමුදු ලංකාවේ 2016 අග වනවිටත් එම එන්නත ලබාදුන් බව අත්දැකීමෙන් දනිමි.

එම වාට්ටුව ඇත්තටම ශෝකාලාපයන්ගෙන් පිරුණු වාට්ටුවකි. සිනා මුහුණක් නැති තරම්ය. නේවාසික කාන්තාවන් මෙන් ම ඔවුන්ව බලන්නට පැමිණෙන්නන්ද දුක්බර මුහුණු වලින් යුතුවිය. එක් කාන්තාවක් පැවසුවේ ඇය ගර්භනි මාස 7 හෝ 8 සම්පූර්ණ වී ගබ්සාවන් 6කට මුහුණ දුන් බවයි. එවර පැමිණ සිටියේ වැඩි පරිස්සමට රෝහල්ගත වන්නටය. ඇය වෛද්‍යවරුන්ට පවසා තිබුණේ, ‘මට අංග විකල මොංගල් දරුවෙක් හෝ කමක් නැහැ, අනේ ඉංජෙක්ෂන් එක ගහලා පරිස්සම් කරලා දෙන්න‘ කියාය. ගබ්සාවන් කරගන්නා අය කණෙන් ඇදගෙනවිත් දණගස්වා අප විඳින දුක පෙන්විය යුතු බව ඇය තවදුරටත් පැවසුවාය.

හැම කාන්තාවම අනෙක් කාන්තාවන්ට වෛද්‍යවරුන් පවසන දෑ කෙරෙහි ඇරුණු සවනින් යුතුය. මගේ දරු ගැබට ගැටළුවක් නැති බව වෛද්‍යවරුන් පවසා විනාඩි ගණනක් යන්නට මත්තෙන් වාට්ටුවේ එහා කෙළවරේ කෙනෙකුද, ‘ඔයාට නම් ප්‍රශ්නයක් නැහැ කිව්වා නේද?‘ යි දුක්මුසුව මගෙන් අසා සිටියාය. එය තමන්ගේ බෝට්ටුවෙන් කෙනෙකු බැස ගොස් දූපතකට සේන්දු වූවාට තමන්ට ඒ අවස්ථාව නැති බව දැනීමෙන් ඇතිවන දුකට සමාන වනවා විය යුතුය.

මානසික, ශාරිරික, පවුල්මය, සාමාජිය ගැටළු බොහෝ ගණනක් හා ගැටෙමින් දරු සිහිනයක එල්බ සිටි එම සොයුරියන්ට සිය බලාපොරොත්තුව ඉටු කරගැනීමට හැකි වීද? නොවීද? නොදනිමි. නමුදු ඒ අය පිළිබඳ අඳුරු පැහැගත් ගුප්ත වූ ශෝකයක් සැමවිට ම මහදේ රැඳී තිබේ. 

ඉන් මාස ගණනකට පසු, දින සම්පූර්ණ වූ පසු, ද සොයිසා කාන්තා රෝහලට ඇතුලත් වීමි. එහිදි එක් කාන්තාවක් ගෙදරදි ඇද වැටීමෙන් අනතුරුව රෝහල්ගත වී මළ දරු උපතකට මුහුණ දුන්නාය. ඇය ලේ වැකි ඇඳුම් ඇඳගෙන, දුර්ගන්ධය වහනය වද්දි පූර්ව ප්‍රසව හා පසු ප්‍රසව වාට්ටු දෙක පුරා ඇවිදිමින් ළදරුවන් ඉන්නා තොටිලි වෙත එබෙමින් හූල්ලන්නට වූවා, දරුවන් ලැබෙන්න ඉන්නා මව්වරුන් වෙත පැමිණ උමතු වදන් තෙපලන්නට වූවාය. සියලුම කාන්තාවන්ගේ වැඩිහිටියන් ඇයට මුහුණ නොදී දරුවන් පරිස්සමින් රැක බලා ගන්නා ලෙස උපදෙස් නිකුත් කරන්නට විය. ඇය සිහිවන සෑම අවස්ථාවක ම උගුරට අපුලක් දනවමින්, නාසය හැකිලී යද්දි මගේ හිත හිස් බවකින් පිරේ. ඇඟ මස නලියන ලෙසක් දනවමින් නොසන්සුන් බවකින් හද රිදවෙන සෙයක් හැඟේ.

