Friday, November 17, 2017

546. මවකගේ ගීතය....

"අම්ම යනව...අම්ම යනව…." මම අත්දෙකත් උස්සගෙන ඇස් වල කඳුළු පුරවගෙන යටිගිරියෙං බෙරිහං දිදී අඬනව.

මට නොදැනෙන්ට රාජකාරියට යන්ට කියල නිල්පාට සුට්ටං ඉරිවැටිච්ච ලිනන් රෙද්දෙන් මහපු හෙදි නිල ඇඳුමින් සැරසිල සපත්තු අඩි සද්දෙ නෑහෙන්ට නෙලුං කොලේ කොරවක්ක යනව වගෙ උඩිං උඩිං අඩි තියල දොරකොඩිං එලියට බැහැල මිදුලෙ මඟක් ගිය මයෙ අම්ම හිටි දාරනේ එතනම නැවතිල හෙමීට ආපහු හැරෙනව.

අම්මගෙ ඇස් පුරවල තියෙන්නෙ හීතලම හීතල කඳුළු. ඇගෙ දෑස් අග ඉපදුනු සීතල කඳුළු බිඳුවක් ඇහි පිහාට්ට අග්ගිස්සෙ රැඳිල කම්මුලට වැටිල පහලට ගලා යම්දෝ එහෙමත් නැත්නම් මෙතනම ඉම්දෝ කියල හිතාගන්ට බැරුව වගෙ එකෙල මෙකෙල වෙවී ලත වෙනව. 

"අම්මට මම කියල තියනවනෙ මම ගෙදරිං දොට්ට බහින වෙලාවට පුතාව වත්ත පල්ලෙහාට හරි කොහාට හරි එක්ක යන්ට කියල…." අම්ම කසුකුසුවෙං අත්තම්මට වගපල කියනව…."දැන් බලන්ටකො ඉතිං මම කොහොමද වැඩට යන්නෙ මෙයා මෙහෙම අඬද්දි…"

"දුව යන්ට...දුව යන්ට....ආය ගෙදරට එන්ට ඕන නෑ දැනුත් පරක්කු වෙලා නේද? මම සුට්ටි පුතා පරක්කරගන්නං" අත්තම්ම එහෙම කියල අම්ම දිහාට දුවන්ට යන මාව අල්ලල නවත්ත ගන්ට හදනව.

කොහෙ නවත්ත ගන්ටද? මම තව හයියෙං උඩ පනිමිං අඬනව. කොහොම හරි වදෙං පොරෙං අත්තම්ම මාවත් උස්සගෙන වත්ත පහළට යනව.

"සුට්ටි පුතේ අඬන්ට එපා ඉතිං....අම්ම හවසට එනකොට පුහුල් දෝසි ගෙනේවිනෙ පුතාට.....අම්ම ඔය යන්නෙ පුතාට පුහුල් දෝසි ගෙනෙන්ට..වෙන මොහොකටවත් එහෙම නෙවෙයි"

ඒ දවස්වල ඉඳලම මම පුහුල් දෝසි කන්ට පුදුම තරමට ආසාවයි. ඒත් ඒ වෙලාවෙ මට ඕන ඇති පුහුලක් නෑ.

"මට ඕන නෑ පුහුල් දෝසි…" මම අත්තම්මගෙ බෙල්ල බදාගෙන අඬනව.

"පුහුල් දෝසි ඕන නැත්තං ඉතිං කමක් නෑ. හරි යංකො අපි වැහි ලිහිණියො බලන්ට"

"උං දැං ඉඳීවි නේද කූඩුවෙ?" මම ඉකි බිඳුං අතරිං වචන පැටලි පැටලි අහනව.

"ඇති ඇති අපි යංකො බලන්ට….." අත්තම්ම මගෙ ඔලුව අත ගානව.

අපේ වත්තෙ පල්ලෙහාට වෙන්ට තිබ්බ පරණ දර මඩුවක්.  ගඩොලිං අඩි තුනක් හතරක් වගෙ වෙන්ට කපරාරු නොකරපු බිත්ති බැඳල ඊට උඩිං ලී රාමුවල ගහපු කුකුල් දැල්වලිං ආවරණය කරල තිබ්බ මේ දර මඩුවෙ ටකරං වහලෙ යටි පැත්තෙ බැඳල තිබ්බ වැහි ලිහිණි කූඩුවක්. 

මැටි වලිං හදල තිබ්බ ඔය වැහිළිහිණි කූඩුවෙ ඉස්සරහ තිබ්බ පුංචි දොරටුවට එක එල්ලේ ඈත නමුණුකුල කඳු වළල්ල පැත්තෙ ඉඳල වැහිලිහිණියො පිහාඹගෙන ඇහිල්ල ඇතුල් වෙනව බලා ඉන්ට ඒ කාලෙ මම හරිම ආසයි.

ඔය මම කිව්ව සිදුවීම් උනේ අපි බදුල්ලෙ ඉන්දැද්දි. නමුණුකුළ ගැන කිව්වම ඔබ තමුන්නාන්සෙලාට තේරුම් යන්ට ඇති නේද මම මේ කියන්නෙ කොයි පළාතක වෙච්චි දෙයක් ගැනද කියල නේද?

මට ඒ කාලෙ ඕනනම් අවුරුදු තුනක් වගෙ වෙන්න ඇති උපරිම. මයෙ පොඩි නඟා මට වඩා අවුරුදු හතරක් වගෙ බාලයි. එයා ඉපදුනෙ අපි මාතර ඉන්දැද්දි. එතකොට ඔය අම්ම වැඩට යද්දි මම ඉකි ගගහ ඇඬුවයි කියල කියන්නෙ අපි කට්ටිය බදුල්ලෙ ඉන්දැද්දි. හරියටම කිව්වොත් බදුල්ලෙ ගඟ අද්දර පාරෙ. ඒ කියන්නෙ අනිවාර්යයෙන්ම මට අවුරුදු තුනහමාරක් වගෙ වෙන්න ඇති.

ඊළඟට මාතර....මට වයස හතරක් වගෙ ඇති...මගෙ කොණ්ඩෙ පොඩි කාලෙ ගණ සැරේට වැවෙනව...(දැනටත් එහෙමම තමයි..හෙහ්...හෙහ්)....මාසෙකට වගෙ සැරයක් අනිවාර්යයෙන් කපන්න ඕන. අම්ම මාව එක්ක යනව මාතර ටවුමෙ තිබ්බ සැලූන් එකකට. නම කිංග්ස් සැලූන් වගෙයි මතක...

ඒකෙං කොණ්ඩෙ කපල එලියට බැහැල අපි දෙන්න යන්නෙ ඒ එක්කම තිබ්බ අයිස්ක්‍රීම් කඩේකට. ඒකෙං වේෆර්ස් බිස්කට් එකක් ගහල අර නැට්ට දිග කප් එකකට දාපු අයිස්ක්‍රීම් එකක් අම්ම මට අරං දෙනව. රිදී පාට සුට්ටි හැන්දකුත් අයිස්ක්‍රීම් එකේම ගහල තියනව.

"අම්ම කන්න ඉස්සෙල්ලම...." මම කියනව.

"බෑ ඔයා කන්නකො.."

"බෑ බෑ අම්ම කන්නකො නැත්නම් මම කන්නෙම නෑ….." මම එකෙහෙලාම කියා හිටිනව.

"හා..හා..හරි හරි ඔන්න එහෙනං මම කනව.." අම්ම හැන්දට අයිස්ක්‍රීම් ටිකක් අරගෙන කනව.."හරි අම්ම කෑව.. දැං ඔයා.."

ඒත් හැමදාම අයිස්ක්‍රීම් එක කාල ආයමත් අම්මටත් ටිකක් මම ඉතුරු කරනව අනිවාර්යයෙන්ම.

ආ..තව එකක්…...පොඩි කාලෙ මැෂින් එකෙං කොණ්ඩෙ කපනකොට මට ඉතාම දරුණු විදිහට හංකිති. ඒ හින්ද අම්ම කරණවෑමියට කියලම තියෙන්නෙ කතුරෙන් විතරක් කපන්න කියල. ඒ ගැන වැඩි විස්තර "මගේ කරණවෑමි කතා"  ලියනකොට කියන්නංකො... හාද?

අවසාන වශයෙන් තව කාරණයක් කියන්ට ඕන. අපේ ගෙදර අප්පච්චි ඇරුනු කොට අනික් හැමෝම වගෙ ගවමස් කනව. අත්තම්ම, මාමා එතකොට අම්ම එහෙමත් එහෙමයි.

අම්මගෙ අප්පච්චි ඒ කිව්වෙ මයෙ අත්ත වැඩ කරල තියෙන්නෙ රේල්ලුවෙ. අඟුරු කෝච්චිවල. සුද්දගෙ කාලෙ. එකදාස් නමසිය පොඩි ගණංවල. හෙඩ් ෆයර්මන් අන්තිමට රියටර් වෙනකොට. බොහෝ විට වැඩ කරල තියෙන්නෙ රඹුක්කන සහ නාවලපිටිය අතරෙ. අම්මගෙ මහ ගෙවල් කඩුගන්නාවෙ. ඒ කාලෙ නාවලපිටියෙ ඉස්ටේසම කිට්ටුවම මුස්ලිම් මනුස්සයෙක්ගෙ හරක්මස් කඩයක් තිබ්බලු. ඕකෙං රේල්ලුවෙ වැඩ කරපු අයට සහන මිලකට මස් දුන්නලු අර හබරල කොලේක එහෙම ඔතල ගෝණි නූලකිං ගැට ගහල.

ඉතිං අපුච්ච (අම්ම අපුච්ච කියපු හින්ද අපිත් උන්දැට කිව්වෙ අපුච්චයි කියල) ගෙදර එනකොට ඔයිං මස් රාත්තල් තුන හතරක් ගේනවලු නොවැරදීම. ආන්න එහෙම තමයි සාමාන්‍යයෙන් ගවමස් නොකන උඩරට සිංහල බෞද්ධ පවුලක සාමාජිකයො ගවමස් කන්ට පුරුදු වෙලා තියෙන්නෙ.

