Tuesday, December 5, 2017

550. The Story Of My Marriage - 53 - The Taste Of Her Strawberry Lip Gloss Lingered On My Lips……


ලිප් ග්ලොස් ආලේප කල යුවතියක් ඉහත ඡායාරූපයෙහි
දැක්වේ.ස්ට්‍රෝබෙරි, ඇප්‍රිකට්, දූරියන්, කටුවැල්බටු,
අසමෝදගම්, පෙරුංකායම්, පත්පාඩගම් වැනි බොහෝ
රසයන්ගෙන් යුත් ලිප් ග්ලොස් වර්ග
අද වෙළඳ පොලේ ඇත.

අද ලියන්නෙ පන්සිය පණස් වෙනි වියුණු සටහන නැත්තං සරලව කිව්වොත් බ්ලොග් පෝස්ට්ටෙක. පන්සිය පණහක් ලියන්ට අවුරුදු හතක් ගියා. සෙල්ලං නෑ. ඇවරේජ් බැලුවොත් අවුරුද්දකට දළ වශයෙන් පෝස්ට් 78.6714 වගෙ. ඒ වාක්‍යයෙ වැරැද්දක් තියනව ...හා මොකක්ද? 

බුදු හාමුදුරුවොත් පන්සිය පණහක් ආත්ම භාව වල ඉපදිල පෙරුම් පිරුවයි කියනවනෙ බුදු බව ලබන්ට. බුදු බව පතනා වෙසතුරු නිරිඳා තම සියළු ධනය දුගියට දෙමිනා...

වෙසතුරු නිරිඳා දුගියන්ට ධනය බෙදල දුන්නු එකනම් ඇත්ත. ඒත් ඒ ධනය එහෙම බෙදල දෙන්ට එව්වයෙ තනි අයිතිකාරය වෙස්සන්තර ගොයියද කියන එකනම් මට එදවස ඉඳලම තිබ්බ පස්නයක්. රජ්ජුරුවන්ට ඔහොම රන් රිදී මුතු මැණික් තියෙන්ට මොකෝ රජ්ජුරුවො කියන මනුස්සය ධනය හම්බ කරලය? නැද්ද? ඒ ඔක්කොම රටේ මහජනයගෙ සල්ලි. වෙස්සන්තර ලොක්ක තමංගෙ වගෙ බෙදල තියෙන්නෙ ඇත්තම කිව්වොත් තමංගෙ සල්ලි නෙවෙයි.....

හරි වැල්වටාරම් ඇති. බහිමු ප්‍රස්තුත කතා පුවතට. ඒ කිව්වෙ අර කිරිස් සහ අනන්නියාගෙ කතන්දරේට....

රයිට් ගහමු තරු වැට ඉස්සෙල්ලම (Okay, hit the star fence first….)

****************************************

මංජුගෙ පස්සෙං මම මංජුගෙ කාමරේට ගියා.මංජුගෙ ඇඳ උඩ ඉඳගෙන හිටියෙ අනන්‍යා…..අර එදා මම ඇයට විවාහ යෝජනාව කරපු දවසෙ ඇඳගෙන හිටිය නිල්පාට සාරිය වගේම සාරියකුත් ඇඳගෙන..ඒකමදත් මන්ද.... 

අර මතකනෙ නේද? ඇගේ රැකියා ඉන්ටර්වීව් එකෙ දවසෙ අර මම ඉන්ටවීව් බෝඩ් එක ඉස්සරහම දණ ගහල ඇගෙන් එහෙම ඇහුවෙ...."Ananaya Swaminathan, I Krish Malhothra loves you from all of my heart and would like to have you by my side all my life. So would you please marry me?" කියලනෙ මම ඇහුවෙ..ඇයි මතක නැද්ද අනේ?

"මොකෝ මෙතන කරන්නෙ? ඔයයිගෙ මනමාලය අන්න අරෙහෙ සාලෙ ඉන්නව සෝපාව උඩ පට්ටල වෙලා හරියට හම්ටි ඩම්ටි සැටොන වෝල් වගෙ. ඇයි ගිහිල්ල වනක්කම් වෙල්කම් ටු මයි හෝම් කියල කියන්නෙ නැද්ද?"

තරහ කොන්ටෝල් කරගන්ට කොච්චර මාන්සි ගත්තත් ඒ ටික මගෙ කටෙං පිටවුනෙ සබ් මැෂින් ගන් එකකින් උණ්ඩ පිටවෙනව වගෙ.

බිම බලාගෙන හිටපු අනන්‍යා ඔලුව උස්සල මගෙ දිහා ටික වෙලාවක් බලාගෙන හිටිය. ඒ ඇස්වල තියෙන්නෙ දුකක්ද වේදනාවක්ද නැත්නම් තරහවක්ද කියල ඈ ගැන ඔච්චර හොඳට දන්න මටත් හිතාගන්න බැරිවුනා. ඒ වෙනකොටත් මගෙ කේන්තිය අතුරුදන් වෙලා ඇයට ඒ විදිහට එකපාරටම කඩාගෙන පැනල දොස්කිව්ව එක ගැන තැවුලක් මගෙ හිතේ හෙමීට මෝදුවෙන්ට පටන්ගෙන තිබ්බ.

ඇය ඔලුව හරවල මල්ලි දිහා බැලුව. "මංජු ….මල්ලි ඔයා ටිකකට මෙතනින් යනවද?"

මේ වෙනකොටත් මංජු ආයම ප්‍රශ්නෝත්තර පොතකුත් අරගෙන මේසෙ ඉස්සරහ ඉඳගෙනත් ඉවරයි. "අයියෝ අක්කෙ..මට බෑ කොහෙවත් යන්න..මට ගණං දෙක තුනක් තියනව හදන්න"

"ඒ දෙක තුන පස්සෙ හදා ගන්න. දැන් මෙතනින් යන්න ප්ලීස්.."

"මම කොහේට යන්නද?" මංජු නහයෙන් අඬන්න ගත්ත. 

"අර සාලෙට ගිහිල්ල ඇවිල්ල ඉන්න කට්ටිය එක්ක මොනවහරි කතා කරන්න. නැත්නම් අම්ම කුස්සියෙ ඇති. එහෙට ගිහිල්ල අම්මට මොකක් හරි උදව්වක් කරන්න. ඒ මොකක් උනත් මට කමක් නෑ. දැනට මෙතනින් යන්නකො හොඳ ළමය වගෙ"

භෞතික විද්‍යා ප්‍රශ්නෝත්තර පොත කිහිලි ගහගෙන මංජු බැරි බැරි ගාතෙ නැඟිටල සාලෙට ගියා. ඒත් එහෙම ගියේ යන්ට ඉස්සෙල්ල අනන්‍යායි මායි දෙන්නම දිහා රවාගෙන වගෙ බලා ඉඳල ඊට පස්සෙ.

මංජු කාමරෙන් ගියාට පස්සෙ මම ඇඳේ වාඩිවෙලා ඉන්න අනන්‍යාට පිටුපාල ජනේලෙ ගාවට ගිහිල්ල එතනම එළියෙ තියන අඹ ගහ දිහාවෙ බලා ඉන්ට ගත්ත.

"I am sorry Krish …" අනන්‍යා හෙමිහිට කිව්ව.

ඒ වෙලාවෙ හැටියට ඈ නොකියුතුවම තිබ්බ වචනෙ ඒක....අයෑම් සොරි...කෙහෙල්මල...මේ වෙනකොට නිවිලම ගිහිල්ල තිබ්බ මගේ කේන්තිය ආයම එක පාරටම මතුවුනේ දිගු වේලාවක් තිස්සෙ දුම් ගගහ ඇතුලෙන් පත්තුවෙන කොළරොඩු ගොඩක් එකපාරටම බහ් ගාල ගිණි ගන්නව වගේ.

අන්න ඒක තමයි නියමම වචනෙ...බහ්....ඔන්න ඉතිං බහ් ගාල කොළ රොඩු ගොඩ ගිණිගත්තය කියමුකො. මම ඒ සැණෙමින් ආපහු ඈ දිහාට හැරුන. "අම්මප මට ඔය සොරි කියන වචනෙ හදපු එකා හම්බ වුනොත් එහෙම අර පේන අඹ ගහේ කකුල් දෙකෙං එල්ලල තියනව සති දෙකක් විතර වතුර උගුරක්වත් නොදී....." මම ජනේලෙං එලියෙ පේන අඹ ගහ දිහාට අත දික්කරල කිව්ව.

"හරිම ලේසියිනෙ ඕනම දෙයක් කරල සොරි කියන්න. හෙට ඔයා අර සඟාව බැඳල, අනිද්ද මට කියයි කිරිස් අයෑම් චොරි කියල..බම්බුව තමයි...සොරි..සොරි...හුහ් වෙන වැඩක් නෑ...සොරි කිව්වම ඔක්කොම හරි…"

අනන්‍යා ඒ පාර ඔලුව උස්සල බැලුව. ඒ පාරනම් ඇගේ ඇස් දිළිසෙන්ට පටන්ගෙන තිබ්බ. මම හිතන්නෙ අනිවාර්යයෙන්ම ඇයටත් කේන්ති ගිහිල්ල වෙන්න ඕන. 

"මේ ක්‍රිෂ්..නිකං මෙතන පිස්සෙක් වගෙ කෑගහන්ට ඕන නෑ. මම මේ වැඩේට කැමති වුනේම ශෝභා නැන්දගෙ කරදරෙං බේරෙන්ට. මට හැමදාම රටේ නැති බොරු කිය කිය මඟ ඇර ඇර ඉන්න බෑනෙ. ඒ හින්දයි මම කිව්වෙ ශෝභා නැන්දට එයාලට එහෙනං එන්න කියන්න කියල. ඒත් මම පැහැදිලිව කිව්ව මම කැමතිනම් විතරයි වැඩේ කෙරෙන්නෙ කියල. මෙයාල ඇවිල්ල ගියාට පස්සෙ මම කැමති නෑ කියනව. මම බෑ කියනව. එතකොට වැඩේ ඉවරයිනෙ...."

"ආ..ආ...එහෙමද ආස?.... ඔව්නෙ හැබෑටම...වැඩේ ඉවරවෙයි මේං කියල...ඔන්න බලන්නකො එහෙනං මම අද කිව්වය කියල ලියල හරි කමක් නෑ තියාගන්න...ඔයාට මේකෙං ගැලවෙන එක ලේසි වෙන්නෙ නෑ…"

"හරි හරි ඒක මගේ වැඩක්නෙ......මම ඒක බලාගන්නං…. ඔයා කරදර වෙන්න ඕන නෑ ඒ ගැන"

"හරි ඒ ඔක්කොම හරිය කියමුකො..ඒත් ඔයා ඇයි මට මෙහෙම දෙයක් ගැන නිකමටවත් කිව්වෙ නැත්තෙ?"

"කිව්වෙ නැත්තෙද? කිව්වෙ නැත්තෙ විශේෂයෙං කියන්ට තරං වැදගත්කමක් මේකෙ නැති හින්ද. අනික එහෙම බලනවනං ඔයත් අර ගියේ බූමිතෙල් කරත්ත තුන හතරක්ද කොහෙද තියන කෙල්ලෙක් බලන්ට... මොකක්ද මේ මට නම මතක නෑනෙ.."