මරදාන අවට වත්තකින්, දරුවා ලැබෙන්න අමාරු වී පැමිණි ඉතාමත් තරුණ මවක් වාට්ටුව දෙවනත් කරමින් හූ තියන්නට වන්නේද ඒ දිනවලදීමය. ඇගේ කෙස්ස කිසිදා පනාවක් නොදුටු වැනිය. උකුණන්, ලේඬීන් පරම්පරා ගණනට නවාතැන් සපයා, සපයමින් සිටියාය. හෙරොයින් මත්ද්‍රව්‍යට ඇබ්බැහි වූ ඇය ආ දින ම රෑ දරුවා ප්‍රසූත කර පසුදා ඒ දරුවා වාට්ටුවේ දමා පැන ගියාය. ඒ දරුවාටත් මවටත් සිදු වූ දෙයක් නොදනිමි. එළඹුණු මේ සැප්තැම්බරයේ අට වස සම්පූර්ණ කරන ඒ දරුවා කෙරෙහිත්, දිවිමග අවුල් ව ගිය එ මව කෙරෙහිත් අනුකම්පා කරනු මින වෙන කුමක් කරන්නද?

පොඩිපුතු ලැබෙන්න ඉඳිද්දි, සති කිහිපයක් සම්පූර්ණ වූ තැන ඇති වූ තත්ත්වයක් හේතුවෙන් කාසල් රෝහලේ නේවාසික ප්‍රතිකාර වෙත යොමු වීමි. එම වාට්ටුවේ මා වැනි තවත් කාන්තාවෝ සිටියෝය. යාබද ඇඳේ සිටි කාන්තාව බැලීමට පැමිණි ඇගේ හිතවත්, රෝහල් සේවිකාවක් මෙසේ පවසනු මා අසාගෙනය.

“හෙට යනවා බබා බලන්න. ගොඩ දවසකින් යන්න බැරි වුණා“

අනතුරුව සංවාදය මෙසේ ඇදී ගියේය.

“ඇයි බබා කොහෙද ඉන්නේ?“

“ප්‍රීතිපුර“

“අනේ ඇත්තද? ඇයි අර?“

“එයා ඇබ්නෝමල්නේ උපතින්ම. අම්මෝ ගෙදර හිටියා නං මට මාර දුකක් විඳින්න වෙන්නේ. ඒ කාලේ මට ජීවිතේ එපා වෙලා හිටියේ. කොච්චර වුණත් මේ රස්සාවකුත් කරන ගමන් මට එහේ එයාව බලනවා වගේ බලන්න වෙන්නේ නැහැ. දැන් එයාත් හොඳට ඉන්නවා. මාත් මගේ වැඩටික කරගෙන ඉන්නවා. ආයේ නං දරුවෝ හදන්නේ නැහැ“ සෑහිමට පත් බවක් පෙන්වන මුවින් යුතුව ඇය පවසන්නීය.

“අපිත් යමු නේද දුව වෙලාවක බබා බලලා එන්න“රෝගී කාන්තාවගේ මව් ඇසුවාය.

“අපොයි අපොයි ඔයා එන්න එපා මේ ප්‍රෙග්නන්ට් කාලේ. පස්සේ බැරියෑ“ ඒ රෝගී දරුවාගේ මව් සිනාමුසුව පැවසුවාය.

“ඒකට මක් වෙනවද මං ආවාට පස්සෙ වෙලාවක අපි යමුකෝ“ 

ඔවුන් ඒ දරුවා බලන්න ගියාදැයි නොගියාදැයි යන වග මම නොදනිමි. දෙමව්පියන් සිටියදීත්, සිය ‘අසාමාන්‍ය උප්පත්ති‘ ස්වභාවය නිසා අනාථ වූවන් සේ ප්‍රිතිපුරට වී දෙමව්පියනට සැනසුම ගෙන දෙන ඒ දරුවන් පිළිබඳ, ප්‍රීතිපුරට යාබද සයුරට ඉහලින් ඇති හිස් අහස හිතේ මවමින් හිතේ ඇතිවුණු හිස් බවකින් යුතුව තවදුරටත් අකුරු කරමින් යමි.