ඒ කොහොම හරි ඉතිං පොඩි කාලෙ ඉඳලම අපේ ගෙදර ගවමස් ඉදුන. අපේ මාම තමයි ඔය ගවමස් ඉවිල්ල කරන්නෙ. එයා උයනකොට හොඳට පහේ එහෙම දානව. මම පුංචිම කාලෙ ඉතිං අම්ම කරනවයි කියන්නෙ මස් හෝදලයි මට කන්ට දෙන්නෙ. අනික ගවමස් හයියයි. ඒ හින්ද අම්ම කරනවයි කියන්නෙ හෝදපු මස් අම්ම හපලයි මගෙ කටේ තියන්නෙ. තනියම හපල කන්ට පුලුවන් වෙනකල් මම මස් කෑවෙ අන්න එහෙමයි.

අම්මලා සහ දරුවන් අතර ඇති සෙනෙහස සදාතනිකයි. ඒ සෙනෙහසට අලගු තියන්නට හෝ ලොව අන් කිසිම බලවේගයකට නොහැකියි. අම්මයි මායි අනන්ත රණ්ඩු වෙලා ඇති. අම්ම මට පස් පඩංගුවෙ බැනලත් ඇති. පස් පඩංගුවෙ නොවුනත් මමත් අම්මට බැණලා ඇති. දවස් ගණං අපි කතා නොකර ඉඳලත් ඇති. 

"But after all She is my mother and I am her Son. That’s what matters more than anything else in this whole world. Isn't it now my friends?"

මගෙ අම්මට දැන් අසූ තුනක්...මට පණස් හතරක්...ඒත් මම තවමත් උන්දැගෙ හුරතල් පුතා...උන්දැ මගෙ සදාදරණීය අම්මා......

අම්මා ගැන මේ මතක සටහන් ලියන්ට මට හිතුනෙ නිදහස් සිතුවිලි වියුණුවේ සමාරම්භක සම රචක මගේ සදාදරණීය හිතවතිය රන්දිකාගෙ දයාබර මෑණියන්ගේ අභාවය නිමිති කරගෙන....

ඊයේ ඒ මහත්මියගේ අවසන් කටයුතු සිදු කෙරුනා. ඉතිං මට ඇය කිසිම දිනෙක මුණ ගැසී හෝ නෑ. ඒත් මට හිතුනා මගේ අම්මා සහ මම අතර ඇති සෙනෙහස පිළිබඳව ලිව්වොත් ඒ ඇයට කරන හොඳම උපහාරය වේවිය කියල. මොකද කිව්වොත් ඇයත් අම්මා කෙනෙක්. මම සහ මගේ මෑණියන් අතර ඇති සෙනෙහසම තමයි ඇය සහ රන්දිකා අතර තියෙන්නත් ඇත්තෙ.....එහෙම නේද? 

ඉතිං...දයාබර මව් තුමියනි ඔබට නිවන් සුව පතන්නෙමි!!!

මිහි මඬලේ අඳුරු කුසේ දිය උල්පත අම්මා
අහස් තලෙන් මරු කතරට වහින වැස්ස අම්මා
නිල් දෙරණේ තුරු ලිය මත මල් සම්පත අම්මා
තුරුලිය මත පිපි කුසුමේ පල සම්පත අම්මා

සිය දහසක් නෙක ලෝ දා එළිය කරන අම්මා
සොළොස් කලා පිරි පුර හඳ එළිය කරන අම්මා

මිහි මඬලේ අඳුරු කුසේ දිය උල්පත අම්මා
අහස් තලෙන් මරු කතරට වහින වැස්ස අම්මා

සඳ නැති රෑ සක්වල තරු එළිය කරන අම්මා
උදා ගිරෙන් ලොවට වඩින ළහිරු මඬල අම්මා

මිහි මඬලේ අඳුරු කුසේ දිය උල්පත අම්මා
අහස් තලෙන් මරු කතරට වහින වැස්ස අම්මා
නිල් දෙරණේ තුරු ලිය මත මල් සම්පත අම්මා
තුරුලිය මත පිපි කුසුමේ පල සම්පත අම්මා

ගායනය : නන්දා මාලනී
පද රචනය :ඩබ්ලිව් ඒ. අබේසිංහ
සංගීතය : ප්‍රේමසිරි කේමදාස


Tuesday, November 14, 2017

545. The Story Of My Marriage - 50 - Vanakkam..Vanakkam..Most Welcome To Our Home…..

ඉතිං මංජු මට හරිෂ් නොහොත් අනන්‍යාගෙ යෝජිත මනාල මහත්තය ගැන සියලු විස්තර කිව්ව. විවාහාපේක්ෂිත දියණියකගෙ මව්පියන්වන ඕනෑම දෙමළ අම්මෙක් නැත්නම් තාත්තෙක්ගෙ සිහින කුමාරය බවට නිතරඟයෙන් පත්වෙන්ට ඕනෑවටත් වඩා සුදුසුකම් හරිෂ්ට තිබ්බ. පහුගිය අවුරුදු දෙකක් විතර තිස්සෙම අනන්‍යාගෙ අම්ම නිතරම හරිෂ්ගෙ ගුණ වර්ණනා කරල අනන්‍යාගෙ කැමැත්ත ගන්ට උත්සාහ කරල තියනව. අනන්‍යා කිසිම විදිහකින් බුරුලක් නොදුන්නට අම්ම උත්සාහය අත ඇරලත් නෑ.

"අක්කගෙ කැමැත්තක් තිබ්බෙම නෑ. ඒත් අම්මගෙන් බේරුමක් නැතිම තැනයි මම හිතන්නෙ එයා ඔය කේන්දර බලන්ට කැමැත්ත දුන්නෙ.." මංජු ඇස් ලොකු කරගෙන කිව්ව.

හරිෂ් ඇවිල්ල හිට හොඳම වර්ගයෙ දමිළයෙක්. ඒ කියන්නෙ සුප්‍රා ග්‍රේඩ්. දමිළ ජන වර්ගයෙ, බ්‍රාහ්මණ කුලයෙ,  අයියර් උප කුලයෙ. ඒ බොහොම පැහැදිලිව වර්ගීකරණ තුනක්. පන්ජාබී අපි ඔක්කොම එක කුලේ හින්ද අපිට ඔව්වයෙ ගානක් නැතිවුනාට අනන්‍යාලගෙ නෑදෑ පරපුරට ඔය කුල කේස් බොහොම වැදගත්. මට මතකයි ඉස්සොරෝම අහ්මදාබාද් වලදි අනන්‍යා මුණගැහුණු දවසෙ මම "ඔයා දකුණු ඉන්දියාවෙන් නේද?" කියල ඇහුවම ඈ මෙහෙම කිව්ව.

"එහෙම නිකම්ම දකුණු ඉන්දියාවෙන්ය කියල විතරක් කිව්වොත් ඒක එච්චර හරි නෑ. මම ඇවිල්ල දමිළ..මේ... කරුණාකරල පටලගන්ට එහෙමනම් එපා ඔන්න ..මම දමිළ ..ම්ම්ම්....ඒත් හරියටම හරි නෑ..හරියටම කිව්වොත් දමිළ බ්‍රාහ්මණ වංශික. මතකයි නේ? දමිළ බ්‍රාහ්මණ වංශික. ඒක අමතක කරනව එහෙම නෙවෙයි හොඳද?"

හෙහ්..ඒ යෝදි එහෙම කිව්වෙ නිකම්ම එහෙමත් නෙවෙයි. මස් කෑල්ලක් හත් මාසෙකිං දැකල නැති ගානට කුකුල් අණ්ඩක් හපන ගමං......

ඉතිං මේ දමිළ, බ්‍රාහ්මණ වංශික සහ අයියර්......මේ Criteria තුනෙන් ඕන එකක් සුට්ටක් හරි අස්පට් උනොත්  යෝජිත මනමාලයෙක් නුසුදුස්සෙක් වෙන්ට පුලුවනි. ඇස්වහක් කටවහක් නෑ ආය ඔහෙලට කිව්වම මොකද මට ඔය තුනම නෑ.

මංජු මට හරිෂ් ගැන පරිපූර්ණ විස්තරයක් ඉදිරිපත් කලා. මනුස්සය ඉගෙන ගෙන තියෙන්නෙ චෙන්නයි අයි.අයි.ටී. එකේ. හරිෂ්ගෙ GPA එක 9.45ක්. 

(සටහන - GPA (Grade Point Average) කියන්නෙ විශ්ව විද්‍යාල සහ තාක්ෂණික ආයතන වගෙ උසස් අධ්‍යාපන ආයතනවලින් සමත්වෙන ශිෂ්‍ය/ශිෂ්‍යාවන්ගෙ දක්ෂතාවය මනින මිම්මක්. අධ්‍යයන කාල සීමාව පුරා ශිෂ්‍යයෙක් හෝ ශිෂ්‍යාවක් පරීක්ෂණ වලදි ලබා ගත් ලකුණුවල සාමාන්‍ය අගය තමයි ඒකෙන් කියවෙන්නෙ) 

හරිෂ් 10න් 9.45ක් ගත්ත කියන්නෙ අයිසෙක් නිව්ටන්ගෙ මට්ටමේ බුද්ධිමතෙක් වෙන්න ඕන. ඔය විස්තරේ අනන්‍යාගෙ අම්මට කියල තියෙන්නෙ අනන්‍යාගෙ නැන්ද. මතකයි නේද? අර ශෝභා ආන්ටි.... ආන්න එයා...

හරිෂ් එතනින් නැවතිලා නැහැ ශිෂ්‍යත්වයක් හම්බවෙලා මාස්ටර්ස් එකක් කරල ඒකත් ඉහළින්ම සමත් වෙලා දැන් වැඩ කරන්නෙ ඇමරිකාවෙ සිලිකන් වැලීවල ඉහළම ගණයෙ අයි.ටී. කම්පනි එහෙක. ඒකෙ නම සිස්කෝ සිස්ටම්ස්. හරිෂ් මස් මාළු අනුබවයෙන් සපුරාම තොරයි. දුම්පානය ම්හු. මත්පැන් නෝ වේ ඇටෝල්. (ඔය ඔක්කොම නොකරන මනුස්සයෙක් අහවල් දේකට ජීවත් වෙනවද කියන එකනම් මට පොඩි කාලෙ ඉඳලම තිබ්බ දැවෙන පස්නයක්) 

හරිෂ් කර්ණාටික් මූසික් එක්ස්පර්ට් කෙනෙක්. ඊට අමතරව භාරත නාට්‍යම් රසිකයෙක්. මිනිහගෙ උඩු රැවුලෙ ගණකම අඟල් බාගයක් සහ තවත් සේසයක්. 