"ඩොලී….."

"ආන්න හරි…. ඔය මතක තියෙන්නෙ යස අගේට. මම බොරුවට කිව්වෙ ඒ බූමිතෙල් කරත්තකාරිගෙ නම මතක නෑ කියල..ඔයාට මතකද කියල බලන්න" 

ඈ එහෙම කිව්වෙ ඇස් කොණකිං මා දිහා බලල. කේන්ති පිටම උනත් මට හිනහවකුත් නම්  ආව. ඒත් මම බොහොම අමාරුවෙං හිනාව ගිල ගත්ත.

"නම අමතක මොකද ආය?... හරි වැඩක්නෙ..අනික නිකම් මිනිස්සුන්ට අපහාස කරන්ට එපා හොඳද? ඩොලීට තියෙන්නෙ බූමිතෙල් කරත්ත නෙවෙයි පෙට්රල් ෂෙඩ්...දන්නවද පෙට්රල් ෂෙඩ්.."

"හරි හරි මට ඇති වැඩක් නෑ එයාගෙ කෙහෙම්මල් පෙට්රල් ෂෙඩ් එකෙං…"

"අනික් කාරණේ මම ඩොලීව බලන්ට ගියා තමයි. ඒත් ඒක කොහෙත්ම මනමාලියෙක් බලන්ට යන නිල ගමනක් නෙවෙයි. අම්මයි මායි ඔය නිකමට වගෙ පම්මි ආන්ටිලගෙ දිහා ගියේ…"

"ඉතිං ඒක තමයි මමත් මේ  කියන්නෙ. අද මේ කට්ටිය අපේ ගෙදර ආපු ගමනත් ඒ වගේම එකක් තමයි. අම්ම මට කිව්ව හරිෂ්ලගෙ කට්ටිය අද මේ නිකමට වගෙ එන්නෙ කියල"

"ඔව්..ඔව්..නිකමට තමයි...මම හිතන්නෙ අම්ම ඔයාගෙයි අර සඟාගෙයි කේන්දර බැලෙව්වෙත් නිකමට වෙන්න ඇති..මොකටද ඉතිං මම කියන්නෙ"

"ඒ කේන්දර බැලවිල්ල තනිකරම ශෝභා නැන්දගෙ වැඩක්...මට ඒකට දොස් කියන්න එහෙම ඔට්ටු නෑ ඔන්න...ආ..ඒක නෙවෙයි...මම මේ අහන්නමයි හිටියෙ..ඇයි හරිෂ්ට සඟා කියන්නෙ?"

"සඟා කියන්නෙ මේ උදේ පාන්දරත් සන්ග්ලාස් දාගෙන ඉන්න හින්ද...එහෙම සෝබන කාරයින්ට අපි කියන්නෙ සඟාල කියල තමයි…"

"ෂෝක් නම…. සඟා...හිහ්..හිහ්…" ඈ හිනාවුනා. මටත් ඉබේම හිනාගියා.

"අන්න එහෙම ඉන්නකො...මූණ බස්සෙක් වගෙ තියාගෙන ඉන්නකොට වස අජූවයි.." ඈ ඉඟිමරල කිව්ව.

"අනන්‍යා ……………" ඇගේ මෑණියන් කෑගහන හඬ කාමරය පුරා පැතිරුනා.

"මම යන්න ඕන…" ඈ ඉඳගෙන හිටපු ඇඳෙන් නැඟිට්ට.

"ඇයි ඔයා මේ තරං ලස්සන සාරියක් ඇන්දෙ අද?"

"අම්මයි මේක තේරුවෙ. මට මේක අඳින්ට බෑ කියන්ට හේතුවක් හිතාගන්ට බැරිවුනා...ඒකයි මේක ඇන්දෙ…ඇන්දෙ නෙවෙයි අඳින්ට සිද්ද වුනේ..."

"හරි හරි ඒකත් හරි තමයි එක අතකට…" මම කිව්ව.

"I love you Krish....And I know that you love me too....So don't act like a fool and  let time decide... Everything will be all right..I believe so and I know that...." ඇය එහෙම කියල දොර ගාවට ගියා. "මම යන්න ඕන දැං…"

"I love you too Ananya…So why not just get married?..You and me….Okay... what about today itself?"

"ඉවසන්න ක්‍රිෂ් ඉවසන්න...ප්ලීස්..." ඇය මගේ දෑස් වලට එබෙමින් පැවසුවා. "මේ මම දැන්නම් යන්නම ඕන..නැත්නම් තව ටිකකින් අප්පා එයි මාව හොයාගෙන මෙහාට..ඩූ යූ වෝන්ට් දැට්? අයි ඩෝන්ට් තින්ක් සෝ…."

ඈ පා ඇඟිලි තුඩු වලින් ඉස්සිල මගේ තොල් හෙමිහිට සිපගත්ත. ඇගේ තොල් ගැල්වුමේ (Lip gloss) ස්ට්රෝබෙරි රසය මගේ මුවට දැනුන.

Friday, December 1, 2017

549. The Story Of My Marriage - 52 - Remembering Again One Unforgettable Day….

ගිය පාර ඇපිසෝඩ්ඩෙකේ අනන්නියාගෙ කතන්දරේ ලියනවට වඩා සීයට අනූවක්ම කලේ අර කොහෙවත් ඉන්න බුරුසුවෙකුට මඩ ගහපු එකය කියල මයෙ යාවජීව රසිකාවියො කීප දෙනෙක්ම වගපල කියල තිබ්බ. එක අම්මණ්ඩියක් චේද එහෙමත් ගණං කොරල සංකියාලේකන අනුසාරයෙම්මයි චෝදනා ඉදිරිපත් කරල තිබ්බෙ. 

අන්න දැක්ක නේද මට ඉන්න රසිකාවියො එහෙම තමයි. නිකං ඔය ආවට ගියාට කුණු පොල් ගෙඩිය හොල්ලන්නැහෙ කච කච ගාන්නෙ නෑ. යම්ම කිසි චෝදනාවක් කරනවනං කරුණු කාරණ සහිතව සාදක එහෙම පෙන්නල තමයි එහෙම කරන්නෙ.


දැං බලන්ට ඔය අපේ අගමැටි ටුමානෝට බැඳුංකර වංජාව ගැන චෝදනා මුකයෙං කතා කරන අය එහෙම සාදක සහිතවද කතා කරන්නෙ? මොන විකාරද? කටට ආවට ඔය කියනව මිසක්කා ඒ චෝදනා එකක්වත් උසාවියක ඔප්පු කොරගන්ට පුලුහං එව්ව එහෙම නෙවෙයි. ඒ හින්දමනෙ එටුමා කිසිම බයක් හැකක් නැතුව පුල් සූට් ගහල නැන්දම්මගෙ මඟුල් ගෙදර සාක්කියට අස්සං කරන්ට යන්නැහෙ එන්නෙ කොමිසම ඉදිරියට ප්‍රස්න වලට උත්තර දෙන්ට. 

නෑ මම මේ නිකමට වගෙ අහන්නෙ.  ඔහේලත්  බාලකපක්සගාතීව සහ සමූලගාතනයෙන් තොරව නිකමට වගෙ හිතල බලන්ට හොරෙකුට තක්කඩියෙකුට ඔහොම ටයි පොල්ලක් දාල අපූරු කෝට් බෑයකිනුත් සැරසිල බය නැතුව එන්ට පුලුවංද කොමිසම ඉස්සරහට සාක්කි දෙන්ට. අන්න නියම ජනටා පුට්ටරයො. ඒකටත් එක්ක අර බුරුසුව...නෙද්දකිං විතරක්....බුරුසුව නං බැරිය බුරුස් හාමිනෙත්....

"ගෙදර දොරේ වැඩපල එතකොට කිරි දෙවිලි තනකොල කැපිලි එහෙම අහවරයි වගේනං නිකමට මේ පැත්තෙ ඇවිල්ල අර ඩිපෙන්ඩරේ පාට වෙනස් කරපු එක ගැන සුට්ටං කට උත්තරයක් දීල යන්ටකො අමනාපයක් එහෙම නැත්තං මයෙ හොඳ සුදු මැනිකෙ වගෙ..." කියල පනිවිඩයක් යැව්ව විතරයි පහුවදා පුදුම ජල්ලියක්නෙ ඇල්ලුවෙ. 



ඇල්ල වැල්ලවාය බුත්තල කතරගම දිහා ඉඳල සෙනඟ ඇද්දෙ. "අපේ අම්මාට ජය වේවා!" ..."අම්මාගෙං පලි ගැනීම වහා නවතනු!"... "අම්මේ අප ඔබ සමඟයි..."...."අම්මා අමා අමොද කරුනා නිදානේ ඔබගේ මුවින් පෑගෙනා ...ඔබගේ මුවින් පෑගෙනා..අම්මේ ඔබගෙ පා යුවල යට වෑහෙනා...දූවිලි වාගේ...."

අනේ අප්පේ එහෙම විගඩමක්. අපෙ අත්තම්ම හිටියනං "අනේ හොඳ විස්සාසෙට ගන්ට සුට්ටි පුතේ මයෙ ඉහේ උකුනො බිමට පැන්න හතර විලි ලැජ්ජහේ" කියල කියාවි එකත් එකටම.

අපෙ අප්පේ ඇති ඇති ඇති..හොඳටෝම ඇති. මෙහෙම ගියොත් අදත් මෙතන බුරුසුවට දමාගෙන තඩි ගහන එක ඇරෙන්ට වෙන දෙයක් කරන්ට වෙන්නෙ නෑ. ඔන්න දැං  මට මැවිල පේනව පේනව වගෙ මේ හරියට කියෝගෙන කියෝගෙන එනකොට සිත්තමී එතකොට මානවී එහෙම බර බර ගාල දත් කූරු කනව......

මෝස්ට් ප්‍රොබබ්ලි මෙහෙමත් කියනව ඇති සුටු පුටු ගාල කට ඇතුලෙං...."අම්මාපල්ල මේ මිනිහට යමක් කියනවට වඩා හොඳයි දැං ඔය මදැයි බොලේ අවුරුදු හතලිස් හතක් දේසපාලනේ කොරල රට විනාස කොලා.... දැංවත් දෙයියනේ කියල ගමට ගිහිල්ල යන තැනකට සුගතියක් වෙන්ට කියලවත් හතර පෝයට සිල් අරගෙන එහෙම ඉන්නවද අපිට මල වදයක් නොවී කියල අර බුරුසුවා තෙමේට කියන එක...කොහෙද මේ යකා අහන්නෙත් නෑ අර බුරුසුවා අහන්නෙත් නෑ කියන කිසිම දෙයක්...මුංට ඕන එවම තමයි කොරන්නෙ....දෙයියම්ප දෙන්නම එකයි..."

හප්පෝ ඒ ඇති ඒ ඇති...ආයම බුරුසුව ගැනමනෙ බොලේ ලියවෙන්නෙ....හරි හරි හරි.....ඕකේ මාකේ.......ඔන්න මෙතනිං එහාට නං එල්ලාම් මුඩිංජි..කලාස් ඇන්ඩ් චැප්ටර් ක්ලෝස්ඩ්...දැං ෆුල් ටයිම් අනන්‍යාගෙ කතාව...