මගේ මිතුරිය සේවය කරන රෝහලේ නාරිවේද විශේෂඥ වෛද්‍යතුමා අත්දැකීම් සපිරි කරුණාවත් කෙනෙකු වූ නිසා එම රෝහලේ දි දරුවා ලැබීමට සිතා එහි සායන වලට සහභාගී වීමි. එම රෝහලට ආසන්නයේ තිබෙන අංගොඩ මානසික රෝහලෙන් හැමදාම පාහේ එහි නේවාසික කාන්තාවන් එක් කෙනෙකු හෝ ඒ සායනයට පැමිණ සිටියාය. ඔහේ බලාගත් අත බලාගෙන හෝ තනිව මුමුණමින් හෝ නොතේරන යම් යම් දේ පවසමින් හෝ ඔවුන් සිටියදි, ඒ හා සමග පැමිණි රෝහල් සේවිකාව වෛද්‍යවරුනට විස්තර පවසන්නීය. පියා කවුදැයි නොදන්නා කළලයක් කුසදරා උඩබිම බලමින් සිටිනා ඇය යම් දිනෙක ඒ දරුවාට උපත ලබා දෙනු ඇත. කිරි දෙන්නවත්, දරුවාගේ අනෙකුත් කටයුතු කරන්නවත්, දරුවාගේ වෙනසක් හඳුනාගන්නවත් නොතේරෙන ඒ අම්මාත් දරුවාත් සමග රෝහල් කාර්යය මණ්ඩලයට නොබෝ දිනකින් අල්ලන්න වෙන අඩව්වත්, ඉන් අනතුරුව ඔවුන් සමාජය හා ගැටෙන අයුරු, සමාජය ඔවුන් දෙපළ පිළිගන්නා අයුරු, ආදි කාරණා ඔබට මට බෙහෙවින් දුරස්තරය. නමුදු එම ක්‍රියාවලිය මේ මොහොතෙත් ක්‍රියාත්මකය. වික්ශෝපවීම හැර වෙන අන් යමක් කරන්නට නොදැනී ඊ ගාව පරිච්ඡේදයට මෙසේ යන්නෙමි.

පුතු ලැබෙන්න මාස 6 සම්පූර්ණ වද්දි උණ වැළඳුනු දියණිය හා එම රෝහලේ ම නේවාසික ප්‍රතිකාර සඳහා යොමු වීමි. යාබද ඇඳේ වූ අසාමාන්‍ය ලෙසින් කෙසඟ සිරුරක් හා ඊට සාපේක්ෂව තරමක විසල් හිසකින් යුතු වූ, පා අද්ද අද්දා ඇවිද්ද පුතු පැටියාගේ මව් මුල් දින දී මට හරියකට මුහුණ නොදුන්නාය. පසුව මගේ උවමනාවට ම වචනයකින් දෙකකින් ඇය අල්ලා ගැනීමට මට හැකිවිණි. ඊට පෙර කිසිදා මා දැක නොතිබූ නහරයක් වැනි බටයක් ඒ දරුවාගේ හිසේ සිට සමට යටින් ඇඟ දිගේ පහළට යොමුව තිබිණ. මා ඇගෙන් ඒ පිළිබඳ විමසුවාය.

“අනේ නංගී... ඔයා ඕවා අහන්න බලන්න එපා. මෙයා දිහා බලන්නත් එපා“යි ඇය දුක්බර සිනාවකින් යුතුව වැඩිහිටි සොයුරියක සේ මට අවවාද දුන්නාය.

“මං එහෙම හිතන්නේ නැහැ අක්කේ. එහෙනම් මගේ යාළුවා එයාගේ දුව ලැබෙන්න ඉද්දිත් මේ වාට්ටුවේ වැඩ කළානේ. ඕවා සේරම හිත“ ඇත්තටම මෙවැනි කාරණා සම්බන්ධයෙන් සසල වෙන හිතක් තිබුණත් මටත් උවමනා වූයේ රෝහල් කාර්යය මණ්ඩලයේ කාන්තාවන් ආදර්ශයේ තබාගෙන හිත දැඩි කරගන්නටය.