සැන් ෆ්‍රැන්සිස්කෝ නගරබදව තදාසන්න නියම්ගමක හරිෂ්ටම අයිති තට්ටු දෙකකි ගෙදරකි. ඒ වගේම කිරිසුදු අළුත්ම හොන්ඩා එකෝඩ් එකකුත්. කොටස් වෙළඳපලේ ෂෙයාර්ස් බර ගාණක්. මේ පහුගිය මාස දෙක තුන ඇරුනුකොට හරිෂ්ට අයිති කොටස්වල වටිනාකම සෑම මිනිත්තු දොළහකට සැරයක්ම දෙගුණ උනාලු.

ඒ ඔක්කොමත් කමක් නෑ කියමුකො. හරිෂ්ට එයාගෙම ටෙලස්කෝප් එකකුත් තියනවලු. මිනිහ සති අන්තෙ පුරාම කරන්නෙ ඒකෙං මන්දාකිණීද මොනවද බලන එකලු. මංජුට ඔක්කෝටම වැඩිය හිතට අල්ලල ගිහිල්ල තියෙන්නෙ ඒ ටෙලස්කෝප් එක. 

"අක්කා හරිෂ්ව කසාද බඳින්ට කැමති වුනොත් නම් මරු. මට එතකොට ටෙලස්කෝප් එකෙං හිතේ හැටියට තරු ග්‍රහලෝක එහෙම බලන්ට පුලුවෙනි" එහෙම කියනකොටත් මංජුගෙ ඇස් දිළිසුනා.

"ම්ම්ම්..වෙන මොකවත් එපාද? එහෙමද ආස?" එහෙම තොල මතුරමින් මම මිනිහ දිහා රවල බැලුව දාලපිච්චිල යන්ට.

මංජු බයවෙච්චි පාර එහෙම්ම කට වහගත්ත. "අර මූකලං බස්ස ගැන තව විස්තර අහගන්ට නම් මේ කොලුව බයකරල බෑනෙ.." මම එහෙම හිතල කොල්ලව ෂේප් කරගන්ට කටපුරා හිනාවුනා. 

"හරි හරි ඉතිං මංජු තව මොනවද හරිෂ්ගෙ විස්තර ඔයා දන්නෙ?"

"ම්ම්ම්....තව මොනවද නේද?....ආ හරිෂ් තව මට කිව්ව එයාගෙ ටෙලස්කෝප් එකෙං සෙනසුරුගෙ වළලුවල පාට බලන්නත් පුලුවන්ය කියල"

"හුහ් ඔය කිව්වෙ..සෙනසුරුගෙ වළලුවල පාට...සෙනසුරු වළලු විතරද දන්නෙ නෑ දාගෙන ඉන්නෙ? මාලෙ පාට පෙනුනෙ නැද්ද දන්නෙ නෑ අර යස්සයට.." මම තනියම කියාගත්ත.

"මොකක්ද කිව්වෙ මංජු? හරිෂ් ඔයාට කිව්වයි කියල නේද කිව්වෙ? ඒ කියන්නෙ මීට කලින් එයා මෙහෙ ඇවිල්ල තියනවද?"

"නෑ..නෑ.....එයා අමරිකාවෙ ඉඳල තුන් හතර ගමනක් ටෙලිෆෝන් කලානෙ. ඒ වෙලාවකයි මට ඔය විස්තර කිව්වෙ….."

"අක්කත් එයත් එක්ක කතා කලාද?" මම හුස්ම අල්ලගෙන ඇහුව.

"නෑ හරිෂ් කතා කරපු එක වෙලාවකවත් අක්ක ගෙදර හිටියෙ නෑ. අනික හිටිය උනත් අක්ක හරිෂ් එක්ක කතා කරන එකක් නෑ"

"ඒ මොකෝ?"

"එහෙම තමයි අපේ චාරිත්‍ර...කේන්දර ගැලපෙනකල් කොල්ලයි කෙල්ලයි කතා කරන එක තහනම්"

"හ්ම්ම්..කොල්ලයි කෙල්ලයි.." එහෙම හිතනකොටත් මට එන කේන්තිය කියල ඉවර කරන්ට බෑ…"කොල්ලයි කෙල්ලයි...හුහ්"

"දැන්නම් ඉතිං ප්‍රශ්ණයක් නෑ. කේන්දර ගැලපෙනවනෙ. දැන් දෙන්නට කතා කලෑකි. අද ඔය එන්නෙත් එහෙම කේන්දර ගැලපුන නිසානෙ.." 

මංජු බොහොම සන්තෝසෙං කියාගෙන ගියා.

මට මගෙ අම්ම මතක් වුනා. මගෙ අම්ම මට ගෑණු ළමයෙක් ගැලපෙනවද කියල හොයල බලන්නෙ ළමයගෙ පියතුමාට අයිති පෙට්රල් ෂෙඩ් කීයක් තියනවද? එතකොට එව්වයිං කීයක් ගෑණු ළමයට දෑවැද්දට දෙනවද? කියන එක විතරයි. අනේ වාසනාවන් එහෙම අම්මල…

"මංජු ඔයා ඉගෙන ගන්නෙ විද්‍යාව. ඔයා ඇත්තටම විද්‍යාවට ගණිතයට දෙකටම එක වගෙ දක්ෂයි. ඒ වගේම සෙනසුරුගෙ වළලුවල පාට බලන්ටත් ඔයා ආසාවෙන් ඉන්නව. ඒ එක්කම කේන්දර ගැලපෙන්නෙ නෑ කියල කොල්ලෙකුයි කෙල්ලෙකුයි කතා කරන එකත් වැරදියි කියලත් ඔයාම කියනව. මට තේරෙන්නෙ නෑ ඔයා හිතන විදිහ"

"ඒකෙ තේරුම් ගන්ට ඔය හැටි අමාරු දෙයක් නෑ. මම ඉගෙන ගන්නෙ විද්‍යාව. කවදක හරි මගෙ අනාගතය වෙන්නෙ විද්‍යාව. ඒ එක්කම මේ අපේ සංස්කෘතිය" මංජු කිව්වෙ බොහොම බැරෑරුම් විදිහට..

"හ්ම්ම්ම්ම්…..ඒකත් එහෙමද?" මම දිග හුස්මක් පාතට දාල හෙමීට කිව්ව.

"කරුණාකරල දැන්වත් මගෙ සටහන් පොත දෙනවද?" මංජු ඔලුව උස්සල මා දිහා බලල ඇහුව.

"හරි හරි තරහ වෙන්න එපා…." මම සටහන් පොත මංජුට දුන්න.

"දැන් හරිෂ් එනවද?"

"ඔව්..ඊයෙ අම්ම කතා කරල කිව්ව උදේ කෑමට එන්නෙයි කියල එයාලට"

"එයාලට කිව්වෙ?"

"හරිෂ්ටයි එයාගෙ අම්මටයි තාත්තටයි...තව කවුරු කවුරු එයිද දන්නෙ නෑ….." මංජු ආයෙමත් සටහන් පොතට ඔලුව නවා ගත්ත.

"හරි මංජු...මම යන්නං එහෙනං"

මම නැඟිටල මගෙ බෑග් එක අතට ගත්ත. අනන්‍යා එක්ක මට තිබ්බෙ උහුලගන්ට බැරි කේන්තියක්. "මේ අම්මණ්ඩි ආය දෙකක් නෑ මේ නාඩගම ගැන දැනගෙනම ඉන්ට එපාය. ඒත් මට වචනයක්වත් කිව්වද? කමක් නෑ මම නිවාඩු පාඩුව එයාව අල්ල ගන්නංකො" මට මේ වෙලාවෙ ලොකුවටම ඕන කම තිබ්බෙ මෙතනිං හැකි ඉක්මනට පිටවෙලා පුලුවන් තරම් දුරකට යන්ට.

"මංජු මම යනව.." මම එහෙම කියල හෙමිහිට ඉස්සරහ දොර පැත්තට ගියා.

"ක්‍රිෂ් අයියෙ...." මංජුගෙ කටහඬට මම සාලෙ මැද නැවතිල ආපහු හැරුන. මංජු ඉඳගෙන හිටපු පුටුවෙම පැත්තකට හැරිල මා දිහා ඇස් ලොකුකරගෙන බලා ඉන්නව.

"ඇයි මංජු?" මම ඇහුව.

"මේ... මම මේ..පොඩි කාරණයක් අහන්ට කියල ලෑස්ති වුනේ.."

"ඔව්..මොකක්ද?"

"මම මේ අහන්ට ආවෙ..මේ...බ්ලූ ෆිල්ම්ස් බැලුවම මොනව හරි නරක දෙයක් වෙන්ට පුලුවන්ද?"

මම උත්තරයක් නොදී මංජුගෙ මූණ දිහාම බලාගෙන හිටිය

"නෑ...නෑ.....මම මේ ඇහුවෙ.... මම ආය කවමදාකවත් බලන්නෙ නෑ…..මට නිකමට වගෙ දැනගන්ට ඕන..ඒකයි ඇහුවෙ…" කොළුව හතර අතට ඇඹරෙමිං කෙඳිරි ගෑව.

"මංජු අහන්නෙ බ්ලූ ෆිල්ම් එකක් බැලුවොත් විතරක් මොකවත් වෙන්නෙ නැද්ද කියලද?"

"ඔව්..බැලුවම විතරක්...ම්ම්ම්ම්...මෙහෙම කියමුකො. බලල ඉවරවෙලා තව මොනව හරිත් කලොත් එහෙම?" මංජු අහක බලාගෙන ඇහුව.