තරු වැටක් ගහලම වැඩේ පටං ගමු………වඩියුසේ ගයිස් ඇන්ඩ් ගැල්ස්?

***********************************************

තරු මල් යායම පොඩිකර අහස් විලේ ඉර හඳ මිරිකා දියකර සාගරයේ අඳුරේ උන්නෙමි ලොවම එපා වී මා හැරදා ඈ ගිය දවසේ මා හැරදා ඈ ගිය දවසේ

අඩේ මම මේ කල්පනා කලේ කිරිස් ගොයිය දැං ඉන්න කරන්ට් මූඩ් එකේ හැටියට මේ සිංදුව අගේට ගැලපෙනව නෙවදැයි කියල...

තරු මල් යායම
පොඩිකර අහස් විලේ
ඉර හඳ මිරිකා
දියකර සාගරයේ
අඳුරේ උන්නෙමි ලොවම එපා වී
මා හැරදා ඈ ගිය දවසේ
මා හැරදා ඈ ගිය දවසේ

දුක පැවසූවෙමි අසනා කෙනෙක් නැතී
පාළු නැසූවෙමි තනියට කෙනෙක් නැතී
තැවුනේ දැවුනේ පිරිසිදු සිතකින්
එකම ළඳක් වෙත පෙම් කල උමතුවෙනි

තරු මල් යායම...

නුවර උයන් මැද හමුවූ ළඳුන් නැතී
යටැසින් බැලු නෙත් රහසින් කතා නැතී
තැවුනේ දැවුනේ පිරිසිදු සිතකින්
එකම ළඳක් වෙත පෙම් කල නිසාවෙනි

තරු මල් යායම...


අංකලයා මට උදේ කෑමට ඉන්ටෙයි කියල බලකරලම කිව්වෙ මොකක් හෝ යටි අදහසක් ඇතුව වෙන්න ඕන ආය ඒකෙ දෙකක් නෑ. ඔය මනුස්සය හොඳට හිතල මතල වැඩකරන්නෙ හීන් නූලෙං. සමහරවිට හරිෂ්ගෙ යසෝ කීර්තිය මගෙ දෑහැටම දැකබලා ගන්ට සලස්සල මයෙ ඇස් නිලංකාර කරවල මෙතනින්ම අනන්‍යා ගැන මගෙ තියන බලාපොරොත්තු අතෑර ගන්ට සලස්වන්ට වගෙ මොකක් හරි පැලෑනක් මිනිහගෙ හිතේ වැඩ කලා වෙන්ටත් ඇති. කවුරු දන්නවද? හුහ් ඒත් එව්ව කොහෙද මාත් එක්ක..බලමුකො...

මම ඉතිං සබාතොමෝගෙන් පුලුවන් තරං දුරස්වෙලා සාලෙ මුල්ලක තිබ්බ පුටුවක අයිනක ඉඳගෙන බලා හිටිය. හරියට අර රෑ ටීවි එකේ මහා භාරතය නැත්නම් රාමායණය වගෙ කතන්දර යනකොට ගෙදර උදවිය කුස්සියෙ වැඩ පල කරන කොලුවට එව්ව බලන්ට කතා කලාම ඒකා ඇවිල්ල පැත්තකට වෙලා පුටුවක යන්තමට වගෙ ඉඳගෙන බයෙං බයෙං වගෙ බලා ඉන්නෙ. ආන්න ඒ වගේ....

"මේ...මාව පිටත් කරල ඉන්නවද? මට හැකි ඉක්මනිං ගියානං හොඳයි.. අනික මේ වෙලාව හොඳට හයර් වදින වෙලාව.." ටැක්සි රියදුරා සාලෙ දොරෙං ඔලුව ඇතුලට දාල කිව්ව. 

හරිෂ් ඔලුව හරවල ඒ දිහා බලල ආපහු අහක බලාගත්ත. මයෙ හිතේ ටැක්සි කාරයෙකුට ගාස්තුව ගෙවන එක මිනිහගෙ තත්ත්වෙට මදිකමක් වගෙ කියල හිතුව වෙන්න ඇති. මේ වෙනකොටත් ගම්මැදි හෑලි කියවන්ට පටන්ගෙන තිබ්බ කාන්තා පක්සයත් මොහොතකට කතා බතා නවත්තල ටැක්සිකාරය දිහා හැරිල බලල ආපහු කතාව පටං ගත්ත.

හරිෂ්ගෙ තාත්ත අන්තිමට එළියට බැස්ස ටැක්සි කාරයගෙ ගණං බේරන්ට. නෝට්ටු කීපයක් අතේ ගුලි කරගෙන මනුස්සය එළියට බැස්සට මිනිත්තු පහක් වගෙ ගෙවිල ගියත් ආපහු ඇතුලට ආවෙ නං නෑ. ටිකිං ටික එලියෙ කතා බහේ සද්දෙ වැඩිවුනා. දෙන්න හොඳ හැටියට ටැක්සි ගාස්තුව ගැන කේවෙල් කරගන්න සද්දෙ සාලෙටත් යස අගේට ඇහෙන්ට ගත්ත. ඒ සද්දෙ නෑහුනා වගෙ සාලෙ උන්නු බබලත්තු ටික දිගටම තමංගෙ වල්පල් සහ පූච්චානං කතාබහ සාරෙටම කරගෙන ගියා.

"අපෙ පුතාට එම්.අයි.ටී. එකෙං දැං කීප සැරයක් කතා කලා…" හරිෂ්ගෙ අම්ම ඔලු ගෙඩිය නටව නටව කිව්ව. 

"නෑහ්?..." බබලත්තු හැමෝම තම බලවත් විෂ්මය පලකලා.

"පිස්සුද අයිසෙ? තමුසෙ හිතන්නෙ මම මෝඩයෙක් කියලද?" හරිෂ්ගෙ තාත්ත එළියෙ ඉඳල ටැක්සි කාරය හිතන දේ දැනගන්ට උත්සාහ කලා.

"ඉතිං මොකටද හරිෂ්ට ඔය අයි.එම්.ටී. ද මොකක්ද එකෙං කතා කලේ?" ශෝභා නැන්දා ඇහැව්ව.

"තමුං මෝඩයෙක්ද නැද්ද කියල මට වඩා............" ටැක්සි කාරය කියපු අනික් හරිය හරියට අහගන්ට බැරිවුනා ඒ එක්කම හරිෂ්ගෙ අම්ම ෆුල් වොලියුම් දාල මෙහෙම කිව්ව හින්ද…"අයි.එම්.ටී නෙවෙයි අනේ එම්.අයි.ටී….. එම්.අයි.ටී…"

"හරි හරි මොකක් හරි... ඉතිං මොකටද හරිෂ්ට එහෙට කතා කරන්නෙ?"

"එහෙට කතා කරන්නෙ එතන හොඳ රස්සාවකට. ලොකුම ලොකු රස්සාවක්. අනික එතන ලොක්ක හරිෂ්ට පුදුම කැමැත්තක් තියෙන්නෙ. එතන රස්සාවට එනවනම් පී.එච්.ඩී. එකක් කරන්ට ඔක්කොම වියදං එයාල දෙන්නං කියලත් කිව්ව"

"අප්පේ ඒක කොච්චර එකක්ද?" බබලත්තු ඔක්කොමල එක හඬින් බලවත් සතුට ප්‍රකාස කලා.

අපේ පන්ජාබි බබලත්තු අතර මනමාලයකුගෙ ඉහළම සුදුසුකම කියල සැළකෙන්නෙ මාබල් ටයිල් අල්ලපු ගෙයක් තියන එක.

"ආය මොනවද කවිතා එයාලට සල්ලි උතුරනව. ගෙදර කුස්සියෙත් බිමට මාබල් අල්ලල තියෙන්නෙ ඔන්න කොටින්ම..." එයාගෙ යාලුවෙකුගෙ දුවකට මනමාලයෙක් බලන්ට ගිහිල්ල ආපහු ගෙදර යන ගමං අපේ ගෙදර ඇවිල්ල සාලෙ සෝපාවෙ ඉඳගෙන ඇස් දෙකත් නටව නටව අම්ම එක්ක දවසක් ඔහොම කිව්වෙ ෂිප්රා ලොකු අම්ම.

මම ඒ වෙලාවෙ එතනම තිබ්බ හන්සි පුටුවෙ ඉඳගෙන පත්තරයක් බලනව.

"හප්පේ අක්කෙ...කුස්සියටත් මාබල්?" අම්මගෙ ඇස් දෙකත් මාබල් ටයිල් දෙකක් විතර විසාල වුනා.

"දැං ගෙවල් වලට මාබල් අල්ලන්නෙ නෑ ලොකු අම්මෙ…" මම පත්තරේ පාත් කරල කිව්ව. 

"එහෙනං?" ලොකු අම්ම ඇහුව.

"දැං අලුත්ම ෆැෂන් එක තමයි පොළවට තාර දාන එක…"

"ඈ?..... "

"අනේ මෙයාගෙ විකාරනෙ අක්කෙ.." අම්ම මට රැව්ව.

අපෙ අම්මල ලොකු අම්මල අතරෙ මාබල් පොළවට තියන පිළිගැනීම වගේමයි චෙන්නයි බබලත්තු අතරෙ පිටරට උපාධියකට තියෙන පිළිගැනීම. ඒ අතරිනුත් අයි.ටී. උපාධියක්. අයි.ටී. උපාධි අතරිනුත් ඇමරිකාවෙ අයි.ටී. උපාධියක්.

"හුහ් මිනිහ හිතන්න ඇති මම මෝඩයෙක්ය කියල. මම කිව්ව මිනිහට කංවල ඇඟිලි ගහ ගන්ට. මම කිව්ව තමුසෙ දන්නවද මගෙ පුතා ඇමරිකාවෙ රස්සාව කරන්නෙ. එයාට එහෙ ගේකුත් තියනව..දැනගන්නව අන්න ඒක කියල….." හරිෂ්ගෙ තාත්ත එහෙම කෑගහගෙන ගෙට ඇවිදිං දඩාස්ගාල සෝපාවක වාඩි වුනා.

"ඉතිං? ඉතිං? හොඳම වැඩේ.....ඔයා එහෙම කියපු එක හොඳයි..මිනිහ මොකද කිව්වෙ?" හරිෂ්ගෙ අම්ම පුතණ්ඩියගෙ පම්පෝරිය මොහොතකට නවත්තල ඇහුව. අනික් බබලත්තු ටිකත් හරිෂ්ගෙ තාත්ත දිහාට හැරුන ඒ ගමන. 

"මිනිහ ඒ ගමන අහනව හරි හරි ඉතිං මට දැං මොකද කරන්න කියන්නෙ කියල.."

"ඉතිං?"

"මම කිව්ව ඒ වගෙ උගතෙක් බුද්දිමතෙක් තමුංගෙ වාහනේ එන එකත් තමුංට ලොකු නම්බුවක්ය කියල.."

"ඒ පාර මොකද මිනිහ කිව්වෙ?"

"ඔව්..ඔව්..ඇත්තම තමයි. හරිනං මම ඔයාලට සල්ලි දෙන්න වටිනව..එහෙම නේද? කියල මිනිහ ඒ පාර අහනව.."