“හැමෝම එහෙම හිතන්නේ නැහැනේ නංගි. මං දැන් නෑ ගෙදරකවත් යන්නේ නැහැ වැඩිපුර“ යැයි පැවසූ ඈ දරුවා පිළිබඳ විස්තර පැවසුවාය. දරුවාගේ යම්කිසි අසාමාන්‍ය ස්වභාවයක් කුසදීම සොයාගෙන තිබිණ. අවසානයේ දරුවා මේ ලෙසින් උපත ලබා ඇත. තවත් දරුවකු හැදුවත් ඒ දරුවාත් මෙසේ වේයැයි බියෙන් සිටියත් හැකි විගස තව දරුවෙකු හදන මෙන් වෛද්‍ය උපදෙස් ලැබී තිබෙන්නේ මේ දරුවාගේ ජිවිත කාලය එතරම් දිගු නොවන නිසා විය යුතුය. නමුත් මේ දරුවා සමග නිතර දෙවේලේ රෝහල් ගත වෙමින් නිදිවරා දින දින ගෙවමින් සිටි ඇයට ස්වභාවික ගබ්සාවක් ද සිදු වී තිබිණ. මේ කියන දිනට පෙර සතියේ නැවතත් ඇය ගැබ්ගෙන සිටින බව දැනගත් පැවසූ ඇය මට රහසින් මෙන් පැවසුවේ එදින උදෑසන සිට රුධිරය වහනය වෙමින් සිටිනා බවය. වහාම මගේ කාරුණික මිතුරිය මගින් එදින පැවැත්වෙන සායනයට යොමුවන්නට යැයි ඇයට බලකර පවසා සිටීමි. ඒ අනුව ඇය මගේ මිතුරියට සිය විස්තරය පැවසුවාය. ඇය වහ වහා ක්‍රියාත්මක වී එම කාන්තාව සායනය වෙත යොමු කළ අතර එමගින් ඇයට අවශ්‍ය ප්‍රතිකාර සඳහා යොමුවිය හැකි වුවත් අවශ්‍ය තරම් විවේකයක් ලැබීදැයි නොදනිමි. කරන්නේ කුමක්දැයි කියන්නේ කුමක්දැයි නොදන්නා අසරණ දරු පැටියා හා හැපෙන ඒ අම්මාත් තාත්තාත් අතීතයක් මිස අනාගතයක් නොමැතිව ගෙවෙන දිවියේ අරුත කර්මයෙන් ම පසිඳලන්නට රිසි සමාජයක නිරුත්තරව සිටිමි.

දින සම්පූර්ණ වී පුතු ලැබෙන්න රෝහල්ගත වූ විට එක් කාන්තාවක එතරම් විසල් කුසක් නොමැතිව සිටියා, නිරතුරු කඳුළු සලමින් සිටියාය. ඇයට දරුවන් තුන්දෙනෙකු සිටින අතරේ හතරවැනි දරුවා පිළිසිඳ තිබිණ. මුලින් හිත් කලබල කරගත්තද පසුව මුළු පවුලම අලුත් අමුත්තා පිළිගන්නට සූදානම් වද්දි, අසාමාන්‍ය බඩ රිදුමකින් ඇගේ දෛනික දිවිය අවුල්වන්නට විය. කළලය පිළිසිඳගෙන තිබුණේ පැලෝපීය නාලයේය. වෛද්‍ය උපදෙස් අනුව රෝහල් ගතවුණු ඇයට ඊට පසුදින කරන ලද සැත්කමක් මගින් කළලය ඉවත් කරන ලද්දේය.

“මොනවා කරන්නද? මේ ඔපරේෂන් එක නොකළා කියලා විසඳුමක් නැහැනේ. මගේ ජීවිතේ අවධානමට දාලා මුළු පවුලම අනාථ කරන්නද?“ සැත්කමට පෙර ඇය පවසා සිටියාය. වෛද්‍ය විද්‍යාවේ අනුහසින්, සිදුවන්නට ගිය ඛේදවාචකයකින් ඒ දරු පවුල ගැලවුණත් තර්කයට කැමති කෙනෙකුට පව්, පිං, කර්මය, සසර, දේව කැමැත්ත ආදී කවරාකාර කාරණයක් හෝ ඉදිරිපත් කරගෙන වාද කළ හැකි බව හඟමින් ඉදිරියට යමි.




ගබ්සාව නීතිගත කළා වැනි ව සංවාද කරමින්, මතවාද නිමවමින්, මත ගැටුම් මවමින් සිටිනා සමාජයට අමතක වූ හෝ විහින් අමතක කළ යමක් ඇත. ගබ්සාව නීතිගත කර නැත. ගබ්සාව අනිවාර්යය කර නැත. යම් යම් තත්ත්වයන් යටතේ අවසර දීම පමණයි සිදුව ඇත්තේ. අනෙක් අතට මවගේ ජීවිතයට තර්ජනයක් වන අවස්ථාවකදි කළලය ඉවත් කිරීමට අවසරය මීට පෙර සිටම අප රටේ නීතිය තුළ ක්‍රියාත්මකය.