"මම කියන්ටද? හොඳ වෙලාවක් බලල ඔයා ඔය ප්‍රශ්නෙ ඔයාලගෙ තාත්තගෙං අහන්ට…"

"පිස්සුද අයියෙ?... අයියත් මොනව කියනවද මන්ද…" මංජුගෙ ඇසුත් ලොකු වෙලා කටත් ඇරුන. 

"මම එහෙනං ඇත්තම කියන්ටද? ඔයාගෙ ඇස් පේන්නෙ නැතුව යන්ට පුලුවන්. වෙනනම් එහෙමට දෙයක් වෙන එකක් නෑ" මම බැරෑරුම් පෙනුමක් ආරූඩ කරගෙන කිව්ව.

"ඇත්තටම?" මංජුගෙ කට ආයෙමත් ඇරුන.  "කොහොමද අයියෙ එහෙම වෙන්නෙ? ඇත්ත කියන්නකො අනේ.."

"හරි හරි ඇත්ත තමයි....කෝකටත් කියල ඔයා පරිස්සම් වෙන්නකො"

මංජුට ඇහැක් ගහල මම පුලුවන් ඉක්මනට එලියට බහින්ට හිතාගෙන ආපහු දොර දිහාට හැරුන.

"වනක්කම්.....වනක්කම්...මෝස්ට් වෙල්කම් ටු අවර් හෝම්........."

ඉස්සරහ දොර පැත්තෙන් එහෙම ඇහුන. මම එතනම පාසානිබූත වුනා.

**********************************

අසංක ප්‍රියමන්තගෙ මම කැමතිම ගීයක් මේ.....ඒකත් අහලම යන්නකො...

කවියක් වී තොල් පෙති මත මුමුණන්න
හෙමි හෙමිහිට ඔබ මගෙ තුරුලට එන්න
දසුනක් වී නිදිබර නෙත් ඇහැරන්න
සඳ සාවී ඔබ හද කුටියට එන්න

ප්‍රේමය සුන්දර සිහිනෙකි හැමදාම
තනුවකි ගීයකි මිහිරිය රැඳුනාම
සංසාරෙම සුවඳදේවි බැඳුනාම
සඳ දෙව්දුව යන්න එපා නොකියාම

ඳුළු තාම නෙතු අද්දර නොදැනේද
බිඳුණු දාක මට තරවටු නොමවේද
රිදුම් එපා පෙම්කළ හිත කිසිදාක
ඉන්න ළඟින් සඳ දෙව්දුව හැම රෑක



Friday, November 10, 2017

544. The Story Of My Marriage - 49 - All About Harish…….

මේ දවස්වල ලංකාවෙ තෙල් කේස් එක තමයි නැඟලම යන්නෙ. හේමමාලා කුමරිය දළඳාව වඩම්මන නෞකාව එනකල් කිස්සිරිමෙවං රජ්ජුරුවො ප්‍රමුක රට වැසියො වෙරලට වෙලා පුල පුලා බලා හිටිය වගෙ තමයි අපේ කස්ටිය අර මොන ලේඩිදැයි කියන තෙල් නැව එනකල් බලා ඉන්නෙ...හෙහ්,හෙහ්......

ඉතිං මම කම්පනා කලා මේ වෙලාවෙ දළඳාව වඩම්මන සීන් කෝන් එක ගැන ගැයුණු ගීතයකට ඇහුංකං දුන්නනං  ආතල් නෙවද කියල......

මේ ධර්මදාස වල්පොල මහත්මයා ගයන උත්තම සිරි දළඳා ගීතය....



හරි ඒ ගීතය ඇහුවනං අපි යමු අනන්‍යාගේ කතාවට....

අප කාර්යාලයේ ප්‍රධාන දොරටුව අසල අනිල් ගුවන් තොටුපොල කරා ගෙනයන බී.එම්.ඩබ්ලිව්. රථය නවතා තිබිනි. අනිල් එහි පසුපස අසුනට ගොඩවූයේ අප සියල්ලන්ගේ සිත් මහත් සැනසිල්ලකින් පුරවා ලමිනි.

"බොහොම ස්තූතියි ක්‍රිෂ්..මම ඇත්තටම ඔයාට ණයගැතියි…." මම මගේ අසුනට පැමිණ අසුන්ගත් වහාම බාලා මගේ මේසය අසලට පැමිණ පැවසීය. 

"ඔව්..බාලා...අමතක කරන්න එපා...මම අද බාලා හින්ද කලේ ජීවිතේටම කිසිම කෙනෙකුට කරන්නෙ නැති උදව්වක්….." මම ඔහුගේ දෑස දෙස එක එල්ලේ බලාගෙන පැවසූයෙමි.

*****************************************

චාස් චෝස් යන අනුකරණයෙන් අනාන්‍යාලාගේ මුළුතැන්ගෙය දෙසින් නොනැවත ඇසෙන බැදුම් පිළිස්සුම් ශබ්ද කුමක් හෝ සුවිශේෂී සිද්ධියක් අද දින මෙහි සිදුවන්නට නියමිත බව මොනවට කියා පෑවේය. පසුගිය සඳු දිනට මම මංජු කොළුවාණන් නොහොත් මගේ අනාගත මස්සිණංඩිය හට ටියුෂන් දීම ආරම්භ කොට පුරා මාස දෙකකි. සත්‍යය එලෙසින්ම පැවසුවහොත් මා ඉගැන්වූ විෂයයන් අරභයා මංජුගේ දක්ෂතාවයන්හි කැපී පෙනෙන වෙනසක් දක්නට ඇත.

රූපවාහිනියේ තොර තෝංචියක් නොමැතිව පෙන්වන බෝන්විටා හෝ කොම්ප්ලෑන් වෙළඳ ප්‍රචාරණ දැන්වීම්හි පෙන්වන අල්බාත අයින්සටයිනයන්ගේ එක්කුස උපන් මහප්පාගේ පුතාගේ දුවගේ පුතා බඳු මහා බුද්ධි මට්ටමකින් යුතු කොල්ලන් කෙල්ලන්ටද කරටකර තරඟයක් දීමට තම පුත්‍රයා නිසැකවම සමත්බව සිනා සපිරි මුවින් යුතුව පසුගිය සතියේ දිනක පැවසූයේ අනන්‍යාගේ මෑණියන්ය. නිතොරවම මලබද්ධය වැළඳුනු බස්සියක මෙන් බුකවාගෙන සිටින ඇය සිනාසෙනු පළමු වරට මා දුටුයේ ඒ මොහොතේදීය.

I.I.T. වේවා Medical entrance වේවා මිනිස් වර්ගයා තම දැනුම මැනීම උදෙසා විභාග යන සංකල්පය නිර්මාණය කොටගත් දින සිට මෙතෙක් මේ මිහිතලය මත පැවැත්වුනු ඉතාම අසීරු සහ දරුණු විභාගයකින් පවා ඉතා පහසුවෙන් සමත්වන්නට මංජුට හැකියාව ඇති බව අදායම් බදු, අර්ථසාධක අයකිරීම් ආදී සකළ අවකරණයන්ගෙන් ඉක්බිති මගේ මාසික මූර්ත වැටුප (Net Salary) කිසිදු චකිතයකින් තොරවම පරදු තබා පවසන්නෙමි මා හිතවත් පාඨකය.

එළෙසම සත්‍යය එළෙසම පැවසුවහොත් ඒ හැකියාවෙන් වැඩි ප්‍රතිශතයකට හේතුවූයේ හිමිදිරි පහේ කණිසමට අවදිව නිදි මරගාතේම පැමිණ මංජුට මවිසින් ලබාදෙන අමතර අධ්‍යාපනයට වඩා මංජුගේ නිසග දක්ෂතාවයයි. 

"මොනවද මංජු අර කුස්සියෙං ඇහෙන සද්ද බද්ද? හප්පා මේ සැර ගඳ ඉවසන්නෙ කොහොමද මන්ද......හච්චීං...හච්චීං"

කුස්සිය දෙසින් හමාවිත් නාසා පුට විනිවිද කුඩා මොළයද පසුකොට මහාන්ත්‍රය දක්වා ගමන් කරනා කුළුබඩු රත්වූ තෙලෙහි බැදෙන කටුක ගන්ධය තව දුරටත් ඉවසනු නොහැකිව මහ හඬින් කිවිසුම් යවමින් මම මංජුගෙන් විමසීමි.

"ආ..ඒ අද එන විශේෂ අමුත්තන්ට කන්න බොන්න දෙන්න විශේෂ ඉවුම් පිහුම් කරනව….."

භෞතික විද්‍යා ප්‍රශ්නෝත්තර පොතකවූ ගැටළුවක් විසඳීම උදෙසා තම පූර්ණ අවධානය යොමුකොටගෙන සිටි මංජු හිස එසවීමකින් හෝ තොරව පැවසීය.

"කවුද අද එන විශේෂ අමුත්තො?......."

"ආ...අද එන්නෙද? අද එන්නෙ අර හරිෂ්නෙ...හරිෂ්……හරිෂ්…."

"කවුද හරිෂ් කියන්නෙ?"

"හරිෂ් අනේ අර හරිෂ්...හරිෂ් දන්නෙ නැද්ද?...හරිෂ් .....හරිෂ්......එයාල ඉන්නෙ ඔන්න ඔය වරායට යන පාර හරියෙ.....අර පාක් එකක් තියෙන්නෙ....ආන්න ඒ කිට්ටුව...." 

සුරත ඔසවා එහා මෙහා වනමින් මංජු පැවසීය. ඔහුගේදැඩි අවධානය තවමත් ඇත්තේ භෞතික විද්‍යා ගැටළුව කෙරෙහිය.

"චෝස් …"

අනන්‍යා ගේ මව තවත් මොනවාදෝ පැහෙන තෙලට දැම්මාය. අබ, කරපිංච සහ ලූණු තෙලෙහි බැදෙන සුවඳ අප සිටි කාමරයට ගලා ආවේ මගේ දෙනෙත් කඳුලින් නහවමිනි. 