"අන්න මිනිහට අන්තිමට හරි තේරුණා…" හරිෂ්ගෙ අම්ම බොහොම සන්තෝසෙං කෑගැහුව.

"පස්සෙ ඉතිං මම ආය මොකටද කේවෙල් කරන්නෙ කියල රුපියල් විස්සක් දුන්න. මිනිහ දෙතුං පාරක් රුපියල් විස්සයි මගෙ මූණයි දිහාවෙ මාරුවෙං මාරුවට බලල කට කොණකිං හිනාවෙලා යන්ට ගියා…." හරිෂ්ගෙ තාත්ත ගෙ මූණෙං එකයි හිනාව…

"ඉතිං අනේ අර කතාව කියන්නකො...අර එම්.අයි.ටී. කතාව ඔයා ඒක ඉවරකලේ නෑනෙ.." අනන්‍යාගෙ අම්ම කිව්ව.

"ආ හරිෂ් දැන් වැඩ කරන්නෙ සිස්කෝ කම්පණි එකේනෙ. ඒකෙ ලොක්ක හරිෂ්ට අයිං වෙලා යන්න දෙන්නෙම නෑ. හරිෂ් අස් උනොත් එයා කොම්පැණිය වහලම දානව කියල කියනවනෙ අනේ බලන්නකො ඉතිං…" හරිෂ්ගෙ අම්ම එහම කියල මහ හයියෙං හිනාවුනා...."එක අතකට බලනකොට පිස්සු නේද?"

"නෑ …නෑ...එහෙම කියන්න එපා. ඒ මනුස්සය හරිෂ්ගෙ නියම වටිනාකම දන්න හින්දයි එහෙම කියනව ඇත්තෙ" ශෝභා නැන්ද කිව්ව. "දැං බලන්න ඔයා උනත් කොච්චර ආඩම්බර වෙන්න ඕනද පුතා ගැන...අනික අතට වෙන කෙනෙක් නං කොච්චර පම්පෝරි ගහයිද? ඔයා එහෙම නෑ. ඒ කියන්නෙ ඔයාගෙ නිහතමානී කම…"

හරිෂ්ගෙ අම්ම ඒ කතාවට බොහොම හැඟීම්බර වුනා. හෑන්ඩ් බෑග් එකෙං ගත්තු අවුරුදු තුන හතරක ළමයෙකුගෙ විළි වහන්ට පුලුවං තරමෙ රතුයි කොළයි කොටු කොටු ලේන්සුවකිං ඇස් අග තෙත මාත්තු කරගත්ත. මේ වගෙ අවස්ථාවක ඇති දැඩි හැඟීම්බර ස්වභාවය හින්දමද කොහෙද බබලත්තු කට්ටිය මොහොතකට ගොළු වුනා.

"ෂ්..ෂ්...මේ...මේ..ක්‍රිෂ් අයියා…" සාලෙට ඔලුව දාල මංජු මට කසුකුසුවෙං කතා කලා.

මම ඒ දිහාවෙ බලනකොට මංජු මට ඔලුවෙනුයි අතෙනුයි දෙකෙන්ම කතා කලා බොහොම හදිස්සියකිං වගේ.

බෑ..බෑ..මට බෑ...... හඬ නෑහෙන්ට එහෙම කියන ගමං මම ඔළුවත් දෙපැත්තට වැනුව යම් අපැහැදිලිතාවයක් එහෙම තියනවනම් ඒකත් දුරුවෙලා යන්ට කියල. ඔය ෂුවර් එකටම මොකක් හරි ගණං හරි ෆිසික්ස් හරි ගැටළුවක් විසඳ ගන්ට බැරිවෙලා වෙන්ට ඕන. හුහ්...මට නම් බෑ...කෙහෙල්මල් ගණිත ගැටළු...මට දැං එච්චර තමයි අඩු...

මම හිතන දේ ඉවෙන් වගෙ තේරිලාද කොහෙද මංජු නෑ..නෑ.... කියල අතිං කිව්ව. ඊට පස්සෙ කලින්ටත් වඩා හදිස්සියකිං ආයමත් මට එයා ඉන්න තැනට එන්න කියල කතා කරන්ට ගත්ත.

ආය මොනව බලන්ටද ගිහිල්ල. ඔය යකා කතා කරන්නෙ මොනව හරි විෂය කරුණු ගැන මඟුලක් අහගන්ට තමයි....මම එහෙම හිතල අහක බලා ගත්තත් ආයම හිතුන කමක් නෑ ගිහිල්ලම බලනව. මොකක් හරි ගණිත නැත්තං ෆිසික්ස් ප්‍රශ්නයක් නම් හොඳ දෙකක් කියල ආපහු එන එකනෙ තියෙන්නෙ..හුහ්...එහෙම හිතල මම සබාතොමෝ එකේ හැමෝටම හොරෙං හෙමීට නැඟිටල මංජුවා ඉන්න තැනට ගියා..

"මොකද මංජු?..ඔන්න පස්සෙන් පහු නොකිව්වයි කියන්න නම එපා...මම කලිම්ම කිව්ව..ප්‍රක්ෂිප්ත, බල ඝූර්ණ, ගුරුත්ව කේන්ද්‍ර එහෙමත් නැත්තං උඩුකුරු තෙරපුම ගැන මොකවත් අහන්න එහෙම ඔට්ටු නෑ. එහෙම ඇහුවට මේ වෙලාවෙ මම උත්තර දෙන්නෙත් නෑ"

"නෑ..නෑ..මම කිව්වනෙ... එහෙම එකක් නෙවෙයි..යංකො මගෙ කාමරේට.."

මංජුගෙ පස්සෙං මම මංජුගෙ කාමරේට ගියා. මංජුගෙ ඇඳ උඩ ඉඳගෙන හිටියෙ අනන්‍යා…..අර එදා මම ඇයට විවාහ යෝජනාව කරපු දවසෙ ඇඳගෙන හිටිය නිල්පාට සාරිය වගේම සාරියකුත් ඇඳගෙන..ඒකමදත් මන්ද.... 

අර මතකනෙ නේද? ඇගේ රැකියා ඉන්ටර්වීව් එකෙ දවසෙ අර මම ඉන්ටවීව් බෝඩ් එක ඉස්සරහම දණ ගහල ඇගෙන් එහෙම ඇහුවෙ...."Ananaya Swaminathan... I, Krish Malhothra loves you from all of my heart and would very much  like to have you by my side all my life. So would you please marry me?" කියලනෙ මම ඇහුවෙ..ඇයි මතක නැද්ද අනේ?

Tuesday, November 28, 2017

548. The Story Of My Marriage - 51 - ලොක්කා සහ බුරුසුවා - Lokka And Burusuva…

"හරි හරි ඇත්ත තමයි කෝකටත් කියල ඔයා පරිස්සම් වෙන්නකො"

මංජුට ඇහැක් ගහල මම පුලුවන් ඉක්මනට එලියට බහින්ට හිතාගෙන ආපහු දොර දිහාට හැරුන.

"වනක්කම්..වනක්කම්...මෝස්ට් වෙල්කම් ටු අවර් හෝම්........."

ඉස්සරහ දොර පැත්තෙන් එහෙම ඇහුන. මම එතනම පාසානිබූත වුනා.

පාසානිබූතයිස්ඩ් වෙලාම ඉඳලත් හරියන්නෙ නැහැ නෙව. හෙමීට මෙතනින් මාරු උනානම් සරීර සවුක්‍යයට ඉතාම ගුණදායක බව කල්පනාවට අරගෙන මම හෙමිහිට ඔලුව දාල බැලුව ඉස්සරහ දොරකොඩ ගාව මොකදැයි සිද්ද වෙන්නෙ කියල හිට.

දොරකොඩ ගාව ඉන්නව තනිකර පිළිගැනීමේ කමිටුවක්ම. අනන්‍යාගෙ අම්මයි තාත්තයි, එතකොට ශෝභා නැන්ද....තව කංජිපුරම් සාරි වල එතිච්ච දෙගොඩහරි වයසෙ ආන්ටිල තුන්දෙනෙක්...ඒ එක්කම සෆාරි සූට් ඇඳපු අංකල්ල දෙන්නෙක්..එසේ හෙයින් මා හිතවත/හිතවතිය මෙසේ සැදුම්ලත් ඒ අෂ්ඨපුද්ගල පිළිගැනීමේ කමිටුව සිනා සපිරි මුවින් සහ විදහාගත් දෑසින් යුතුවැ යෝජිත මනාල මහතා ඇතුළු කණ්ඩායම පිළිගනුවස් උදක්ම සැදී පැහැදී සිටියෝය. ඉරකි තිතකි. මෙතන ඉරකි තිතකි කිව්වෙ විශ්මයාර්ථ ළකුණ නොහොත් එක්ස්ක්ලමේෂන් මාර්ක් එක.

කට්ටිය හරිෂ්කාරයව පිළිගත්තෙ හරියට ඉස්සෙල්ලාම හඳට පා තබල ආපසු එන පළවෙනි ඉන්දියානුවාව පිළිගන්න විදිහට. අම්මාපල්ල මගෙ ඉතිං මාලු නටනව. මට අහන්ටත් හිතුන එතනම හරිෂ් ගොයියගෙං හාවගෙ වල්ගෙ එහෙම පෑගුණෙ නැද්ද කියල. මඟුල් ගෙයක උස්නෙ වැදුනත් ඇති  මේ නාකි ආන්ටිලාටයි අංකල්ලටයි පිස්සු හැදෙනව වගෙ වෙනව. ඒක නම් දිල්ලියෙයි චෙන්නයිවලයි කියල කිසිම වෙනසක් නෑ. එහෙත් එකයි මෙහෙත් එකයි.

මම දැන් මංජුට උගන්නන්ට අනන්‍යාලගෙ ගෙදෙට්ට ඇවිල්ල ඇති මයෙ හිතේ දහ දොළොස් ගමනක් විතර. ඊට වැඩි මිසක අඩුනම් නෑ. ඒත් ඒ කිසිම දවසක මීටරේ කියවල ලයිට් බිලේ සල්ලි එකතු කරං යන්ට එන මනුස්සයට වඩා පිළිගැනීමක් මට ලැබුනෙ නෑ. විශේෂයෙන්ම අනන්‍යාගෙ තාත්ත මට සලකන්නෙම මහම කරදරකාරයෙක් විදිහට. අර ඉන්නෙ එහෙම කට්ටිය. ඇතුවත් බැරි නැතුවත් බැරි කියල. අන්න එහෙමයි මට සැළකුවෙ මෙච්චර කාලෙකට. ඒත් පුහ්.....බලන්ට එපාය හරිෂ්කාරයව පිළිගත්තෙ හරියට ලෝඩ් බකිංහැම් ආව වගේනෙ.

අනන්‍යාගෙ අම්ම හරිෂ් දිහාවෙ බලාගෙන හිටියෙ හෙණ හුරතල් අවුරුදු දෙක තුනක විතර කොලු පැංචෙක් දිහා බලා ඉන්නව වගෙ. උන්දැගෙ කට කණේ කොටිම්ම කිව්වොත්. ඒ හුරතලේ කොහොම වෙතා හරිෂ්ගෙ බුරුසුවම ඇති අවුරුදු දෙක තුනක කොලු පැටියෙක් විතර. 