කළලයේ වෛද්‍ය විද්‍යාත්මකව හඳුනාගත් සංකූලතාවක් නිසා මෙන්ම කළලය අතවරයක් හේතුවෙන් පිළිසිඳගත් අවස්ථාවකදි ගබ්සාවට අවසර දීම සඳහා නීති සැකසීම යනු, මේ අවස්ථා දෙකෙහිදී ම ගබ්සාව අනිවාර්යය කිරීම නොවන බැවින් විවිධාකාර කාරණා ඉදිරිපත් කරමින් මෙම නීතියට විරෝධය පළ කරන අයවලුන් හට මෙවැනි අවස්ථාවක් උදා වුවහොත් ගබ්සා නොකර සිටිය හැකිය. ආගමික විශ්වාසයන් අන් අයට හානි නොවන පරිදි පවත්වාගෙන යෑමේ අවස්ථාව ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රජයයන් මගින් සළසා තිබේ. එබැවින් ඔබගේ පව්, පිං, කර්මය, සසර, දෙවියන්ගේ කැමැත්ත ආදී කාරණා ව්‍යාකූල කර නොගෙන පවත්වාගෙන යෑමේ අවස්ථාවට හානියක් නැත. මක්නිසාද යත් කුමන හේතුවක් යටතේ වුවද ගබ්සාවක් කරගැනීම පාපයක් වන්නේ නම් ඒ පාපය කරගන්නේ කළලය දරන තැනැත්තිය විසින් වීමය. තමන් ඒ දෙය කරනවාද නැද්ද යන්න නිදහස් මනසින් යුතුව තීරණය කිරීමේ අවස්ථාව සළසා දෙන්නට යන අවස්ථාවේ ඔබේ මතය දිනවන්නට තිබෙන හොඳම අවස්ථාව ඉහත කී කුමන අවස්ථාවක් වුවද ඔබට මතුවුවහොත් ගබ්සා නොකර සිටීම පමණි. බුද්ධ ධර්මයට අනුව විලෝපිකයෙකු ගොදුරක් ඩැහැ ගැනීමට යන අවස්ථාවේ ගොදුරට ලක්වන සත්ත්වයා බේරීමෙන් සිදුවන්නේ ද පවකි. ඒ විලෝපිකයාට ආහාර ගැනීමට තිබෙන අවස්ථාව වැළකීමේ පවයි. එබැවින් එවැන්නක් දුටුවිට ස්වභාව ධර්මයේ පැවැත්ම පිළිබඳ සිහිකොට පසෙකට වීම වටී. විලෝපිකයාට යම් පවක් සිදුවේ නම් එය දරාගත යුත්තේ විලෝපිකයාමය. (‘මිනිසුන් විලෝපිකයින්ට සමාන නොකරමි. උදාහරණය පමණක් සළකමි.) එබැවින් එම කාන්තාව හා ඇගේ පවුලේ අය ගන්නා තීරණ මගින් අපට පව් සිදුවන්නේ නැත. පුද්ගලිකව මට මෙවැනි දේකට මුහුණ දෙන්න සිදුවුවහොත් මා කුමන තීරණයක් ගනීදැයි මේ මොහොතේ නිශ්චිතව ම පැවසිය නොහැක. එහෙත් වෙනත් අන් අයෙකු ගන්නා තීරණයන් වෙත බාධාවක් වන්නට නොයමි.

යම් සමාජ පද්ධතියක නීති රීති සකස් වන්නේ හැඟීම් මත පිහිටා නොවේ. හරි වැරැද්ද, බහුතරයකට සිදුවන යහපත, අනාගත පැවැත්ම ආදිය සළකාය. එහිදී මතු ආත්මයේ සිදුවන්නට ඉඩ ඇතැයි උපකල්පිත කාරණා සළකා බැලීමක් සිදු නොවේ. නමුදු එයින් තමන්ගේ සසර ගමන සකසා ගැනීමට බාධා පමුණුවා නැත. සසර ගමන පිළිබඳ කටයුතු කිරීම නීති පද්ධතියේ කාර්යයක් නොවේ. ඇරත් ධර්මානුකූල නීති පද්ධතීන් ක්‍රියාත්මක නම් ලොව කොතැනවත් යුධ ගැටුම් නොතිබිය යුතු නොවේද?