මගේ අපේක්ෂාව රාජ්‍ය සාහිත්‍ය සම්මානයෙන් පිදුම් ලබනා නවකථාවක් ලිවීම වන්නේ නම් නිසැකවම මම මීලඟ පරිච්ඡේද දෙක පුරා විස්තර කරනුයේ ඒ සුවඳ කොතරම් මිහිරි සුවඳක්ද යන්නය. එළෙසම එයින් මගේ සියළු රස නහර පිනා යන්නට ගතවූයේ හුදෙක් මිලි තත්පර අටක් හෝ දහයක් පමණක්ම බවද පුන පුනා සඳහන් කරන්නෙමි. එහෙත් ඇත්තවශයෙන්ම මට සිදුවූයේ කඳුළු ගලනා දෑසින් සහ දෑතින්ම වැරයේ බදාගත් හිසින් යුතුව නොනවතින කැස්සකින් පීඩා විඳින්නටය.

"හාපෝ ඔයා පොඩි ළමයෙක් වගේනෙ....."

යටි තොල පෙරළා තම අප්‍රසාදය පළකරමින් මොහොතක් මදෙස බලා සිටි මංජු එක්වරම නැඟිට කුටියේ දොර වෙත ගොස් දොර රෙද්ද මෑත්කොට හිස පිටතට රුවා මුළුතැන්ගෙට ඇසෙන පරිදි මහ හඬින් කෑගැසීය.

"ඔය කුස්සියෙ එක්ස්හෝස්ට් ෆෑන් එක දාගන්නකො අම්මෙ.......මොනව කරනවද මන්දා.."

ඉක්බිති දොර වසා දැමූ ඔහු ආපසු පැමිණ අසුන් ගත්තේය. දොර වසා දැමූවද අනන්‍යාගේ මවගේ කටහඬ පැහැදිලිව කුටිය තුලට ගලා ආවේය

"හරි හරි මම ෆෑන් එක දැම්ම.....මංජු මේ...දැන් මදැයි පාඩම් කලා. යන්න ගිහිල්ල අඩුගානෙ ඇඟපතවත් හෝදගන්න...අර ගොල්ලො දැන් මේ ලඟම එනව ඇති…"

ඒ සමඟම තීව්‍රතාවය වැඩි කොට ඇය හඬ ගෑවේ අනන්‍යාටය. 

"අනන්‍යා...ඔයා මොකද කරන්නේ ඒ ඒ ඒ....? තවම ලෑස්ති වෙලා ඉවර නැද්ද?"

"මංජු මේ….. කවුද මනුස්සයො ඔය හරිෂ් කියන්නෙ?......" 

යලි භෞතික විද්‍යා ගැටලුවෙහි කිමිදෙන්නට සූදානම්වන මංජුගේ උරහිසින් අල්ලා සොලවමින් මම විමසීමි.

"හරි හරි ඉතිං කෙන්දරත් බැලෙව්වනෙ අම්මල......එව්වත් ගැලපෙනවලු...ඉතිං ඒ හින්දයි ඒ අය අද මෙහෙ එනව කියන්නෙ...එතකොට හැබැයි තව ප්‍රශ්ණයක් තියනව…"

"ඔව්..ඔව්..මොකක්ද තියන ප්‍රශ්ණෙ?" මම නොඉවසිල්ලෙන් විමසීමි. මසිතට බලපොරොත්තුවේ යම් සේයාවක් වැන්නක් ඇතුළුවිය.

"නෑ මම මේ කියන්නෙ ගුරුත්වජ ත්වරණය තත්පර වර්ගයට මීටර් 9.8 යි. රොකට් එකේ ප්‍රවේගය ...." නළල සහ දෙබැම රැළිකොට ගත් මංජු තම සටහන් පොතට හිස ඔබා ගත්තේය.

ඔහු ඔහුගේ ප්‍රියතම විෂයය කෙරෙහි පූර්ණ වශයෙන් හිත යොමු කිරීමට සූදානම් වන්නේ මා මගේ කටුක ලොවෙහි තනිකොට දමමිනි. මගේ කටුක ලොවෙහි තව නොබෝ වේලාවකින් මගේ පෙම්වතිය දැකගැන්මට මනාලයෙක් පැමිණෙන්නේ ඔහුගේ සහ ඇයගේ දෙමව්පියන්ගේ පූර්ණ එකඟතාවය පරිදි ඇය විවාහ කොට ගැනීමේ ඒකායන අභිප්‍රායෙනි. එවැන්නකට කිසිසේත්ම ඉඩ දිය නොහැක. ඉදිරියට පහත්වූ මම සුරත දිගුකොට මංජු ගැටළුව විසඳමින් සිටින සටහන් පොත ඔහුගෙන් උදුරා වසා දමා අප අසළවූ කුඩා කනප්පුවක් මතට වීසි කළෙමි.

"මොකක්ද අනේ? ඇයි එහෙම කලේ?" මංජු දෑස් විදහාගත්වනම විමසීය.

"ඔය හරිෂ් කියන මනුස්සය කොහේ කෙනෙක්ද? කවුද? මොකද එයා කරන්නෙ? අද මෙහෙ එන්නෙ අහවල් දේකටද? මට සම්පූර්ණ විස්තරේ මේ දැන්ම කියන්න ඕන..නැත්නම්….."

"ඔව්...නැත්නම් මොකද?" මංජු තම තොල් තරව පියාගත්වනම ඇසීය. "නැත්නම් මොකද කරන්නෙ?"

"නැත්නම් මම අම්මට කියනව ඔයා බ්ලූ ෆිල්ම්ස් බලනව කියල…"

"මොකක්?..... බොරු කියන්න එපා හොඳද? මම කවදාවත් ඒ වගෙ එව්ව බලල නෑ."

මංජු බියපත් දෑසින් මදෙස බලා යලි වහා තම දෑස් ඉවතට යොමු කොට ගත්තේය. ඔහුගේ ස්වරයද බියෙන් සලිතවන අයුරක් දක්වන්නේය. මම සිනහව වලක්වා ගනු වස් දෙතොල සපාගතිමි.

"බොරු කියන්න එපා මංජු……" මම දැඩිව පැවසීමි. "මම දන්නව ඔක්කොම......"

"මේකා බොරු කියන්නෙ…….මේ වයසට බ්ලූ ෆිල්ම් එකක් බලල නැති කොල්ලෙක් ඉන්නවද? මම දන්නෙ නැද්ද ඒ ගැන...හෙහ්...හෙහ්… "  මම මටම කියාගතිමි.

"එකම එක පාරක් විතරයි මම ඒ වගෙ ෆිල්ම් එකක් බැලුවෙ......අර එහා පාරෙ ඉන්න මගෙ යාලුවගෙ ගෙදරදි.......ඇත්තම කිව්වොත් ඒක වැරදීමකින් වුනේ…" 

මංජු ගොත ගසමින් පැවසූයේ පහතට හරවාගත් මුහුණින් යුතුවය.

"හෙහ්..හෙහ්..මාර කතාවක්නෙ ඒක..........වැරදීමකින්...ඈ???...........කොහොමද මනුස්සයො වැරදීමකින් බ්ලූ බලන්නෙ?"

"ඒ බ්ලූ එක මගෙ යාලුවගෙ තාත්තගෙ එකක්.....අනේ අම්මට එහෙම කියන්න එපා.....එහෙම උනොත් අම්ම මගෙ යාලුවගෙ අම්මට කියයි. ඊලඟට මහ විනාසයක් වෙන්නෙ…"

මංජුගේ මුහුණ බියෙන් සුදුමැලිවී තිබිණ. ඔහුගේ කළු පැහැති උපැස් යුවල පවා බියෙන් සුදුමැලිවී ඇති බව මට සිතිණ. මේසය මතවූ ගණිතය රසායන විද්‍යාව සහ භෞතික විද්‍යා පාඨ ග්‍රන්ථ සියල්ල එකතු කොට එක පිට එක තබා ඉවතට තල්ලු කල මම දෙවැළමිට මේසය මත තබා දෑතට මුහුණේ බරදෙමින් වාරුවී මංජුගේ මුහුණට එබුණෙමි.

"හරි මම ඒ ගැන අම්මටවත් වෙන කාටවත්මවත් කියන්නෙ නෑ. දැන් මංජු මට කියන්න ඔය හරිෂ් කියන මනුස්සය ගැන සම්පූර්ණ විස්තරේ...මුල ඉඳලම..ඒ කියන්නෙ කොහොමද මේක වුනේ? එතන ඉඳලම පටන් ගන්න…"

Wednesday, November 8, 2017

543. පුවක් එෂැණිං 35….Current Hot Topics - පැස්ටෝල් පෝලිමේදී හමුවූ නුවණක්කාරයා......

ලංකාවේ මේ දිනවල ඉන්ධන පිරවුල්හල් අසළ
අනිවාර්යයෙන් දක්නට ලැබෙනා ඉතා දිගු පෙට්රල්
පෝලිම් උපහාසයට ලක් කරනා මුහුණු පොතෙහි
 පළවූ කාටූනයකි.

මේ දවස්වල සී ලන්කාවෙ පැස්ටෝල් නැති කේස් එක නැඟල යනවනේ? ලන්කාවෙ හැම ප්‍රස්නයක්ම වගෙ මේකෙත් අග මුල හොයාගන්න එක ලේසි නෑ. හොයන්ට හොයන්ට තව පැටලෙනව. කිසිකෙනෙක් දන්නෙ නෑ හරියටම මොකද වෙලා තියෙන්නෙ කියල. හිතාමතා කරපු කඩාකප්පල් කාරී වැඩක්ද? එහෙම නැත්නම් මොනව හරි යටි අරමුනක් ඇතුව නටපු නාඩගමක්ද? කියල එව්ව කරවපු මිනිස්සු විතරයි දන්නෙ.

බයියොත් කාලෙකිං කල එළි බැහැල. අර ඉඩෝර කාලෙක වෙලිච්ච රබර් කොළ අස්සට වෙලා හැංගිල ඉන්න කූඩැල්ලන්ට යම්තමට පිණි බිංදුවක් වැටුන වගෙ. බෝම තන්තෝසෙං එළි බැහැල එහාට මෙහාට ඉව කරනව. කාගෙද ලේ බොන්නෙ? කියල. මහ රජාගෙ කාලෙ කෝටි ගානක් අල්ලස් අරගෙන බාල තෙල් නැව් දෙකක්ද තුනක්ද ගෙනල්ල රට පුරාම වාහන කීයක එන්ජින් සවුත්තු උනාද කියල දැං මතක නෑ කාටවත්.