බුරුසුව කියනකොට ඔන්න මට මතක් වෙන්නෙ අහ්මදාබාද්වල අයි.අයි.ටී. එකේ ෆර්ස්ට් ඉයර් එකේ මගෙ රූම් මේට්. මිනිහ ලංකාවෙන් ඇවිල්ල හිටියෙ. හොඳ බ්‍රයිටා. මිනිහට අපි ආදරේට කිව්වෙ ලොක්කා කියල. ලොක්කා කියල කියන්නෙ ලංකාවෙ බාසාවෙන් පවුලෙ වැඩිමලාය කියන එකලු. මිනිහ ලංකාවෙ යාලුවො නෑදෑයො ඔක්කොම ලොක්කයි කියපු හින්ද අපිත් කිව්වෙ ලොක්ක කියල. 

ඉතිං ඔය බුරුසු කතාවට ලොක්ක සම්බන්ධ වෙන්නෙ මෙහෙමයි. අනේ ලොක්කට දාරානිපාත බුරුසුවක් තිබ්බ හින්ද එහෙම නෙවෙයි ඔන්න. ලොක්ක ඇවිල්ල නිතරම ෆුල් ෂේව් කරල ඉන්න සුදු හැන්ඩිය. ලොක්කයි බුරුසුවයි සම්බන්ධ වෙන්නෙ මෙන්න මේ විදිහටයි. ඒ දවස්වල හිටපු ලංකාවෙ ජනාදිපතිගෙ තිබ්බ මහ විසාල බුරුසුවක්. 

ආ..උඩු රැවුලට නොහොත් මුෂ්ටෑෂ් එකට ලංකාවෙ ස්ලෑංග් වර්ඩ් එකක් විදිහට බුරුසුව කියල කියනවයි කියල අපිට කිව්වෙත් ඔය ලොක්කම තමා. ඉතිං අර මම කිව්වෙ ඒ කාලෙ ලංකාවෙ හිටපු ජනාදිපති බුරුසුවා. අපේ ලොක්කට ඔය මනුස්සය පෙන්නන්ට බෑ. පුදුම තරහක් තිබ්බෙ. 


අපේ ලොක්කාගේ අතිජාත හිතවතා කරපු පව්
ගෙවන ඡායාරූප කිහිපයක් මෙහි දැක්වේ.

අපි ඒත් ලොක්කව කුල්මත් කරන්ට කියල අහනව "මොකද්ද බං උඹ ඔච්චර ඔය මනුස්සය එක්ක තරහ? උඹට මොකක් කලාටද?" කියල. ඒ වෙලාවට ලොක්කගෙ කොණ්ඩෙ කෙලිං වෙනව. මූන රතුවෙනව. ලොක්ක සුදු කොල්ල හින්ද මල පැන්නම මූන රතුවෙනව හොඳටම හොයන්ට පුලුවනි. 

ඉතිං ලොක්ක දත්මිටි කාල කියනව. "ඒ යස්සය මට පෞද්ගලිකව කරපු දෙයක් නෑ. ඒත් ඔය තක්කඩි බුරුසුව මගේ රටට කරපු විනාසෙට ඕකට පටිසන් දෙනව. ඔන්න බලාපල්ලකො මම කියන්නෙ බොරු නං...තව වැඩි කල් යන්නෙ නෑ. ඔය පට්ට හොරාට වෙන්නෙ වැලේ වැල් නැතුව එක එකාගෙ අගුපිල්වල ගිහිල්ල ලගින්ට"

ලොක්ක එහෙම කියල බෙරිහං දෙන්නෙ දෑතිම්ම ඉසකෙස් මිටිගුටියට අරගෙන ඇද ගන්න ගමං ඒ වෙලාවෙ ලොක්කගෙ මූන මහ බයංකාර වේසයක් ගන්නව. ඔය හින්දම අපි ඔය සබ්ජෙක්ට් එක කතාකලේම නෑ පස්සෙ පස්සෙ. 

දවසක් ලොක්ක මා දැක්ක මෙහෙමත් කිව්ව. "ආ තව එකක්..මචං ක්‍රිෂ්..ඔක්කොමත් හරි මට දුක බං මේ හොඳ රටේ ලෝකෙ දැනුම් තේරුං තියෙන උගත් කොල්ලො. මෙවුංට මෙච්චර ඇස් පනාපිට පේන්ට තියෙද්දිත් අර බුරුසුව රටට කරන විනාසෙ එව්ව දැක්කෙ නෑ වගෙ ඌ මත්තෙම නහින්ට හදනවනෙ. පුදුම වැඩේ තමයි ඒක. ත්‍රස්තවාදියො පැරැද්දුවෙ බුරුසුවාලු ඒ හින්ද ඒ මනුස්සය ඔහෙ ඕන එකක් කරගත්තාවෙලු. ඔන්න ඔහොමයි කියන්නෙ. උඹ මම හිතන්නෙ ක්‍රිෂ් විශ්වාස කරන එකකුත් ලංකාවෙ ඔය වගෙ මෝඩයො රැලක් ඉන්නවයි කියල.."

"හෙහ්,හෙහ්, ඇත්තද?" මම ඇහුව…

"ඇත්තද කියලත් අහනව. එවුංට අපි කියන්නෙ බයියො කියල….." ලොක්ක එහෙම කියල බක බක ගාල හිනා වුනා.

ඔය බයියො කියන එකේ තේරුම මම ලොක්කගෙං අහගන්ට ඕනය කියලම හිටිය. කොහොමඉං කොහොමිං හරි අමතකම වුනා. ආයම දවසක අහගන්ට ඕන. කොහොමත් අනන්‍යායි මායි බඳින දවසට ඔය ලංකාවෙ මගෙ යාලුවො සෙට් එකටම ඉන්වයිට් කරන්ට ඕන....එදාට ඔය අමතක වෙච්චි පරණ කතා ඔක්කොම මට අහගත්තෑකි...හෙහ්,හෙහ්,

හැබැයි දන්නවද ඔහෙල? ලොක්ක කෑගහල කියාපු දේ හරියටම ඇත්ත වුනානෙ. ඒකට ඒ හැටි කාලයක් ගියේ නෑ. බුරුසුවාට චන්දෙං පැරදිල පැදුරු කොට්ට කරගහගෙන ආපහු ගමට යන්ට සිද්ද උනා.

ඊට දවස් දෙකකට වගෙ පස්සෙ ලොක්ක මට කෝල් එකක් දුන්න. "මචං ක්‍රිෂ්, කොහොමද මම කිව්ව වගේම උනේ නැද්ද? ඕක තමයි කියන්නෙ මචං මේ ලෝකෙ දෙයියො බුද්දු ඉන්නවනං කවදාවත් අදර්මෙට රජ කරන්ට බෑ කියල. දෙයියො එකතුවෙලයි බුරුසුවව පන්නල දැම්මෙ ආය මේ සම්ම ජාතියකට මිනිහට ලංකාවෙ නං බලය ගන්ට බෑ. මම නම් උදේ හවා දෙයියංට කියන්නෙ නඩු අහල ඔය මිනිහව හිරේම යවන්ට ඕන කියල. දෙයියම්පල්ල"

"උඹට දැං සන්තෝස ඇති නේද?" මම ඇහුව. 

"සන්තෝසයිද කියලත් අහනව. අපිට අලුත් ජනාදිපති කෙනෙකුයි අගමැති කෙනෙකුයි ඉන්නව දැං. ජනාදිපති කොහොම වෙතත් අගමැති ගැන මට සීයට දෙසීයක් විස්වාසයි ක්‍රිෂ්, මිනිහට හොඳ ඔලුවක් තියනව….." ලොක්ක බෝමත්ම තංතෝසෙං කිව්ව.

හප්පේ මදැයි බුරුසුවක් ගැන කියන්ට ගිහිල්ල ගිය වට වන්දනාවක තරම. ඔය වට වන්දනාවෙ යනව කියන එකත් මට පුරුදු වුනේ ලොක්කගෙන්ම තමයි. ඒකත් මේ ඔය කරන්ට ආපු වැඩේ පැත්තක තියෙද්දි වෙන වෙන අනම්මම් කරනවට කියනවට ලංකාවෙ කියන එක්ස්ප්‍රෙෂන් එකක්ලු.

හරි හරි ලොක්ක ගැන තව කතා අනන්තවත් තියනව. හෙමිහිට කියන්නංකො හොඳද? ලොක්ක ඇරුනු කොට ලංකාවෙ කොල්ලො තව හතර පස් දෙනෙක්ම හිටිය  මගෙ බැච්මේට්ස්ල. උනුත් ආය කියල වැඩක් නෑ එළ කොල්ලො. කට්ටිය ගැනම තියනව කතන්දර වකාරෙට. කියන්නං ඉඩ ලැබෙන ලැබෙන විදිහට. එහෙම හොඳා නෙවද?

ඉතිං අර බුරුසුවා...මේ කියන්නෙ අර ලොක්කගෙ ජම්මාංතර හතුරු බුරුසුවා ගැන එහෙම නෙවෙයි හරී? මේ කියන්නෙ අනන්‍යාගෙ මනමාල බුරුසුවා නොහොත් හරිසා ගැන.

ඉතිං හරිෂ් නම්වූ ඒ බුරුසුවා තෙමේ මේ උදේ පාන්දර හතටත් කළුම කළු පාට සන්ගිලෑස් කූස්ටමක් දාගෙන උන්නෙ. පොර හිතාගෙන ඉන්නෙ රෙජින කියලද දන්නෙ නෑ. රෙජින කියන්නෙ රජ්නි කාන්ත්ට. කොල්ලො කුරුට්ටො බහුතරයක් කියන්නෙ එහෙම. රෙජින කියල. මට ඉතිං හරිසගෙ ගොන් පාර්ට් එකට මැරෙන්ට හිනා. ඒත් හිනාවෙන එක හොඳ නෑනෙ. මම බැරෑරුම් පෙනුමක් ආයාසයෙන් මවාගෙන අවස්තාවට මූන දුන්න.

කොහොම හරි මනාල මහතා ප්‍රමුක දෙමාපිය නෑදෑ හිතවතුන් ගාම්බීර පියවරෙන් ගිහිල්ල සාලෙ අසුං ගත්ත. හැබැයි දෙයියංගෙ නාමෙට බුරුසුව ඉඳගත්තු ගමං සඟ ගලවල ඇඳගෙන උන්නු අලු පාට සපාරි සූට් එකේ උඩ සාක්කුවෙ දාගත්ත. එක අණ්ඩක් එලියට පේන විදිහට. මම හිතන්නෙ ෂුවර් ඇන්ඩ් ෂොට් ඒක ඇවිල්ල රෙජිනගෙ සුප්‍රසිද්ද ඇක්ෂන් එකක් වෙන්න ඕන.