මේ සම්බන්ධව මට ඇති වූයේ මෙවැනි ගැටළු නොවේ.

කළලයේ මාරාන්තික සංකූලතාවක් මුල් අවස්ථාවේ හඳුනා නොගැනීමේ වැරැද්දට දරුවා උපන් පසු දෙමව්පියන් වෛද්‍යවරුන්ට විරුද්ධව නීතිය හමුවට යයිද?

එක් වෛද්‍යවරයෙක් සංකූලතා ඇතැයි පවසද්දි තව කෙනෙක් එසේ නොවේ යැයි ඔප්පු කළහොත් ඇතිවන තත්ත්වය කුමක්ද?

අතවරයක් යැයි පැහැදිලිව ඔප්පු කර අහවර වද්දි කළලය වැඩී, මාස ගණනක් සම්පූර්ණ කර තිබුණහොත් සිදුවන්නේ කුමක්ද?

පළමු පරිච්ඡේදයේ කියැවුණු කාන්තාවගේ ‘අංග විකල දරුවෙකු‘‍ හෝ ලබා ගැනීමේ බලාපොරොත්තුවට ගරු කරණා ආකාරයටම එවන් දරුවෙකු බිහි කිරීමෙන් වැළකී ඉන්නට දරණ උත්සහයකට ද එක සේ ගරු කරමි.

මළ දරු උපතින් වේදනාවට පත් කාන්තාව මෙන් ම මොනයම් හේතුවක් නිසා හෝ දරුවා රෝහලේ දමා යන්නට සිදු වූ කාන්තාව පිළිබඳව ද අනුකම්පා කරමි.

තමන් නොදැන තමන්ගේ කුසින් දරුවෙක් දරා සිටින්නට සිදු වූ මානසික ආබාධ ඇති කාන්තාව පිළිබඳ ව මෙන් ම දැන දැන ම ආබාධ සහිත දරුවෙකු උපද්දන්නට සිදු වූ කාන්තාව පිළිබඳ ව ද කණගාටු වෙමි.

සමහරවිට සෞඛ්‍ය සම්පන්න විය හැකි දරුවකු වන්නට තිබූ කළලය, සිය ජීවිතයට ඇති අනතුර හේතුවෙන් ඉවත් කරන්නට සිදු වූ කාන්තාවගේ දරා ගැනීමේ හැකියාව දෙස කරුණා පෙරදැරි සිතින් බලමි.

බාල පුතු ලැබෙන්න සති ගණනක් සම්පූර්ණව තිබියදි ඇති වූ හදිසි තත්ත්වය හේතුවෙන් අපේ බලාපොරොත්තු සුන් වූවාදැයි යන බියෙන් දරාගත නොහැකි ශෝකයට පත් වූ ආකාරයත් දැන් පුතුගේ මුහුණ දකින විට එය සිහිවද්දි දැනෙන හැඟීමත් විස්තර කරන්නට මට වචන නැත. එබැවින් එවැනි තීරණයක් ගැනීමට සිදුවන මවකට, කාන්තාවකට එය කෙතරම් වේදනාකාරී පරීක්ෂාවක්දැයි මට හොඳින් වැටහේ. එතරම් ශෝකජනක අවස්ථාවකට මුහුණ දී සිටින ඇයට අඩුම තරමින් තමන් නීති විරෝධි නොවන තීරණයක් ගන්නේ යැයි සිතාවත් සැනසීමට තිබෙන අවස්ථාවට මං ඇහිරීමෙන් වළකින්න අපට හැකි නම්... 

ඉඳින් පැහැදිලි කොන්දේසි මත, ඇයට තීරණ ගැනීමේ අයිතිය ලබා දෙන්නට තීන්දු කිරීම පිළිබඳ ව විරුද්ධ නොවන්න. ගතයුතු තැනදී නිවැරදි යැයි හිතෙන තීරණය ඔබ ගන්න. මක්නිසාද යත් එය කළ යුතුමයි හෝ නොකළ යුතුමයි යැයි බල කරන කිසිවෙකු නැති බැවිනි. 



LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...