අපේ පෙසන්නය ඒ කිව්වෙ කො.ක.ස. ගරු සබාපති තුමාත් ඔන්න මූනුපොතේ පෝස්ට් එකක් දාල තිබ්බ උන්දැගෙ තනකොල කපන මැසිමට පැස්ටෝල් ගහගන්ට ඒක උස්සගෙන සෙඩ් එකට යන්ට උනාය කියල. ගව්වක් විතර දිග පෝලිමේ දාරානිපාත අව් පූටකේ ඉන්න ගමං පෙසන්නය පැස්ටෝල් ගහන කොලුවට ටෝක් කලාලු සෙඩ් එක ඉස්සරහ ගනසාරෙට හැදිල තිබ්බ කලාඳුරු, හීංබූටිය එහෙම මැසිමෙන් නොමිලේ කපාල දුන්නොත් පෝලිමේ නොඉඳ පැස්ටෝක් ගහල දෙන්ට බැයිද? කියල. 

කොලුවනම් අකමැත්තක් පෙන්නුවෙ නැතිලු. ඒත් පෙසන්නයට කලිං පෝලිමෙ හිටපු එවුං කෙලිම්ම ගේම ඉල්ලුවලු පෙසන්නය සහ පැස්ටෝල් කොලූ යන දෙන්නගෙන්ම. නිකම් මොකටද මේ තනකොල මැසිමක් හින්ද සහලවාල ගුටි පෝරියල් එකක් කන්නෙ කියල හිතල අපේ ගරු සබාපතිතුමා ඒ පාර වැඩේ අල්ලල දාල මැසිමත් කරගහගෙන පෝලිමේම හිටියලු.

ඉතිං පෙසන්නයගෙ මූනු පොතේ පෝස්ට් එක දැකල මටත් මතක් වුනා කියමුකො ඔය පැස්ටෝල් පෝලිමක වෙච්චි ආතල් සීන් එකක්. ඒක එහෙනං එතනම ලියමු කියල මම "අපේ පැත්තෙ" කියල පටන්ගත්ත හෑල්ල ලියන්ට. ඒ එක්කම මගෙ හිතට ආව මේක ටිකක් දිග කතාවක්නෙ ඒ හින්ද ඉංග්‍රීසි අකුරිං සිංහල ලියන එක හරි නැතය කියල. ඔය වෙලාවෙ මම ඔෆිස් එකේ හිටියෙ. මේ දවස්වල ඔෆිස් එකේ හැමෝන්ටම ඉන්ටර්නෙට් බ්ලොක් කරල. ඒ හින්ද ජාලංගත වෙන්ට තියෙන්නෙ පොහොං එක විතරයි. ඒකෙ හිංහල නෑ.ඒ හින්ද මම කලේ අර අපේ පැත්තෙ කියල සිංග්ලිෂ් වලිං ලියපු වචන දෙක මකල දාන්ට ගියාම ඒක වැරදිලා පබිලිස් වුනා.

"දැං මොකද කරන්නෙ? පොහොං එකෙං කමෙන්ට් එකක් ඩිලීට් කරන්නත් අමාරුයි. ඒ හින්ද ඔන්න ඔහෙ යන කැකිරි වත්තකිං පලච්චාවෙ" කියල මම ඒක අතෑරල දැම්ම. පස්සෙ පෙසන්නය අහල තිබ්බ "මොකද මේ අපේ පැත්තෙ කියල විතරක් කියල තියෙන්නෙ? අපේ පැත්තෙ මොකද උනේ?" කියල. ඒ ගමන මම ඔය විස්තරේ කිව්ව.

ඒ ගමන පෙසන්නය කියව්ව "එහෙනං ඒක ගැන පුවක් එෂැණිං පෝස්ට් එකක් ලියන්ටය" කියල. තිසර ගොයියත් අපේ පැත්තෙ ගං වතුරේ ඔරු පැද පැද යනවා කියල අර මාමයි බෑණයි දෙන්නගෙ සිංදුවක් තියෙන්නෙ. ඒ ගැන මතක් කරල කමෙන්ට් එකක් දාල තිබ්බ. ඉතිං පෙසන්නය කියපු ආකාරයට මම හිතුව "ඒ අයිඩියානන්ද එකත් නරකම නෑය එහෙනං එහෙම කරමුය" කියල.

ඉතිං ඔන්න එහෙනං ඒ කතාව.......

මේ සීන් එක මම කාලෙකට කලිං අහපු කතාවක්.....ඔන්න මෙහෙමලු කතාව…..

ඔන්න ඒත් ඔය නැව් පරක්කුවෙලා හරි කනිජ තෙල් සේවකයො ඉස්ටයික් කරල හරි සෙඩ් ගාව දිග පෝලිං තිබ්බ දවසක්. මේක වුනාය කියන්නෙ පේරාදෙනියෙ ටවුන් එක මැදම තියන සෙඩ් එකේ. ඔන්න සෙනඟ සෑහෙන්න ඉන්නවලු පෝලිමෙ. එදත් කොහොම හරි ඔය බෝතල්, ටිං කබල්, බූලි, කෑං, බාල්දි, ලබු කැට, කලගෙඩි,  සාස්පාං, අප්පල්ල, හට්ටි මුට්ටි, නෑබිලි කොරොස්, තැඹිලි කෝම්බ, පොල්කටු යනාදියට පැස්ටෝල් දෙන එක තහනං කරලලු තිබ්බෙ. මොකද කස්ටිය ඔව්වට පැස්ටෝල් අරගෙන ගිහිල්ල වැඩි ගානට විකුනන හින්ද.

ඔන්න ත්‍රී වීල්, මෝටර් සයිකල්, කාර් පෝලිමේ ඉන්නවලු ටිකක් දෙගොඩහරි වයසෙ මනුස්සයෙකුත්. කොන්ඩෙ එහෙමත් එහෙං මෙහෙං පැහිල. අත්කොට කමිසෙකුයි පරන කොට කලිසමකුයිත් ඇඳගෙන. මේ මනුස්සයගෙ කරේ පෝර උරේකුත් තියනවලු. දැං ඔන්න මේක දැකපු හැමෝටම මහ ලොකු ප්‍රස්නයක්ලු මේ මනුස්සය මොකද්ද මේ පැස්ටෝල් පෝලිමේ කරන්නෙ පෝර උරේකුත් කරේ එල්ලගෙන? කියල.

ඔන්න කොහොම හරි මිනිහගෙ වාරෙත් ආවය කියමුකො. 

"කෝ ලොකු උන්නැහේ මොකකට පැට්‍රෝල් ගහගන්නද ආවෙ?" පොම්පෙ කොලුව ඇහුව. 

"ආ..ඉන්ටකො පොඩ්ඩක්.." මනුස්සය පෝර උරේ බිම තියල කට ලිහන්ට ගත්ත.

දැං ඔන්න අහල පහල ඉන්න ඔක්කොමල මේ මනුස්සය දිහාවෙ බලා ඉන්නව. පෝර උරේ කට ලිහල මිනිහ ඒක ඇතුලෙං එලියට ගත්තෙ බලු නට්ටෙක්.

"ඈ... ඔය මොකද? ඔය බල්ලෙක් නේද?" පොම්ප කොලුව ඇස් ගෙඩි උඩ තියාන ඇහුව.

"ඔව්..ඔව්..බල්ලෙක් තමා…"

"ඉතිං ?"

"ඉතිං ඉස්සෙල්ල මගෙ කතාව අහනවකො…. මම තනිකඩය...අවුරුදු හත අටකට කලිං ගෑණි මලාට පස්සෙ තනියම තමයි ජීවත් වෙන්නෙ."

"ඉතිං? "

"බලනවකො...මේ වල් බල්ලෙක් පුරුදු වෙලා දැං සති දෙක තුනක ඉඳල කොහොමවත් බේරගන්ට බෑ... හැලි වලං ඔක්කොම පෙරලගෙන මම දුකසේ උයාගන්න ඔක්කොම කනව.. "

"ඉතිං?"

"ඉතිං මම කරන්නෙ පැස්ටෝල් ටිකක් බෝතලේකට අරගෙන ගෙනිහිල්ල හිට පොල් කට්ටකට දාල හෙමීට පස්සෙං ගිහිල්ල මුගෙ පුකට ගහන එක. මූ දුවනව ආත බූත කඩාගෙන. අර කතාවටත් කියන්නෙ පුකට පැස්ටෝල් ගහපු බල්ල වගෙ කියල. දවස් දෙකකට විතර ආය එන්නෙ නෑ ඕක මතක තියෙනකල්"

"ඉතිං දැං මේ බල්ල මෙහෙ ගෙනාවෙ?"

"තමුසෙලා දැන් බෝතල් වලට පැස්ටෝල් දෙන්නෙ නෑනෙ. ඉතිං මම මේ බොහොම අමාරුවෙං මූව අල්ලගෙන ආවෙ මෙතනදිම මුගෙ පුකට පැස්ටෝල් ටිකක් ගහන්ට බැරිවෙයිද කියල අහන්ට. ප්‍රස්නයක් නෑ. මම සල්ලි දෙන්නං. මොකද පුතා කියන්නෙ?. ගහමුද මුගෙ පුකට පැස්ටෝල් ඇබින්දක්? අනේ ලොකු උදව්වක් පුලුවන්නං......."

Sunday, November 5, 2017

142. කුමක් විය හැකිද තිබූ සැලසුම?