අනන්‍යාගෙ තාත්ත හරිෂ් පස්සෙම්ම ගිහිල්ල මිනිහ ඉඳගෙන කකුලක් පිට කකුලක් දාගත්තට පස්සෙ අඩි දෙකක් තුනක් පස්සට අරගෙන මූනෙ හිනා කටක් පුරෝගෙන වටපිට බැලුව. මනුස්සයට මාව ඇස්සර වැටුනෙ ඔන්න ඒ වෙලාවෙ. පොඩි බූල් තුවායක් අරගෙන පිහල දැම්ම වගෙ මනුස්සයගෙ මූනෙ පිපිල තිබ්බ හිනාව එක පාරටම අතුරුදන් වුනා. ඒ එක්කම වගෙ කට බාගෙට ඇරුන. අංකල් මගෙ මූන බලල ආයම වටපිට බැලුවෙ ටෝටලි අඤ්ඤකොරොස් වෙලා. 

"ආ.......අංකල් මම මේ යන්නයි හැදුවෙ.මම උදෙම්ම ආවගෙ මංජුට ෆිසික්ස් කරන්ට"

"ආ..ආ..ආ…" අංකල් කට ඇරගෙනම මොනවද කියන්ට හැදුව. 

අන්තිමට කට වහල දිව එලියට දාල තොල් එහෙම තෙමාගෙන ගොත ගගහ කතා කලා…"මේ..මේ..මේ..තමුං..තමුං...උදේට කාල කරල එහෙමද ඉන්නෙ?"

"ආ...ආ..ආ…" ඒ ගොත ගැහීමේ මගේ වාරය.."නැන් ..නෑ..නෑ...තවම කෑවෙ නම් නෑ.."

"එහෙනං ඉන්නව කෑම ටිකක් කාලම යන්ට…"

ඒ වෙනකොට අංකල්ගෙ ගොතේ හරි ගිහිල්ල. අංකල් එහෙම කියපු විදිහට "මට බෑ මං යනව" කියල කියන්ට මට මොකක්දෝ බයක් වගෙ දැනුන. අනික මෙතනිං තොලොංජි වෙලා යන්ට මට කොච්චරනං උවමනාව තිබ්බත් ටිකක් ඉඳල මෙතන මොකද වෙන්නෙ? කොහොමද මේ නාඩගම රඟ දැක්වෙන්නෙ? එහෙම කියල ඇස්පනාපිටම බලාගන්ටත් ඊට වඩා උවමනාවකුත් තිබ්බ කිව්වම මොකද ආය? බොරුවක් නෙවෙයිනෙ.

අංකලයා මට උදේ කෑමට ඉන්ටෙයි කියල බලකරලම කිව්වෙ මොකක් හෝ යටි අදහසක් ඇතුව වෙන්න ඕන ආය ඒකෙ දෙකක් නෑ. ඔය මනුස්සය හොඳට හිතල මතල වැඩකරන්නෙ හීන් නූලෙං. සමහරවිට හරිෂ්ගෙ යසෝ කීර්තිය මගෙ දෑහැටම දැකබලා ගන්ට සලස්සල මයෙ ඇස් නිලංකාර කරවල මෙතනින්ම අනන්‍යා ගැන මගෙ තියන බලාපොරොත්තු අතෑර ගන්ට සලස්වන්ට වගෙ මොකක් හරි පැලෑනක් මිනිහගෙ හිතේ වැඩ කලා වෙන්ටත් ඇති. කවුරු දන්නවද? හුහ් ඒත් එව්ව කොහෙද මාත් එක්ක..බලමුකො...

Friday, November 24, 2017

547. පුවක් එෂැණිං 36….Current Hot Topics - හොරු, සුනාමි හොරු සහ බැඳුංකර හොරු…..

බැඳුංකර නාඩගම ගැන මොකවත්ම නොලියන්නෙමිය කියා සපත කරගෙන උන්නෙමිය. ඒත් යූඇම්පී පිස්සු හුටංලා නටන නාඩගං දැක්කම නිකං අන්නසෝත්තරය දිගේ සුට්ටං මකුලු පැටව් රොත්තක් එහාට මෙහාට දුවනව වාගේ කැසිල්ලක් එනවාය. 

ඒ අස්සේ රනිලා කොමිසම ඉදිරියේ සාක්කි එහෙම දීල එහෙම්මම ආපහු ෆ්ලවර් රෝඩ් එකට ගොහිං ඇඟපතවත් හෝදා නොගෙන ගිනිකුන්දමේ දිව්වේ තිරුපතියටය. 

එහෙදි බඩ මැදිං පටල ගන්න සුදු සරම කොමිසමට එනකොටම සියරට පත්තරේක ඔතාන ඇවිල්ල සාක්කි දීල ඉවරවෙනකල් (සාක්කි දෙන්ටය කියල දහ අට පාලියම නටල ආවට ඒ කෝණංගියා කලේ අහන අහන පුරස්නෙට "අනේ මම දන්නෙ නෑ" "අප්පේ මාව නොමඟ යැව්වනෙ බලන්ටකෝ" කියල මූනේ ලේ පොදක් නැතුව නාහෙට කෙලිං ඉස්සරහ බලාගෙන කටේ තොලේ නොගෑවී කියාපු එකය. ඒක වෙනම කතාවක්ය. කොමිසමේදි රනිලා සාක්කි දුන්නු ආකාරයේ ආතල් එක ගැන ආයම ලියන්නම්ය) කොමිසම ඉස්සරහ මුර කුටියේ තියලා තිබුනාය. ආපහු යනගමං ඒක අරගෙන එහෙම්මම තිරුපති ගියාය.

"අර්ජුන් මහේන්ද්‍රන් මා නොමඟ යැව්වා"
බැඳුම්කර කොමිසම ඉදිරියේ රනිල් සාක්කි දෙයි....

අම්මාපල්ල මේ වගේ අඳබාලයො ජාතියක් අපේ නායකයො වෙලා ඉන්න එක අපේම කරුමයක්ය. අර නීලකාසයත් අවුරුද්දට තුං හතර පාරක්වත් තිරුපති දුවන්නේය. ඒ මනුස්සය උපංගෙයි බයිය හින්ද එක අතකට ඒකට කමක් නැතය. "මම බයියා..." කියල එටුමාම කියාගත් නිසා ඒ ගැන කාටවත් විචිකිච්චාවක් තියෙන්ටත් බැරිය. ඒ හින්ද නීලකාසයා එහෙම තිරුපති ගියාට රනිලා වාගෙ තීක්සන බුද්දිමත් අපේ රට නවීන තාක්සනයෙන් දියුනු කරන්ට හදන රටේ ලෝකෙ ඇවිදලා පුරුදු නායකයෙක් එහෙම තිරුපති දුවනව දැක්කම බඩ දඟලන එක වලක්වාගන්ටම බැරිය.

කතානායක කරුවල ජයසූරිය ඒ කාලෙ නිතර දෙවේලේ සායි බාබා බලන්ට ඉන්දියාවේ දිව්වේය. එහෙම දුවපු එකෙං කරුවල ලොක්කාට ඒ හැටි හොඳක් වෙච්චි පාටක්නම් පේන්ට නැතිය. ඔය කරුවලයා එක පාරක් නීලකාසයගෙ මොකක්ද එකක් සක්තිමත් කරන්ට කට්ටියකුත් එක්ක යූඇම්පිය කඩාගෙන එහාට ගිහිල්ල එහෙං කැපිල්ල දානකොට කට්ටිය නැතුව තනියම ආපහු ආවේය. එහෙම වෙච්චි එක හැබැයි රනිලාගෙත් වැරැද්දය.

අනුර බණ්ඩාරනායකත් බක්තිමත් සායිබාබා අනුගාමිකයෙකි. බාබාගේ පිහිට කොච්චර හොඳට අනුරට ලැබුණද කිව්වොත් මුලු ලෝකෙම්ම අගමැතිවරුන් දෙන්නෙක්ගේ පුතා සහ ඒ මදිවට ජනාදිපතිනියකගේ මල්ලී වන එකම මනුස්සයා හැටියට අනුරට කතානායක කමෙන් ඉහල තනතුරකට කවදාවත්ම එන්ට ලැබුනේ නැත. 

හැබැයි නීලකාසයා නම් අනුරව අන්දවාගෙන තමංගෙ වැඩ ටික ඉතාම අපූරුවට කරගත්තේය. "ඕයි නිතරම රෙද්ද උස්සගෙන මාව බලන්ට මෙහෙ දුවගෙන එන්ට එපා. තමුසෙගෙ පස්සෙම්ම වැටිල ඉන්න අර බුරුසුවාගෙං පෙරේසං වෙනවා" කියලාවත් සායි බබා අනුර දැක්කිං කිව්වාද කියල ආරංචියක් නම් නැත.

මෙතෙක් ලිව්වේ ඇත්තම කිව්වොත් පූර්විකාවය. නැත්තං පෙරවේසයය. ඔන්න කතන්දරේ හරිහැටියට පටම් ගන්නේ දැම් ඉඳලාය.

"There are three kinds of lies. Lies, damned lies, and statistics" (බොරු වර්ග තුනකි. ඒ වනාහී බොරු, පට්ටපල් බොරු සහ සංකියාලේකන වසයෙනි) එහෙම කිව්වෙ විට්ටෝරියා මහ රැජින යටතේ දෙවරක්ම මහා බ්‍රිතාන්‍යයේ අගමැති ධුරය දැරූ බෙන්ජමින් ඩිස්රායෙලී බවට බොහෝදෙනා විශ්වාස කරන්නෝය. 

ඒ වගේම අපිට ඕනනං මෙහෙම පඬි වදනක් නිර්මානේ කරන්ටත් පුලුවනිය. "හොරු වර්ග තුනකි. ඒ වනාහී හොරු, සුනාමි හොරු සහ බැඳුංකර හොරු වසයෙනි" There are three kinds of thieves. Thieves, tsunami thieves and bond thieves.

බැඳුංකර හොරකම රනිල් හාමුගේ ගේමක් බවට මුල ඉඳලාම සැකයක් නොවීය. රනිලා පාර්ලිමේන්තු චන්දෙ කරන්නට සල්ලි හොයාගත්තේ ඔය බැඳුංකර මගඩියෙනි. කොහොමත් ලංකාවේ චන්දයක් කරන්නට එක් පක්සයකට අඩුම ගානේ කෝටි තුංහාරසීයකිං මෙහා බැරිය. 

මේ රටට මහම විනාසය කරපු ජේ.ආර්. පප්පා හවහට හවහට බැරැන්ඩි සුවල්පයකුත් අරගන්නා ගමං ලාවට බාවනා පාරකුත් දාගෙන ජීවිතේ සැඳෑ සමය සුවසේ ගත කොරලා පරලෝකප්පරාප්ත වුනේ එහෙම වෙන්ට වැඩ කටයුතු සලස්සලාය. "මට රකින්ට පරපුරක් නැත" කියල පොලවේ පස් කෑවාට යැංකි ඩිකී මතු උපදිනා පරම්පරා සීයක් හමාරක්ම ලේසියෙං ගොඩ එන්ට බැරි නරා වලක දැම්මේය.

රනිලා අගමැතිවෙලා යන්තමට මාස දෙකක් යන්නටත් කලිං බය නැතුව මෙහෙම පට්ට වංචාවකට අත ගැහුවේ මේකෙං බේරෙන්ට කෙරේමෙකුත් හිතාගෙනම වෙන්ට ඕනෑය. නලුවෙක් නෙවෙයි මොලයක් කියලා විරුදාවලිලත් එතුමා එහෙම නැතුව ඔය ආවට ගියාට මගඩිවලට සම්බන්ද වෙන්නේ නැතිය. 