පාදක තොරතුර:

1985 මාර්තු 5 වෙනිදා අපේ අම්මාට මල්ලි ලැබුණේ. ඊට කලින් 1982 මං ඉපදුනේ සිසේරියන් සැත්කමකින්. ඒ නිසා මල්ලිත් ඒ විදිහට සැත්කමකින් උපද්දවන්න තමයි වෛද්‍ය සැලසුම වෙලා තිබුණේ. ඒත් මල්ලි ඉපදුණු දවසේ පෝය හෝ වෙනයම් රජයේ නිවාඩු දිනයක් හෝ වෛද්‍යවරයාගේ පුද්ගලික නිවාඩුවක් හෝ නිසා ඊට පහුවදාට සැත්කම කරන්න තීන්දු කරලා තිබුණා වුනත් ඒ කියූ නිවාඩු දවසේ අම්මාට අමාරු වෙලා. කාර්යය මණ්ඩලයට කතා කළා ම ඇවිත් බලලා තව කල් වේලා ඇති බව පවසා තිබෙනවා. ඒත් ටික වේලාවකින් අම්මා හුන් ඇද‍ේදීම අම්මාට මල්ලි ව ලැබෙනවා. ඒ  සිදුවීමත් එක්කම මල්ලිට අපද්‍රව්‍ය පෙවෙනවා. එයා නිල් වෙනවා. එයාව හදිසි ප්‍රතිකාර සඳහා යොමු කෙරෙනවා. එයා අසනීපෙන් ඉන්දැද්දි ම අපි එයාට නමක් තබනවා. 'දීඝායූ මධුශංඛ'. වීදුරු කුටීරයේ ප්‍රතිකාර ලබමින් ඉන්න මල්ලි දින කිහිපයකින් මෙලොව හැර යනවා. මට එයාව දකින්න ලැබුණේ නැහැ. එයාව ගෙදර ගෙනාවේ නැහැ. ඒත් අම්මා මල්ලිගේ හැඩරුව විටින් විට අපට කියලා තියෙනවා. මේ සිදුවිම සිදු වුණේ කාසල් වීදියේ කාන්තා රෝහලේදී. අවුරුදු 32ක් ගතවීත් අදටත් බොරැල්ල කනත්ත ගාවින් යද්දි මේ කොතන හරි මල්ලි ඉන්නවානේ කියලා මට හිතෙනවා.

මල්ලි අද හිටියා නම් මෙහෙම වෙයි අරහෙම වෙයි කියලා හිතන්න අමාරුයි. ඒ එයා කවදාවත් මං ලඟ නොහිටපු නිසා. මට නැතිවුණේ මොකක්ද කියලා මං නොදන්න නිසා. ඒත් මට වෙලාවකට හිතෙනවා සමහරවිට මං මේ වෙනකොට නැන්දා කෙනෙක් වෙලා ඉන්න තිබුණා. මොන වගේ නෑනා කෙනෙක් මට ලැබෙන්න තියෙන්න ඇත්ද? මල්ලි මොන වගේ මාමා කෙනෙක් වෙන්න තිබුණද? ඔය වගේ දේවල් මට හිතෙනවා. ඒ සේරම දේවල් වලට වඩා මට අම්මායි තාත්තායි ගැන දුක හිතෙනවා. මල්ලි ලැබෙන්න ඉද්දි අපි හිටියේ රද්දොලුගම නිවාස සංකීර්ණයේ. එහේ ඉඳන් කෝච්චිවල බස් වල සෙනග ගොඩේ හිරවෙලා තෙරපිලා ගමන් කරලා කොළඹ රස්සාවට එන ගමන් තමයි අම්මා මාස 9ක් මල්ලිව රැක ගත්තේ. එහෙම රැකගත්ත දරුවා නිරපරාදේ නැති වුණාම ඒක අම්මාට කොහොම දැනෙන්න ඇතිද කියලා මට හිතෙනවා. ඊට පස්සේ කිරි එරෙද්දි අම්මා රස්සාවටත් යන්න ඇති. ඈ හිතේ හයිය ඇති ලලනාවක්. නමුත් අම්මාට දැනුත් මල්ලිව මතක් වුණාම ඇස්වල ඇතිවන හිස්බව අම්මාගේ හිත පෙන්වන කණ්නාඩියක් වගේ.


මල්ලි ලැබෙද්දි තාත්තාට වයස අවුරුදු 29යි. අම්මාට පොරොන්දු වුණු පරිදි ම තාත්තා මල්ලි සම්බන්ධ ව අදාළ කටයුතු ඉටු කරලා තිබුණා. එක නිවාඩුවක් නිසා, එකම එක නිවාඩුවක් නිසා අපේ අම්මාටයි තාත්තාටයි එයාලාට ලැබුණු දරුවා, එයාලාට ලැබුණු එකම පිරිමි දරුවා අහිමි වුණා. ඒක දෛවයේ උරුමය වෙන්න ඇති. ඒත්...


ආ සැනින් ඇදී යන්න වෙනතක
කුමක් විය හැකිද තිබූ සැලසුම?

හදවතේ බෝ දැනෙන අඟලක
හිදී නුඹ නෙත් පියා නිහඬව
නළල මැද්දේ හීන් කෙහෙරොද
එහෙමමයි අම්මා කියූ විලසම

අපි හැමෝට ම වැඩිය බුහුටිව
උපන් නුඹ පා බිමින් නොතියම
කුමක් විය හැකිද තිබූ සැලසුම
ආ සැනින් ඇදී යන්න වෙනතක

ඒ එදාටත් වඩා වැඩියෙන්
දැනෙනවා අද ඒ අඟල තෙරපී
බිම නොතියූ පා හදේ තිය තිය
දැනුත් නුඹ මේ කොහේ යනවද?

ටොකු කන්න වුව හිත හදාගෙන
පුංචි අක්කෙක් ඇඳ හදාගෙන
ගෙදර හිටියා මග බලාගෙන
මල්ලියේ උඹ ගියේ නොදැනද?




Thursday, November 2, 2017

542. පුවක් එෂැණිං 34….Current Hot Topics - ගංගා මෑණියන්ගේ පිහිට.....



"හම්මේ මේ ඉන්නෙ ඉතිං...හෙහ්,හෙහ්..."
ඉතා අගනා ඓතිහාසික ඡායාරූපයකි.
හිජකුපාම නීලකාස ජාතියේ අප්පොච්චී
සහ
ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවේ මෑණියෝ
මුහුණට මුහුණ හමුවූ
ඒ අසිරිමත් මොහොත
චිරාත් කාලයක් හුදී ජන පහන් සංවේගය උදෙසා
අප මෙසේ ප්‍රසිද්ධ කොට සිටුම්හ. 
සිද්ධි රස්තු!!!
පාකිස්තාන් කණ්ඩායම සමඟ අබුඩාබි සහ ඩුබායිහිදී පසුගියදා පැවති ටෙස්ට් තරඟ දෙක ශ්‍රී ලංකාව ජයග්‍රහණය කලේ තම කණ්ඩායමේ දක්ෂතාවයක් නිසා නොව හුදෙක් ගංගා මෑණියන්ගේ අධිෂ්ඨාන බලය සහ ආශීර්වාදය නිසා බව ශ්‍රී ලංකා කණ්ඩායමේ නායක දිනේෂ් චන්දිමාල් මහතා පැවසීය. 

මෙහිදී ඉතා හැඟුම් බරව සහ හැඬුම්බරව අදහස් පලකල ඒ මහතා මෙසේද පැවසීය. 

"ඔබලාට මතක ඇති පළවෙනි ටෙස්ට් තරඟයෙ මම නොදැවී ලකුණු 155ක් ගත්ත. ඒ ඉනිමෙදි මම දුන්නු කැච් හතරක් පකිස්තාන ෆීල්ඩර්ස්ල අතඇරිය. මුල් දෙක නම් ජෙනුවින් මිස්ටේක්ස්. ඒත් එක්කම බොහොම ලේසි කැචස්. පලවෙනි එක ගියේ සකන්ඩ් ස්ලිප් හිටපු බබර් අසාම්ට. ඒක බොහොම පහසු උඩ පන්දුවක්. දැන් ඔන්න මම බලාගෙන ඉන්නව බෝලෙ අසාම්ගෙ අතටම යනව. මිනිහ ලැහැත්ති වෙනව කැච් එක ගන්න. මට ෂුවර් බඩුම තමයි මම අවුට්මයි කියල"

"ඔන්න ඔය වෙලාවෙ මට මතක් වුනා මේ ටුවර් එක එන්න ඉස්සෙල්ල මම මෑණියො හම්බ වෙන්ට ගිය වෙලාවෙ එතුමිය කිව්ව ....දිනේස් පුතා බය වෙන්ට එපා. පිට්ටනියෙදි මොකක් හරි නරක දෙයක් වෙන්ට යනවනම් මගෙ නම සිහි කරන්ට ඒ සෙනේකිං මම එනව ඔබට පිහිට වෙන්ට..... මට ඔන්න ඔය කතාව එක පාරටම මතක් වුනා. දැං බෝලෙ අසාම්ගෙ අතට යන්ට ඔන්න මෙන්න. මට එක පාරටම ඉබේම කියවුනා බුදු ගංගා මෑණියනේ කියල"

"මගේ ප්‍රිය ක්‍රීඩා ලෝලී හිතවතුනි...කිව්වට හොඳ විස්වාසෙට ගන්ට ඔයාල. මෙන්න සෙනිකව ගංගා මෑණියෝ අසාම්ගෙ පිටිපස්සෙ ප්‍රාදුර්භූත වී වදාල සේක. අර සුදු සාරියෙන් සැරසිල. දිවියාංගනාවක්සේ බැබලෙමිං. එතුමී මා දිහා බලල ඇහැක් ගැහුව. ඒ කරල දන්නවද මගේ හිතවතුනි ඒ උත්තමාවිය කරපු දේ? ඔබ තමුන්නාන්සෙලා විස්වාස කරන එකකුත් නෑ. එක පාරටම එතුමී පාත්වෙලා අසාම්ගෙ කිරිපල්ල දෑතිම්ම මිරිකුවා. යස් කිරිපල්ල මිරිකුවා. ස්ක්වීස්ඩ් ද මිල්ක් බොටම් ඔෆ් අසාම්.. යස් දැට්ස් වට් ෂී ඩිඩ්. අසාම්ගෙ දකුණු කිරිපල්ල වාමාවුර්තවද වම් කිරිපල්ල දක්සිනාවුර්තවද අඹරා පියා වදාල සේක."