මෙතන වුනේ මට හිතෙන විදිහට මේ සල්ලි කන්දරාව යටි මඩි ගහගෙන ඒකෙං මහ චන්දෙ කරල සෑහෙන බහුතර බලයක් හදාගත්තානං ඔය කොයි කොයි මගඩියත් යට ගැහුවැහැකියි කියල නලුවෙක් නොවන මොලේට හිතුන එක වෙන්ට ඕනෑය. "නීලකාසයා අර අච්චර සුනාමි සල්ලි කන්දරාවක් වංචා කරලත් ඔය කිසිම අවුලක් නැතුව ඉන්න එක මට බැරි මොකද?" කියල නලුවෙක් නොවන මොලේ හිතුවා වෙන්ටත් පුලුවනිය.

ඒ උනාට අන්තිමට සිද්ද උනේ නටපු තොයිලෙකුත් නැතිය බෙරේ පලුවකුත් නැතිය කිව්ව වගෙ යන්තමට පාරලිමේංතුවේ නම් ජාම බේරගත්තට නලුවෙක් නොවන මොලෙං හිතපු විදිහට බැඳුංකර වංචාව හෙමීට වලදාල සේප් වෙන්ට බැරිඋනාය. නීලකාසයා පරද්දන්ට චන්දෙ දීපු ලස්ස හැට දෙක අපේක්සා කලේ මෙහෙම හොර වන්චා දූසන ආයෙත් කෙරෙනව බලන්ට නෙමේය කියල පුරවැසි බලෙයි, අර බලෙයි, මේ බලෙයි ඔක්කොම එක ඕසෙට කෑගහන්ට ගතිපි නැද්ද? 

නීලකාස තෙමේ නං මුල ඉඳලම බැලුවෙ බැඳුංකරේ උඩ ද දා කෑගහන්ට නොව ඒකෙනුත් වාසියක් අරගෙන රනිලා පට්ට අමාරුවෙ වැටිච්චි වෙලාවෙ මොකක් කරි තමංට වාසි ඩීල් එකක් දමා ගන්ටය. "හරි මම බැඳුංකර වංචාව යට ගහල දෙන්නං අපෙ නාමෝල් කොලුවයි සිරිලිය නෝනයි හිරේ නොයවා බේරල දෙන්ට ඕන ඇහුනද? මොකද කියන්නෙ ඔහේ කැමතිය?" අන්න ඒ වගේ ඩීල් එකකටය.

නලුවෙක් නෙවෙන මොලේ හරිහැටි කම්පනා කොරල ඔය මගඩිය කරානං මේ කපේට ඕක අල්ලන්ට බැරිය. ඒ අතිං සුනාමි තක්කඩියා රජගහේ බඩුවක්ය. එහෙං මෙහෙං සුනාමි සීන් එක බදර් වෙනකොට ඒ බුරුසුවා කලේ කෙලිම්ම ඉහලම උසාවියෙ ඉහලම තැන අල්ලපු එකය. ඒ කිව්වෙ අගවිනිසොරාට වැඩේ බාර දුන්නේය. 

ඔය අගවිනිසොරා වනාහි බුරුසුවාගේ මංගල්ලේ දෙවෙනි මනමාලයාට පවා හිටි, බුරුසුවා කොලඹ විස්ස විද්දියාලෙ පුස්තකාලෙ වැඩකරන කාලෙ ඉඳලම බුරුස්ගේ අතීසාර මිත්තරයාය. එබැවින් නීලකාසගේ ඒ අතිජාත මිත්තරයා සුටුස් ගා නඩුව වීසි කර දැම්මේ එහෙ බලල මෙහෙ බලන්ටත් කලිංය.

ඒ කරපු දහපදුරා වංචාව තමම්ම පිලිඅරගෙන ඒ අගවිනිසොරා පස්සෙ කාලෙක ජාතියෙම්ම සමාවත් ඉල්ලුවේය. ඒත් ඒ වෙනකොට වෙන්ට ඕනෑ හරිය වෙලා අහවරය. ඒ කිව්වෙ රටේ ඉහලම උසාවියෙං සුනාමි හොරා නිර්දෝසයි කියලා තීංදුව ලැබිලා අහවරය. ඊට පස්සෙ ඉතිං කිසිම කෙනෙකුට කොරන්ට කිසිම දෙයක් නැත. අපිට තියෙන්නෙ අර කොහෙද මොකද්ද ගහගෙන බුදියෙන්ට විතරය.

ඉතිං සුනාමියාගේ ආදර්සෙ අරං නලුවෙක් නෙවෙන මොලේටත් තිබ්බෙ කෝකටත් කියලා ඔය වගෙ බාරදූර අවස්තාවක තමංට පක්ස තීන්දුවක් දීගන්ට අර හිටපු අගවිනිසොරා වගේම වලවෙට්ටුවෙක් පත්කොර ගන්න එකය. 

එහෙම අලුතෙං පත්කොරගන්ට උවමනාවක් තිබ්බේද නැත. යා පාලනේ එනකොට හිටියෙත් සුනාමියා පත් කරපු ඒ වගේම හොර දෙටුවෙකි. තමං අයිං කරන්නෙ නැත්තං ඕන ඕන විදිහට තීංදු උනත් දෙඤ්ඤම්ය කියල ඒ හොර දෙටුවා ඒ කාලෙ කණිපින්දම් කියූ බව නොදන්නා කෙනෙක් මේ රටේම නැත. අන්න ඒ වගෙ ටොප් ක්ලාස් බඩුවක් අගවිනිසොර පුටුවෙ ඈඳිගෙන හිටියානං නලුවෙක් නොවන මොලේට මේ පරිප්පුව කන්ට වෙන්නේ නැත. කොමිසං ගානේ සාක්කි දිදී ඇවිදින්ට වෙන්නේද නැත.

යූඇම්පියේ කට්ටියම එකතුවෙලා කතා කරල ගහපු ගැහිල්ල අතේ කෝට් උනාට පස්සෙ දැං බලලා ගලේ රුන්නා වාගෙ විරවපට්ටං ගහගෙන දෙයියෝ පිස්සු එලෙව්වා වාගේ කටට එන දෙයක් කියනවා ඇරෙන්නට වෙන කරන්ට දෙයක්ද නැත.

හැබැයි මොනව උනත් එකක් කියන්ට ඕමනාය. නලුවෙක් නොවන මොලේ කොයි වෙලාවෙත් පට්ට ගහන ලෙච්චමි පාලනයේ මූලදර්ම අනුවම බැඳුංකර මගඩිය සිද්ද වෙලා තියන බවත් කියන්ටම ඕනෑය. කට්ටියම රැස්වෙලා සාකච්චා කරලා වැඩි කැමැත්තෙං තීරනයකට ඇවිල්ලා එහෙමලුය ඔය වැඩේ කලාය කියන්නෙ. ලෙච්චමී රජ දරුවොත් එහෙමලුය.

මේ ඔක්කොමත් හරිය. මේ මගඩියෙං සුනාමි තක්කඩියාට යම් වාසියක් යනවානම්  ඉවසන්ටම බැරිය.

ඒ හින්ද මේ මගඩියෙං වෙන මොකක් උනත් fall out එකේ Advantage එක නීලකාසයාට යන්ට දෙන්ට නම් බැරිය. එහෙම තත්වයක් එනවා වගේ පේන්ට තියනවානම් කොයිමක් කරලා හරි වහාම ඒක වලක්වා ගත යුතුය. සිම්බාබ්වේ මිනිස්සුන්ට මුගාබේ එලව ගන්ට අවුරුදු තිස් හතක්ම ගියේය. මුගාබෙත් ඒ රට නිදහස් කරගත් ජාතික වීරයෙක් වෙලා හිටි මනුස්සයෙකි. අපේ මුගාබේ ආයෙම බලයට ආවොත් මේ සම්ම ජාතියෙ එලවනවා බොරුය.


බැඳුම්කර කොමිසමට සාක්කි දෙන්ට ගිය  අගමැති තුමා
අමරිකාවේ බකිංහැම් මාලිගාව තුලදී ගත් ඡායාරූපයකි
.

Friday, November 17, 2017

546. මවකගේ ගීතය....

"අම්ම යනව...අම්ම යනව…." මම අත්දෙකත් උස්සගෙන ඇස් වල කඳුළු පුරවගෙන යටිගිරියෙං බෙරිහං දිදී අඬනව.

මට නොදැනෙන්ට රාජකාරියට යන්ට කියල නිල්පාට සුට්ටං ඉරිවැටිච්ච ලිනන් රෙද්දෙන් මහපු හෙදි නිල ඇඳුමින් සැරසිල සපත්තු අඩි සද්දෙ නෑහෙන්ට නෙලුං කොලේ කොරවක්ක යනව වගෙ උඩිං උඩිං අඩි තියල දොරකොඩිං එලියට බැහැල මිදුලෙ මඟක් ගිය මයෙ අම්ම හිටි දාරනේ එතනම නැවතිල හෙමීට ආපහු හැරෙනව.

අම්මගෙ ඇස් පුරවල තියෙන්නෙ හීතලම හීතල කඳුළු. ඇගෙ දෑස් අග ඉපදුනු සීතල කඳුළු බිඳුවක් ඇහි පිහාට්ට අග්ගිස්සෙ රැඳිල කම්මුලට වැටිල පහලට ගලා යම්දෝ එහෙමත් නැත්නම් මෙතනම ඉම්දෝ කියල හිතාගන්ට බැරුව වගෙ එකෙල මෙකෙල වෙවී ලත වෙනව. 

"අම්මට මම කියල තියනවනෙ මම ගෙදරිං දොට්ට බහින වෙලාවට පුතාව වත්ත පල්ලෙහාට හරි කොහාට හරි එක්ක යන්ට කියල…." අම්ම කසුකුසුවෙං අත්තම්මට වගපල කියනව…."දැන් බලන්ටකො ඉතිං මම කොහොමද වැඩට යන්නෙ මෙයා මෙහෙම අඬද්දි…"

"දුව යන්ට...දුව යන්ට....ආය ගෙදරට එන්ට ඕන නෑ දැනුත් පරක්කු වෙලා නේද? මම සුට්ටි පුතා පරක්කරගන්නං" අත්තම්ම එහෙම කියල අම්ම දිහාට දුවන්ට යන මාව අල්ලල නවත්ත ගන්ට හදනව.

කොහෙ නවත්ත ගන්ටද? මම තව හයියෙං උඩ පනිමිං අඬනව. කොහොම හරි වදෙං පොරෙං අත්තම්ම මාවත් උස්සගෙන වත්ත පහළට යනව.

"සුට්ටි පුතේ අඬන්ට එපා ඉතිං....අම්ම හවසට එනකොට පුහුල් දෝසි ගෙනේවිනෙ පුතාට.....අම්ම ඔය යන්නෙ පුතාට පුහුල් දෝසි ගෙනෙන්ට..වෙන මොහොකටවත් එහෙම නෙවෙයි"

ඒ දවස්වල ඉඳලම මම පුහුල් දෝසි කන්ට පුදුම තරමට ආසාවයි. ඒත් ඒ වෙලාවෙ මට ඕන ඇති පුහුලක් නෑ.