"ආය ඉතිං අහන්ටත් දෙයක්ය මොකද ඊලඟට උනේ කියල. අසාම් බුදාම්මෝයි කියල දෙකට නැමිල කිරිපල්ල බදා ගත්ත..නෑ..නෑ...සිංහලෙං නෙවෙයි බොල කෑගැහුවෙ...ඒක කියන්ටත් දෙයක්ය..සිංහලෙං කෑ ගහන්ට මොකෝ අසාම්කාරය සිංහල දන්න එකක්ය. මිනිහ බෑඟිරි ගැහුවෙ එයාලගෙ බාසාවෙං...ඒ කිව්වෙ උරුදු බාසාවෙං..."

"ඒ අතර බෝලෙ එතනම බිම පතිත වුනා. මෑණියෝ කලේ ආපහු හැරිල සුදු සාරිය දෑතිම්ම දණිස් ගාවට විතර උස්සල දුන්න බෝලෙට පයිං පාරක් ආය නෑ බෝලෙ නැවතුනේ බවුන්ඩරි එකේ. හරිනම් අවුට් වෙන්ඩ ගිය මට ලකුණු හතරකුත් ලැබුන කියපල්ලකො. ආතල් ද බ්‍රේව්.....සයින් ද පීස් සකබෝනා......"

"ඉතිං නැචුරලි මම නිකං අන්දුංකුංදුමයිස්ඩ් වෙලා හිටියෙ. මොකද මෑණියෝ පිහිට වෙන්නංය කියල කිව්වට මම හීනෙකිංවත් හිතුවෙ නෑ මෙහෙම ප්‍රාතිහාර්යයක් කරාවිය කියල. ඔහොම තුස්නිම්බූතයිස්ඩ් වෙලා ඉන්නකොට අහන්ටත් දෙයක්ද මගෙ අතිං අතිංය කිව්වට ඇත්තටම කිව්වොත් බැට් එකෙං ආයම කැච් එකක් ගියා මිඩ් ඕෆ් එකට. 

"ඒ වෙලාවෙත් මම තොල මැතුරුව මෑණියනී මට පිහිටවනු මැනවි!!! ...කියල. එතනදි මොකක් උනාය කියලද ඔහෙල හිතන්නෙ? අනා...මෑණියෝ ආවනෙ ඒ පාරත්. ඒත් කිරිපල්ල මිරිකුවෙ නෑ. ඒ ගමන මෑණියෝ කලේ ඒ පකිස්තාන් ෆීල්ඩර්ගෙ කරට නැඟල ඇති වීරියෙං බෙල්ල මිරිකපු ඒක. ඒ කැච් එකත් බිම..."

"ඊට පස්සෙ මට මාර ගටක් ආව. මම ඒ වෙලාවෙ දැනගත්ත මට කොහොමවත් වරදින්නෙ නෑ කියල. ඇත්තම කිව්වොත් ඒ වෙලාවෙ ඉඳල පිට්ටනිය මැද බැට් කලේ මම නෙවෙයි මෑණියො. ඇත්තම කිව්වොත් මම කලේ පැත්තකට වෙලා බලා ඉඳපු එක. මෑණියො හතරෙ පාරවල් ගැහැව්වෙ නිකං කජු කනව වගෙ."

"තව සෝක් කාරනයක් කියන්ට ඕන. ඊලඟට මම දුන්නු කැච් දෙකම මම හිතලමයි දුන්නෙ. මොකද පිට්ටනිය මැද්දෙ අර පට්ට අව්වෙ එක දිගටම බැට් කරනකොට එපා වෙනව. එහෙම වෙලාවට පොඩි ආතල් එකක් ගන්ට කියල හිතලයි මම තුන්වෙනි සහ හතරවෙනි කැච් දුන්නෙ. මට තිබ්බෙ කැච් එක දීල මෑණියනේ!!! කියල කියන එක විතරයි. ආතල් කියන්නෙ...ආය කියල වැඩක් නෑ."

"ඊලඟට අපේ අයට ෆීල්ඩ් කරද්දි මිස් වෙච්චි කීයක් නම් බෝල මෑණියො බිම පෙරළිල බවුන්ඩරීස් යන්ට නොදී නවත්තල දුන්නද? ඊලඟට අර හේරත්. මිනිහ විකට් එකොලහක් ගත්ත තමයි. ඒත් ඒ හැම විකට් එකක්ම අරං දුන්නෙ මෑණියො. බැට්ස්මන්ල ඉස්සරහ පැනල බෝලෙ මිස් උනහම උංට ආපහු හැරිල බැට් එක ක්‍රීස් එකේ තියන්ට බැරිවෙන්ට මෑණියො බැට් එක අල්ලං හිටිය. මගෙ දෑහිම්ම දැක්ක හින්ද මේ කියන්නෙ. ආය නැතුව වෙන කවුරුවත් කියපුව එහෙම නෙවෙයි."

"එතනින් ගිහාම මෑණියො සිලි මිඩ් ඕෆ් වල ඉඳල දිග කෙක්කක් දාල ස්ට්‍රෝක් එකේ අන්තිම මොහොතෙ බැට් එක පැත්තකට අදිනව. බෝලෙ එක්කො පෑඩ්ස් වල වදිනව. එතකොට එල්.බී.ඩබ්ලිව්. නැත්තං කෙලින්ම විකට්......"

"ඊගාවට අපි එමු දෙවෙනි ටෙස්ට් එකට. ඒකෙදි දිමුත් 196 ගැහුවෙ තනිකරම මෑණියො ආවේස වෙලා. ඒ ඉනිම අතරතුර මට දෙතුන් පාරක්ම පැවිලියන් එකේදි දිමුත් කිව්ව... චන්දි අයියෙ බැට් කරන්ට ගියාම මට නිකං කවුද ආවේස වෙනව වගෙ හිතෙනවනෙ. වෙනද කවදාවත් මට එහෙම හිතිල නෑ. අසනීපයක්වත් ද මන්ද... මට බයකුත් දැනෙනව.... "

"මම ඉතිං යන්තමට හිනා වෙලා කිව්ව ආ..ඒක ගණං ගන්ට එපා මල්ලි ඔව්ව ඇරිල යාවි කියල. ඉතිං ඇත්තම කිව්වොත් හේරත්ටයි දිමුත්ටයි හම්බ වෙච්චි මෑන් ඔෆ් ද මැච් එවෝඩ්ස් දෙකම අයිති වෙන්න ඕන මෑණියන්ට."

"මම ඒ දෙන්නට කිව්ව ඔය එවෝඩ්ස් දෙකත් අරගෙන අපි කට්ටියම යමු කියල මෑණියො බැහැදකින්ට කියල. කට්ටිය එක පයිම්ම කැමති වුනා. හරියටම 1996 වර්ල්ඩ් කප් එක දිනල කප් එකත් අරගෙන ලංකාවට ඇවිල්ල එයා පෝට් එකේ ඉඳල කෙලින්ම අර්ජුන අයියයි ටීම් එකයි ගාමිණී දිසානායක මහත්තයගෙ ගෙදර ගියා වගෙ."

"ඒ වෙනකොට ගාමිණී මහත්තය මැරිල. එයාල ගිහිල්ල කප් එක දුන්නෙ ශ්‍රීමා නෝනගෙ අතට. අන්න ඒ වගේ තමයි අපිත් කරන්ට හිතාගෙන ඉන්නෙ. රත පෙරහරකිං ගිහිල්ල මෑණියන්ගෙ දෙපාමුල එවෝඩ්ස් තියල අපේ ගෞරව පූර්වක ස්තූතිය පලකරනව."

"එතකොට ඔබ තමුන්නාන්සෙලට ප්‍රශ්ණයක් ඇති එහෙමනම් වන්ඩේ සීරීස් එකයි ටී ටුවෙන්ටි සීරීස් එකයි දෙකම අපි කැතට පැරදුනෙ මොකද කියල. ආ...ඒකට හේතුව මේකයි. අපේ මෑණියන්ට තවම තව්තිසාවෙ දේව සභාවෙන් දීල තියෙන්නෙ ටෙස්ට් ආවේශ වරම විතරයි."

"වන්ඩේ සහ ටී ටුවෙන්ටි ආවේශ වරම් දෙන්නෙයි කියල මෑණියො අයදුම්පත් ඉදිරිපත් කරල තියෙන්නෙ. තාම දේව සභාවෙ ක්‍රිකට් ආවේශ/ආශිර්වාද අනු කමිටුවෙ අනුමැතිය ලැබිල නැහැ අයදුම්පතට. ඒත් බඩු ෂුවර් ඇන්ඩ් ෂොට් ..තව සතියක් වගෙ ඇතුලත අනුමැතිය ලැබෙයි කියල මෑණියන්ට දැඩි විස්වාසයක් තියනව. හෙහ් හෙහ්...ඒ අනුමැතියත් ලැබුනම කිසි අවුලක් නෑ අපි ලබන පාර වර්ල්ඩ් කප් එක තනි අතිං උස්සන්නෙ..තනි අතිං...ආය කිසිම සැකයක් තියාගන්න එපා... බඩේ බත් වගෙ තමයි..."





This is a news item just received…...

The anti-corruption investigating unit (ACIU) of International cricket council (ICC) has just announced that they are initiating a comprehensive inquiry in to the conduct of Sri Lankan team during their just concluded test series against Pakistan held in Abu Dhabi & Dubai. 

A spokesman for ACIU said the a charge sheet is to be served to Sri Lankan captain Dinesh Chandimal under clause 14.1 of ICC code of conduct for international players which explicitly prohibits seeking undue external help from outsiders when playing cricket. 

In a recent public interview which was given wide publicity, Chandimal claimed he seeked and received unfair assistance from a Sri Lankan Shaman called "Maniyo" which helped his team to win the test series against Pakistan by a margin of 2-0.

The spokesman further added that Chandimal has even given explicit details about how the Shaman interfered while the game was in progress hindering Pakistan players while aiding and abetting Sri Lankan players.

Even a sexual harassment charge could be brought against the Shaman based on Chandimal's disclosure, legal experts say.

If the allegations are proven the results of the 2 tests played between Sri Lanka & Pakistan could be declared null & void, the Spokesman further added.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...