"මට ඕන නෑ පුහුල් දෝසි…" මම අත්තම්මගෙ බෙල්ල බදාගෙන අඬනව.

"පුහුල් දෝසි ඕන නැත්තං ඉතිං කමක් නෑ. හරි යංකො අපි වැහි ලිහිණියො බලන්ට"

"උං දැං ඉඳීවි නේද කූඩුවෙ?" මම ඉකි බිඳුං අතරිං වචන පැටලි පැටලි අහනව.

"ඇති ඇති අපි යංකො බලන්ට….." අත්තම්ම මගෙ ඔලුව අත ගානව.

අපේ වත්තෙ පල්ලෙහාට වෙන්ට තිබ්බ පරණ දර මඩුවක්.  ගඩොලිං අඩි තුනක් හතරක් වගෙ වෙන්ට කපරාරු නොකරපු බිත්ති බැඳල ඊට උඩිං ලී රාමුවල ගහපු කුකුල් දැල්වලිං ආවරණය කරල තිබ්බ මේ දර මඩුවෙ ටකරං වහලෙ යටි පැත්තෙ බැඳල තිබ්බ වැහි ලිහිණි කූඩුවක්. 

මැටි වලිං හදල තිබ්බ ඔය වැහිළිහිණි කූඩුවෙ ඉස්සරහ තිබ්බ පුංචි දොරටුවට එක එල්ලේ ඈත නමුණුකුල කඳු වළල්ල පැත්තෙ ඉඳල වැහිලිහිණියො පිහාඹගෙන ඇහිල්ල ඇතුල් වෙනව බලා ඉන්ට ඒ කාලෙ මම හරිම ආසයි.

ඔය මම කිව්ව සිදුවීම් උනේ අපි බදුල්ලෙ ඉන්දැද්දි. නමුණුකුළ ගැන කිව්වම ඔබ තමුන්නාන්සෙලාට තේරුම් යන්ට ඇති නේද මම මේ කියන්නෙ කොයි පළාතක වෙච්චි දෙයක් ගැනද කියල නේද?

මට ඒ කාලෙ ඕනනම් අවුරුදු තුනක් වගෙ වෙන්න ඇති උපරිම. මයෙ පොඩි නඟා මට වඩා අවුරුදු හතරක් වගෙ බාලයි. එයා ඉපදුනෙ අපි මාතර ඉන්දැද්දි. එතකොට ඔය අම්ම වැඩට යද්දි මම ඉකි ගගහ ඇඬුවයි කියල කියන්නෙ අපි කට්ටිය බදුල්ලෙ ඉන්දැද්දි. හරියටම කිව්වොත් බදුල්ලෙ ගඟ අද්දර පාරෙ. ඒ කියන්නෙ අනිවාර්යයෙන්ම මට අවුරුදු තුනහමාරක් වගෙ වෙන්න ඇති.

ඊළඟට මාතර....මට වයස හතරක් වගෙ ඇති...මගෙ කොණ්ඩෙ පොඩි කාලෙ ගණ සැරේට වැවෙනව...(දැනටත් එහෙමම තමයි..හෙහ්...හෙහ්)....මාසෙකට වගෙ සැරයක් අනිවාර්යයෙන් කපන්න ඕන. අම්ම මාව එක්ක යනව මාතර ටවුමෙ තිබ්බ සැලූන් එකකට. නම කිංග්ස් සැලූන් වගෙයි මතක...

ඒකෙං කොණ්ඩෙ කපල එලියට බැහැල අපි දෙන්න යන්නෙ ඒ එක්කම තිබ්බ අයිස්ක්‍රීම් කඩේකට. ඒකෙං වේෆර්ස් බිස්කට් එකක් ගහල අර නැට්ට දිග කප් එකකට දාපු අයිස්ක්‍රීම් එකක් අම්ම මට අරං දෙනව. රිදී පාට සුට්ටි හැන්දකුත් අයිස්ක්‍රීම් එකේම ගහල තියනව.

"අම්ම කන්න ඉස්සෙල්ලම...." මම කියනව.

"බෑ ඔයා කන්නකො.."

"බෑ බෑ අම්ම කන්නකො නැත්නම් මම කන්නෙම නෑ….." මම එකෙහෙලාම කියා හිටිනව.

"හා..හා..හරි හරි ඔන්න එහෙනං මම කනව.." අම්ම හැන්දට අයිස්ක්‍රීම් ටිකක් අරගෙන කනව.."හරි අම්ම කෑව.. දැං ඔයා.."

ඒත් හැමදාම අයිස්ක්‍රීම් එක කාල ආයමත් අම්මටත් ටිකක් මම ඉතුරු කරනව අනිවාර්යයෙන්ම.

ආ..තව එකක්…...පොඩි කාලෙ මැෂින් එකෙං කොණ්ඩෙ කපනකොට මට ඉතාම දරුණු විදිහට හංකිති. ඒ හින්ද අම්ම කරණවෑමියට කියලම තියෙන්නෙ කතුරෙන් විතරක් කපන්න කියල. ඒ ගැන වැඩි විස්තර "මගේ කරණවෑමි කතා"  ලියනකොට කියන්නංකො... හාද?

අවසාන වශයෙන් තව කාරණයක් කියන්ට ඕන. අපේ ගෙදර අප්පච්චි ඇරුනු කොට අනික් හැමෝම වගෙ ගවමස් කනව. අත්තම්ම, මාමා එතකොට අම්ම එහෙමත් එහෙමයි.

අම්මගෙ අප්පච්චි ඒ කිව්වෙ මයෙ අත්ත වැඩ කරල තියෙන්නෙ රේල්ලුවෙ. අඟුරු කෝච්චිවල. සුද්දගෙ කාලෙ. එකදාස් නමසිය පොඩි ගණංවල. හෙඩ් ෆයර්මන් අන්තිමට රියටර් වෙනකොට. බොහෝ විට වැඩ කරල තියෙන්නෙ රඹුක්කන සහ නාවලපිටිය අතරෙ. අම්මගෙ මහ ගෙවල් කඩුගන්නාවෙ. ඒ කාලෙ නාවලපිටියෙ ඉස්ටේසම කිට්ටුවම මුස්ලිම් මනුස්සයෙක්ගෙ හරක්මස් කඩයක් තිබ්බලු. ඕකෙං රේල්ලුවෙ වැඩ කරපු අයට සහන මිලකට මස් දුන්නලු අර හබරල කොලේක එහෙම ඔතල ගෝණි නූලකිං ගැට ගහල.

ඉතිං අපුච්ච (අම්ම අපුච්ච කියපු හින්ද අපිත් උන්දැට කිව්වෙ අපුච්චයි කියල) ගෙදර එනකොට ඔයිං මස් රාත්තල් තුන හතරක් ගේනවලු නොවැරදීම. ආන්න එහෙම තමයි සාමාන්‍යයෙන් ගවමස් නොකන උඩරට සිංහල බෞද්ධ පවුලක සාමාජිකයො ගවමස් කන්ට පුරුදු වෙලා තියෙන්නෙ.

ඒ කොහොම හරි ඉතිං පොඩි කාලෙ ඉඳලම අපේ ගෙදර ගවමස් ඉදුන. අපේ මාම තමයි ඔය ගවමස් ඉවිල්ල කරන්නෙ. එයා උයනකොට හොඳට පහේ එහෙම දානව. මම පුංචිම කාලෙ ඉතිං අම්ම කරනවයි කියන්නෙ මස් හෝදලයි මට කන්ට දෙන්නෙ. අනික ගවමස් හයියයි. ඒ හින්ද අම්ම කරනවයි කියන්නෙ හෝදපු මස් අම්ම හපලයි මගෙ කටේ තියන්නෙ. තනියම හපල කන්ට පුලුවන් වෙනකල් මම මස් කෑවෙ අන්න එහෙමයි.

අම්මලා සහ දරුවන් අතර ඇති සෙනෙහස සදාතනිකයි. ඒ සෙනෙහසට අලගු තියන්නට හෝ ලොව අන් කිසිම බලවේගයකට නොහැකියි. අම්මයි මායි අනන්ත රණ්ඩු වෙලා ඇති. අම්ම මට පස් පඩංගුවෙ බැනලත් ඇති. පස් පඩංගුවෙ නොවුනත් මමත් අම්මට බැණලා ඇති. දවස් ගණං අපි කතා නොකර ඉඳලත් ඇති. 

"But after all She is my mother and I am her Son. That’s what matters more than anything else in this whole world. Isn't it now my friends?"

මගෙ අම්මට දැන් අසූ තුනක්...මට පණස් හතරක්...ඒත් මම තවමත් උන්දැගෙ හුරතල් පුතා...උන්දැ මගෙ සදාදරණීය අම්මා......

අම්මා ගැන මේ මතක සටහන් ලියන්ට මට හිතුනෙ නිදහස් සිතුවිලි වියුණුවේ සමාරම්භක සම රචක මගේ සදාදරණීය හිතවතිය රන්දිකාගෙ දයාබර මෑණියන්ගේ අභාවය නිමිති කරගෙන....

ඊයේ ඒ මහත්මියගේ අවසන් කටයුතු සිදු කෙරුනා. ඉතිං මට ඇය කිසිම දිනෙක මුණ ගැසී හෝ නෑ. ඒත් මට හිතුනා මගේ අම්මා සහ මම අතර ඇති සෙනෙහස පිළිබඳව ලිව්වොත් ඒ ඇයට කරන හොඳම උපහාරය වේවිය කියල. මොකද කිව්වොත් ඇයත් අම්මා කෙනෙක්. මම සහ මගේ මෑණියන් අතර ඇති සෙනෙහසම තමයි ඇය සහ රන්දිකා අතර තියෙන්නත් ඇත්තෙ.....එහෙම නේද? 

ඉතිං...දයාබර මව් තුමියනි ඔබට නිවන් සුව පතන්නෙමි!!!

මිහි මඬලේ අඳුරු කුසේ දිය උල්පත අම්මා
අහස් තලෙන් මරු කතරට වහින වැස්ස අම්මා
නිල් දෙරණේ තුරු ලිය මත මල් සම්පත අම්මා
තුරුලිය මත පිපි කුසුමේ පල සම්පත අම්මා

සිය දහසක් නෙක ලෝ දා එළිය කරන අම්මා
සොළොස් කලා පිරි පුර හඳ එළිය කරන අම්මා

මිහි මඬලේ අඳුරු කුසේ දිය උල්පත අම්මා
අහස් තලෙන් මරු කතරට වහින වැස්ස අම්මා

සඳ නැති රෑ සක්වල තරු එළිය කරන අම්මා
උදා ගිරෙන් ලොවට වඩින ළහිරු මඬල අම්මා

මිහි මඬලේ අඳුරු කුසේ දිය උල්පත අම්මා
අහස් තලෙන් මරු කතරට වහින වැස්ස අම්මා
නිල් දෙරණේ තුරු ලිය මත මල් සම්පත අම්මා
තුරුලිය මත පිපි කුසුමේ පල සම්පත අම්මා

ගායනය : නන්දා මාලනී
පද රචනය :ඩබ්ලිව් ඒ. අබේසිංහ
සංගීතය : ප්‍රේමසිරි කේමදාස


LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...